Günlük arşivler: Ağustos 11, 2012

The Role of Private Military and Security Companies in Modern Warfare

Impacts on Human Rights

by Jose L. Gómez del Prado

Private military and security companies (PMSC) have been involved in grave human rights violations that have attracted international attention and debate over the legitimacy of PMSCs, the norms under which they should operate, and how to monitor their activities. These companies pose a real problem to human rights, to the foundations of the democratic modern state, and to the rule of law[1].

The widespread outsourcing of military and security functions has been a major phenomenon in recent years[2].The new industry that has developed is transnational in nature and has grown very rapidly with the conflicts in Afghanistan and Iraq.

Following the fall of the Berlin Wall in 1989 and the collapse of the U.S.S.R., military and security functions, previously considered inherently state functions, have been increasingly contracted out to the private sector. This important change with regard to the monopoly on the legitimate use of force[3] has been primarily implemented in western countries in the context of the anarchical globalization of the world economy. The private military and security industry has taken advantage of the reduction of national armies and the globalization of the economy to find a profitable niche and grow it into a powerful global phenomenon estimated at over $100 billion yearly[4].It has benefitted from the insecurity and fear that followed the terrorist attacks of the early 2000s and within the context of countering terrorism reinvigorated by “the global war on terror”.

The availability of experienced security and military personnel for hire has enabled governments, intergovernmental and nongovernmental organizations to circumvent political constraints on the use of force[5]. PMSCs operate in zones of low-intensity armed conflict such as Afghanistan– and post conflict environments-such as Iraq and Colombia. These companies also provide services for extractive industries and multinational corporations operating in unstable environments[6].

The new export security industry expanded primarily, though not exclusively, in Western Europe and North America. The growth has been particularly pronounced in the United States and United Kingdom, where 70 percent of the companies of this new security industry are registered[7]. Parallel to this privatization of warfare, there has also been increased demand for private security at the international level and for protection of property at the domestic level in states all over the world. In many countries, the number of private security personnel is greater than the number of active state police[8].


The use of PMSC as a new instrument of foreign policy, particularly of the USA, may be due to a number of factors such as: (a) the lack of human resources in the armed forces; (b) that they are considered to be more cost efficient; (c) nepotism and/or good contacts with the Administration; (d) to avoid responsibility for the acts committed by PMSC; (e) to avoid the control of democratic institutions; (f) to intervene in the internal affairs of a country. The use of PMSC as a foreign policy tool, however, not only raises a number of dangers but indicates that the State is abdicating to the private sector an essential responsibility.

Heavily armed and operating in situations of conflict, private security companies have been functioning in the absence of national regulatory frameworks to vet the recruitment of their employees, to control their weapons and to monitor their activities. There has also been opacity in their behavior and a lack of transparency which companies have manage to establish through the creation of numerous layers of subsidiaries or subcontracts in diverse countries[9].

The lack of accountability for human right violations that they have committed has been partly due to the difficulties in the application of domestic laws to PMSC actuating in foreign countries as well as to the difficulties in carrying out investigations in failed states. It has also been partly due to the difficulties in establishing responsibilities. Indeed, if the direct responsibility of the State for human rights violations can easily be proved when one of its agents commits a human right abuse, it is much more difficult to establish the link when it is a contracted PMSC or one of its employees. Moreover under international law for human right abuses only the responsibility of natural persons, not legal person, are recognized. To these circumstances also has contributed the immunity granted by governments to PMSC operating in a number of situations[10].

Despite the argument of home or contracting states from which PMSCs operate that they cannot be responsible for human rights violations committed by PMSC employees outside their territories and national jurisdictions, home states[11] should be able to regulate PMSCs at the source because they have the effective territorial control over different activities of PMSCs. Their territorial competence and control should make it possible for the state where PMSCs have their business headquarters or operational seat to discharge its due diligence principle duty. Under International Human Rights Law, states have the responsibility “to take appropriate measures or to exercise due diligence to prevent, punish, investigate or redress the harm caused” by acts of private military companies or their staff that impair human rights[12].”

All these factors have provided a propitious terrain where the human rights of the civilian population have been violated. An additional fact important to bear in mind is that PMSC, in their search for profit, often neglect security putting their employees in dangerous or vulnerable situations which may have disastrous consequences, such as the 2004 Fallujah incident in which four Blackwater private contractors were killed allegedly due to a lack of safety precautions that Blackwater was supposed to provide. That particular incident changed the whole course of the war in Iraq. That incident may be considered as the turning point in the occupation of Iraq. It led to an abortive US operation to recapture control of the city and a successful recapture operation of Fallujah in November 2004, called Operation Phantom Fury, which resulted in the death of over 1,350 insurgent fighters. Approximately 95 America troops were killed, and 560 wounded.

PMSCs, particularly in Afghanistan and Iraq, have been operating in gray areas without any control or lines of command threatening the lives and security of the civilian population. The following examples, which are not exhaustive, may serve to illustrate the impact of PMSC in the enjoyment of human rights.


29 June 2009, a number of civilian casualties occurred as a result of a shooting incident between an Afghan private entity operating as a security company (Afghan Special Guards) and the Afghan National Police inside the Attorney General’s Office in Kandahar[13].

5 May 2009, two Xe (formerly Blackwater) private security contractors working for the U.S. Army were involved in an incident in Kabul, in which one Afghan civilian was killed and three others injured according to a US military inquest in Kabul.[14] “While stopped for a car accident, the contractors were approached by a vehicle in a manner they felt threatening. The contractors were trainers hired by Paravant LLC, a subsidiary of Xe[15]. There were allegations that they were issued AK-47s despite guidelines from the U.S. Department of Defense specifically indicating that the Xe personnel would not be armed[16]. A US Senate inquiry found that the Blackwater subsidiary Paravant illegally signed out 500 machine guns from a US military store[17].

Iraq 9 October 2007 In central Baghdad, two Armenian women were shot dead when their car came too close to a convoy protected by Unity Resources Group (URG) contractors.[18] URG employees opened fire as they felt threatened that the women’s car approached the convoy at high speed and was not going to stop.[19].

The same company (URG) was also involved in the March 2006 shooting of a 72-year-old Australian professor[20]. This 25-year resident of Baghdad, who drove through the city every day, allegedly accelerated his vehicle as he approached the guards and did not pay attention to warnings to stop[21]

According to a U.S. Congressional memorandum, between 2005 and 2007 Blackwater guards were involved in nearly 200 shootings in Iraq. [22] The document raises serious questions about how State Department officials responded to reports of Blackwater killings of Iraqi civilians. For example, in the case of a shooting of a guard of Iraqi Vice President Adil Abd-al-Mahdi in December 2006 by a Blackwater contractor, the State Department allowed Blackwater to transport the contractor out of Iraq within 36 hours of the shooting and suggested a $15,000 fine.[23] A similar approach was taken in other cases involving the shooting of innocent Iraqi civilians. Iraq continues to grapple with the legal immunity granted to private security contractors under Order 17 issued by the Coalition Provisional Authority (CPA). Such immunity has prevented prosecutions in Iraqi courts. Nor have prosecutions in the home countries of such companies been successful.

The lack of accountability for violations committed between 2003 and 2009 persists and the victims of such violations and their families are still waiting for justice.[24]The lack of vetting procedures by PMSCs is best illustrated by the case of Danny Fitzsimons, a former British Army paratrooper who fatally shot two colleagues at the U.K. security company ArmorGroup (now part of G4S) and injured an Iraqi security guard in Baghdad. Fitzsimons had been discharged from the British Army in Iraq. Despite having been diagnosed by several psychiatrics as suffering from post-traumatic stress disorder, Fitzsimons was contracted without any vetting procedure. In 2009, 36 hours after arriving in Baghdad, he shot dead two of his colleagues- a British and an Australian- and injured an Iraqi guard. In February 2011, he was tried in Iraq and condemned to 20 years in prison[25].

The most egregious known human rights violation by a PMSC is the shooting massacre perpetrated on 16 September 2007 by Blackwater personnel in Nisour Square, Baghdad. Seventeen people were killed and twenty others were severely injured[26]. Blackwater [27] has also been accused of fabricating documents to acquire unauthorized weapons, defrauding the USA government, and tolerating the widespread use of steroids and cocaine by its personnel.[28] Only after the implementation of a new Status of Forces Agreement in January 2009 and the cancellation of Coalition Provisional Authority Order 17—which had granted immunity to contractors—was the government of Iraq able to deny Blackwater’s application for an operating license. However, the company still had a contract with the U.S. State Department, and some Blackwater personnel were working in Iraq at least until September 2009[29].

Two United-States-based corporations, CACI International and L-3 Services (formerly Titan Corporation), have allegedly been involved in torturing Iraqi detainees at the Abu Ghraib prison in Baghdad.[30] The two companies, contracted by the U.S. Government, were responsible for interrogation and translation services in several facilities in Iraq. The Center for Constitutional Rights and a team of lawyers brought claims against the two companies under the Alien Tort Claims Act in 2004 on behalf of over 250 plaintiffs. The plaintiffs claimed they were “subjected to rape and threats of rape and other forms of sexual assault; electric shocks; repeated beatings, including beatings with chains, boots and other objects; prolonged hanging from limbs; forced nudity; hooding; isolated detention; being urinated on and otherwise humiliated; and being prevented from praying and otherwise abiding by their religious practices.”

Rendition flights

A number of reports have indicated that private security guards have played a central role in some of the most sensitive activities of the CIA. These activities include arbitrary detention and clandestine raids against alleged insurgents in Iraq and Afghanistan, involvement in CIA rendition flights, and joint covert operations[31]. Employees of PMSCs have been involved in the transport of detainees from pick-up points (such as Tuzla, Islamabad, and Skopje); in rendition flights to drop-off points (such as Cairo, Rabat, Bucharest, Amman, and Guantanamo); and in building, equipping, and staffing the CIA’s “black sites.[32]” In 2007, the American Civil Liberties Union (ACLU) filed a lawsuit against Jeppesen DataPlan, Inc., a subsidiary company of Boeing, on behalf of five persons who had been kidnapped by the CIA and held in overseas secret prisons maintained by the United States[33]. Allegedly, Jeppesen would have participated in the rendition by providing flight planning and logistical support.The US government had petitioned to dismiss the case under the state secrets privilege The plaintiffs petitioned the US Supreme Court on 7 December 2010 asking it to hear an appeal of the dismissal. In May 2011 the Supreme Court declined to hear the plaintiffs appeal[34].

Three Ecuadorian provinces and 3,266 plaintiffs have initiated lawsuits against DynCorp—a private company contracted by the U.S. State Department—concerning grave health problems [35]as a consequence of the spraying of narcotic plants along the Colombian and Ecuadorian border under Plan Colombia[36].

Equatorial Guinea

The 2004 attempted coup d’état perpetrated in Equatorial Guinea is a clear example of the link between mercenaries and PMSCs and violation of the sovereignty of States.[37] In this particular case, the mercenaries involved were mostly former directors and personnel of Executive Outcomes, a PMSC that had become famous for its operations in Angola and Sierra Leone.[38] The team of mercenaries also included two employees of a PMSC, Meteoric Tactical Systems, who at the time were providing security to diplomats of western embassies in Baghdad, including the Ambassador of Switzerland.[39] It also included a security guard who previously worked for the PMSC Steele Foundation, which also provided protection to President Aristide of Haiti[40]. A number of people involved in the attempted coup in Equatorial Guinea were arrested in Zimbabwe, others in Equatorial Guinea itself. The coup was intended to overthrow the government and hijack rich oil resources.


PMSCs are the modern reincarnation of a long lineage of private providers of physical force, such as corsairs, privateers, and mercenaries. PMSCs are non-state entities operating in extremely blurred situations, where the lines between what is allowed and what is not are difficult to identify.[41] The new security industry moves large quantities of weapons and military equipment. It provides services for military operations, recruiting former military as civilians to carry out what has been labeled as “passive or defensive security”.

During the French Revolution, Swiss “private soldiers were also exercising passive security to protect Louis XVI and his family in Versailles. They were mercenaries. Today in Iraq, legally registered employees of private military and security companies protect President Kharzai of Afghanistan, U.S. generals, and many other political or diplomatic figures.

Mercenaries have existed throughout history. They have been a constant in all wars, but almost disappeared for nearly one hundred years after privateers were outlawed in the nineteenth century[42], only to reappear in the 1960s during the decolonization period, which took place under the United Nations in Africa and Asia. To a certain extent PMSCs constitute the new corsairs.

The definition of “mercenary” is contained in two universal instruments and one regional convention.[43]. The universal instruments are Additional Protocol I (Article 47) to the Geneva Conventions of 1949, within the context of ius in bello, and the 1989 International Convention against the Recruitment, Use, Financing and Training of Mercenaries, adopted by the United Nations within the context of ius ad bellum. Under International Humanitarian Law, mercenaries are not given the protection of combatants but are not outlawed. Under the UN convention, mercenaries are criminalized[44].

According to the UN Definition of Aggression[45], one of the obligations of Member States is to prohibit the use of its territory to recruit, train and send “armed bands, groups, irregulars, or mercenaries” abroad to be used in combat operations directed against the “sovereignty, territorial integrity, and political independence of another State.” PMSC personnel are one of the categories covered by the definition.[46] The term “political independence of another State” is a direct reference to the right of self-determination stipulated in Article 1 common to the International Human Rights Covenants.

According to the definition under Article 47 (2) of Additional Protocol I, to be considered a mercenary the person has to fulfill the six conditions set out in that instrument. A mercenary (a) is specially recruited locally or abroad in order to fight in an armed conflict; (b) does, in fact, take a direct part in the hostilities; (c) is motivated to take part in the hostilities essentially by the desire for private gain and, in fact, is promised, by or on behalf of a Party to the conflict, material compensation substantially in excess of that promised or paid to combatants of similar ranks and functions in the armed forces of that Party; (d) is neither a national of a Party to the conflict nor a resident of territory controlled by a Party to the conflict; (e) is not a member of the armed forces of a Party to the conflict; and (f) has not been sent by a State which is not a Party to the conflict on official duty as a member of its armed forces[47].

The definition of a mercenary under the UN Convention covers all the criteria of Additional Protocol I with the exception of “does in fact take a direct part in the hostilities.” In addition, the UN Convention includes “any other situation” in which a non-national is recruited to take part “in a concerted act of violence aimed at (i) overthrowing a Government or otherwise undermining the constitutional order of a State, or (ii) undermining the territorial integrity of a State.” Whereas Additional Protocol I only applies to international armed conflicts, the UN Convention covers both international and non-international armed conflicts. Furthermore, the UN Convention makes the recruitment, use, financing or training of mercenaries an offense under international law and implies that any foreigner taking part in any violent activity aimed at provoking a change of regime through a coup d’état during peacetime may be considered a mercenary.

A number of the activities fulfilled by PMSC[48] may meet the requirements contained in the international instruments regarding mercenaries. Also, the recruitment of former militaries and law enforcement personnel as “security guards who would be ’exposed to great risks […] including but not limited to the threats inherent in a war situation,” included as a clause in a number of contracts that the private security contractors signed, is extremely close to the element of the definition that specifies that the mercenary must be specifically recruited “in order to fight in an armed conflict.” [49] Even if they do not conduct offensive operations but have been recruited to protect military objectives, “security guards” may be targeted by the enemy who consider them as being recruited in an armed conflict. A number of activities conducted by PMSC employees may be considered direct participation in hostilities, such as the involvement of Blackwater employees in Najaf, Iraq, on 4 April 2004.

According to the interpretation of some legal experts of the International Committee of the Red Cross, the majority of PMSC employees operating in international armed conflict could be considered civilians. Only a small number are seen as combatants and mercenaries, who would lose protection under International Humanitarian Law when taking “direct part in hostilities.” The UN Convention against the Recruitment, Use, Financing and Training of Mercenaries does not require the direct participation of “security guards” in hostilities.[50].

Even though the main motivation of many of the private contractors engaged by PMSCs may be private gain, it is extremely difficult to prove this in court. Moreover, for many private guards, the motivation is a mixture of monetary gain, the “excitement and adrenaline” of adventure, and the possibility to put in practice all of their training, as. PMSCs usually hire personnel who have been highly trained in dangerous and counterinsurgency operations such as members of US SEALs, or SWCC, the British SAS or the French Legion[51].

The criteria of nationality and residence could not be applied to contractors from the United States, the United Kingdom, Canada, Australia, and other countries which have been involved in the conflicts in Afghanistan and Iraq. It could be applied to nationals of countries such as Peru, Honduras, and Chile that are not parties to the conflict. In the case of Chile, it is interesting to point out that while the government of Chile voted against the UN Security Council resolution to intervene in Iraq Chilean citizens were contracted by PMSCs to provide “passive protection” in Iraq. The requirement that a mercenary must not be a member of the armed forces of a party to the conflict could easily be circumvented by a given state that utilizes PMSCs by incorporating these employees into its own armed forces.

Each of the elements taken individually poses problems to classify PMSCs as mercenaries. For PMSCs and their employees to be considered mercenaries, all the requirements in the definition of the international instruments must be cumulatively met. PMSCs are commercial firms legally registered in their home countries, a large number of which have obtained contracts from governments (the Pentagon and the State Department in the United States).

In addition, only 32 states have ratified the International Convention against the Recruitment, Use, Financing and Training of Mercenaries and most of the governments which contract PMSC are not parties to the Convention.

All these difficulties to apply the 1989 International Convention against mercenaries indicate that this international instrument has become obsolete to deal with the new phenomenon of PMSCs.


Self-Regulation: The Swiss Initiative, the Montreux Document of 2008, and the International Code of Conduct of 2010.

In 2006, in order to address the demand for a clarification of legal obligations under International Humanitarian and International Human Rights Law with regard to PMSCs, the government of Switzerland and the International Committee of the Red Cross launched what has been known as the Swiss Initiative, an international consultation process with main stakeholders: governments, the new industry of PMSCs, and civil society.[52] The Swiss Initiative has been supported domestically and by the governments of the United States and the United Kingdom, where most of the industry (70 percent) and the lobbyists for the new security industry are located: the International Peace Operations Association (IPOA) and the British Association of Private Security Companies (BAPSC).[53]

On 17 September 2008, the process led to a common understanding by 17 states known as the Montreux Document on Pertinent International Legal Obligations and Good Practices for States Related to Operations of Private Military and Security Companies during Armed Conflict.[54] This set out what the signatories view as the relevant IHL and IHRL applicable to PMSCs as well as a set of good practices for them. The second phase of the Swiss Initiative is the International Code of Conduct for PMSCs, aimed at setting high standards for the industry worldwide and supporting the establishment of a voluntary enforcement mechanism to ensure compliance with such standards. This is, however, still in the process of elaboration.

The United Nations and the proposed draft convention to regulate and monitor PMSCs

In 2005, the United Nations established the Working Group on the use of mercenaries “To monitor and study the effects of the activities of private companies offering military assistance, consultancy and security services on the international market on the enjoyment of human rights, particularly the right of peoples to self determination, and to prepare draft international basic principles that encourage respect for human rights on the part of those companies in their activities”. [55]

In the course of five years, the UN Working Group on Mercenaries has found that there is a regulatory legal vacuum covering the activities of PMSCs. It has also discovered a lack of common standards for the registration and licensing of these companies, as well as for the vetting and training of their staff and the safekeeping of weapons. While a number of rules of IHL and IHRL could apply to states in their relations with PMSCs, the Working Group has observed that there are challenges to the application of domestic laws, in particular for international PMSCs operating in a foreign state, and difficulties in conducting investigations in conflict zones. The effect of this situation is that PMSCs are rarely held accountable for violations of human rights.

The military and security services provided by PMSCs are highly specific and dangerous. They should not be considered ordinary commercial commodities left to the self-regulation of the market and internal controls. PMSCs have succeeded in creating diffuse responsibility and a lack of accountability through a labyrinth of contractual and insurance layers and shells.

Moreover, one should not forget that legal responsibilities of states to take appropriate measures to prevent, investigate, punish, and provide effective remedies for relevant misconduct of PMSCs and their personnel fully remain even if states have chosen to contract out certain security functions.

The Working Group has conducted a series of consultations with governments of the five geopolitical regions of the world on the impact of PMSC activities on the enjoyment of human rights, as well as on regulating and monitoring the activities of private military and security companies.

It has also organized a series of consultations with a wide range of stakeholders on the content and scope of a possible draft convention. An initial draft text of the convention was circulated to some 250 experts, academics, and NGOs to collect their input on the contents and scope of the Convention. The Working Group received some 45 written submissions comprising a total of over 400 comments.

In 2010 the Working Group recommended to the UN Human Rights Council and the General Assembly principles, main elements, and text for a possible International Convention on the Regulation, Oversight and Monitoring of Private Military and Security Companies.[56] Both documents take into consideration the comments received from these stakeholders and feedback from member states.

The proposed binding international instrument aims to reaffirm and strengthen state responsibility for the monopoly on the legitimate use of force, identify inherent state functions that cannot be outsourced to PMSCs under any circumstances, and regulate the use of force and firearms by PMSCs under international human rights standards. It also envisages the development of a national regime of licensing, regulation, and oversight of the activities of PMSCs and their subcontractors. The proposed convention identifies inherent state functions that cannot be outsourced, making a bright line between functions that are permitted, but should be regulated, and functions that belong to the state and cannot be privatized.

The new instrument would establish an international register of PMSCs based on information provided by states. State parties would be compelled to provide data annually for the register on imports and exports of military and security services of PMSCs and standardized information on PMSCs registered in and licensed by the state party. This obligation to share information about companies in an open and transparent way would provide greater public and parliamentary scrutiny. An international committee would monitor the measures taken by state parties to implement the convention.

The proposed convention would apply not only to states, but also to intergovernmental organizations, within the limits of their competence, with respect to PMSCs, their activities, and their personnel. It would apply to all situations where PMSCs operate, regardless of whether the situation is considered to constitute an armed conflict or not.

The fact that PMSC personnel are not usually “mercenaries” is also a strong argument for the adoption of a new instrument to deal with a new type of actor. Contrary to the “dogs of war” mercenaries of the past, private military and security companies are legally registered, and the definition used in international instruments—such as the one contained in Additional Protocol I to the Geneva Conventions and the one in the UN Convention on Mercenaries—typically does not apply to the personnel of PMSCs.

The argument that employing PMSCs is cost-effective may be true in the short term and if a number of socioeconomic variables are not taken into consideration, such as training in the use of weapons and counterinsurgency operations of former militaries and policemen, which is paid by taxpayers. In this regard, it is worth noting the increasing number of military personnel who, attracted by higher salaries, are leaving the army in developed and developing countries to join PMSCs. One way to decrease costs for PMSCs has been to contract more former military members and policemen from developing countries at much lower salaries. Issues of reintegration and post-traumatic stress disorder in individuals returning to their communities from military or security work abroad have not been assessed either. Because of the nature of their contracts, thousands of these disposable “guns for hire” are available in the market and ready to be employed in any conflict situation.

The aphorism that the invisible hand of the market is enough to regulate the activities of PMSCs without outside intervention seems to have been abandoned after a number of events have proved to the contrary.

The Working Group is not the only body calling for a legally binding instrument to regulate and monitor the activities of private military and security companies. This is also the position of the Parliamentary Assembly of the Council of Europe, which has adopted two reports recommending “that the Committee of Ministers draw up a Council of Europe instrument aimed at regulating the relations of its member states with PMSCs and laying down minimum standards for the activity of these private companies.”[57] The UN Working Group’s proposals follow the same logic as the “Stop Outsourcing Security Act” proposed by U.S. Congress Representative Jan Schakowsky (D-IL), a member of the U.S. House Permanent Select Committee on Intelligence.

Most UN Member States, upon considering the impact of PMSCs on the enjoyment of human rights, assert the opinion that outsourcing functions related to the legitimate use of force to private contractors requires binding regulatory and monitoring mechanisms at the international level due to the transnational character of the industry. The position of western states, however, is that a binding instrument with regulatory and oversight mechanisms is too premature. The recommendation made by the Working Group to the United Nations to create an open-ended intergovernmental working group to consider an international regulatory framework to monitor PMSCs has been accepted despite the opposition of western states.[58] A process has been set up in the United Nations for political negotiations on this important issue by Member States, Intergovernmental Organizations, and civil society represented by human rights institutions and non-governmental organizations.[59]

José L. Gómez del Prado is the former Chairperson of the UN Working Group on the use of mercenaries. He teaches at the Universities of Deusto (Bilbao), Barcelona and Madrid as an invited professor. His most recent publications include A United Nations Instrument to Regulate and Monitor Private Military and Security Contractors and Private Military and Security Companies and the UN Working Group on the Use of Mercenaries.


[1] The rule of law is a pre-condition for achieving the principles of the United Nations: peace and security, development and human rights.

[2] A number of tasks may be performed by PMSCs in relation to the maintenance of international peace and peaceful coexistence of nations as laid down in the UN Charter. See “Private military and security firms and the erosion of the state monopoly of the use of force,” Council of Europe, Parliamentary Assembly, Document 11787 of 22 December 2008.

[3] The monopoly by the state on the legitimate use of force is a cornerstone of sovereignty. The current international political system, constructed in the twentieth century under the UN Charter, is based on a community of sovereign states Article 2.1 “The Organization is based on the principle of the sovereign equality of all its Members, United Nations Charter”.

[4] See Barry Yeoman, “Soldiers of good fortune,” Mother Jones, May/June 2003, http://motherjones.com/politics/2003/05/soldiers-good-fortune

[5] . See Yves Engler, “La privatisation de l’occupation: Les mercenaires et les ONG (Counterpunch)”, HAITI RECTO VERSO (blog), 9 March 2010, http://haitirectoverso.blogspot.com/2010/09/la-privatisation-de-loccupation-les.html.

[6] Human rights abuses are committed by private security guards protecting multinational companies. See Guatemalan women Mayan Q’eqchi’ community living in El Estor against HudBay Minerals and its subsidiary HMI Nickel Inc. The women alleged that the companies were complicit in the gang rapes they suffered at the hands of security personnel. Also lawsuit filed by the widow of a Q’eqchi community leader, who was severely beaten and shot dead during a protest against the Fenix mine by security guards from the Fenix project.


[7] United Nations doc. A/HRC/7/7.

[8] See Chapter 4 of Small Arms Survey 2011, Cambridge University Press.

[9] PMSC are mostly virtual companies with a small staff. They use databases of qualified military/law enforcement and sub-contractors. See P. W. Singer, “Corporate Warriors”, Cornell University Press2004, Chapter V

[10]Plan Colombia between the United States and Colombia allows private military and security companies, such as DynCorp, to carry out operations in Colombian territory with diplomatic immunity. In Iraq, from 2004 and 2007, all private U.S. contractors including PMSC were given immunity status under the Coalition Provisional Authority Order 17. In 2007 the immunity was withdrawn. However, the legal situation of PMSCs operating in the country and in particular if some PMSCs still benefit from the immunity clause contained in CPA Order 17 remains unclear. It is not certain as to whether this removal of immunity covers all contractors employed by the United States Government and as to whether it is fully applied in Iraqi courts. See United Nations Doc. A/HRC/18/32/Add.4. In the United Kingdom, in response to an inquiry from the Foreign Affairs Committee of the Parliament the U.K. Foreign Secretary stated, “Some individuals contracted to the Foreign and Commonwealth Office (FCO) in Iraq and Afghanistan to undertake private security contracts for the protection of our diplomatic missions do have certain immunities, including in particular immunity from criminal jurisdiction, under the Vienna Convention on Diplomatic Relations”. See,


consulted on 03/05/2011 The diplomatic status has been one of the main arguments of the defense of the five private guards of Blackwater charged with manslaughter and weapons violations and allegedly responsible for the massacre which took place in Baghdad’s Nissour Square, in 2007. In December 2009, Judge Ricardo Urbina of the U.S. District Court for the District of Columbia dismissed the Justice Department’s prosecution of the five guards on the basis that the prosecution’s evidence was tainted by the improper use of compelled statements. The Justice Department appealed the ruling and a federal appeals court reinstated the prosecution of the Blackwater guards in April 2011

[11]The fact remains that if a PMSC decides to place its headquarters in a particular country is because it has already calculated that it is not going to have regulatory difficulties with that government. Many PMSC that have their headquarters in Washington or London are registered in tax havens such as the Bahamas or the Caymans, See P. W. Singer, “Corporate Warriors”, Cornell University Press 2004, Chapter V.

[12] United Nations Human Rights Committee, General Comment 31, paragraph 8, United Nations doc. CCPR/C/21/Rev.1/Add.13 (2004).

[13] Communications sent by UN Working Group on mercenaries and Special Rapporteur on extrajudicial executions to the governments of Afghanistan and United States, United Nations doc. A/HRC 15/25/Add.1.

[14] Jon Boone, “Afghanistan lets Blackwater stay despite shakeup of security contractors”, The Guardian 7 March 2011; CNN, “Security contractors charged in Afghanistan killings to be arraigned”, 17 August 2010 .

[15] August Cole, “US Contractors Fired at Kabul Car”, The Wall Street Journal, 18 May 2009.

[16]Jeremy Scahill, “Blackwater Operating in Afghanistan on Subcontract with Raytheon”, RebelReports, 19 May 2009.

[17] Ibid, Jon Boone, The Guardian.

[18] See José L. Gómez del Prado, The Privatization of War: Mercenaries, Private Military and Security Companies (PMSC), CENTRE FOR RESEARCH ON GLOBALIZATION, 8 November 2010,

http://www.globalresearch.ca/index.php?context=va&aid=21826 .

[19] U.N. Doc. A/HRC/7/7/Add.1 (Feb. 13, 2008)

[20]. Ibid.

[21] Ibid

[22]. “Additional information about Blackwater USA”, memorandum dated 1 October 2007 from Majority Staff to the Members of the Committee on Oversight and Government Reform, p. 2, http://i.a.cnn.net/cnn/2007/images/10/01/blackwater.memo.pdf.

[23]. Ibid.

[24] United Nations Doc. A/HRC/18/32/Add.4.

[25] BBC News, http://www.bbc.co.uk/news/uk-england-manchester-12594245.

[26] United Nations document A/HRC/10/14/Add.1.

[27] Blackwater Worldwide is abandoning its tarnished brand name as it tries to shake its reputation battered by often criticized work in Iraq, renaming its family of two dozen businesses under the name Xe. See Mike Baker, “Blackwater dumps tarnished brand name,”, APNewsBreak, 13 February 2009.

[28]. Democracy Now, 5 May 2011.

[29] Jeremy Scahill, “Blackwater still armed in Iraq”, The Nation, 14 August 2009

[30] United Nations documents A/61/341, paras 69 and 71; A/HRC/4/42 para. 35 and A/HRC/7/7 para 46.

[31] U.N. Doc. A/HRC/15/25/Add.3; James Risen & Mark Mazzetti, “Blackwater Guards Tied to Secret C.I.A. Raids,” The New York Times, 10 December 2009,


Adam Ciralsky, “Tycoon, Contractor, Soldier, Spy,” Vanity Fair, January 2010,


[32] Council of Europe Parliamentary Assembly, Doc. AS/JUR(2006) 03 rev. Committee on Legal Affairs and Human Rights, Rapporteur Dick Marty and United Nations doc. A/HRC/13/42, Joint Study on Global Practices in Relation to Secret Detention in the Context of Counter Terrorism.

[33] Mohamed v. Jeppesen DataPlan, Inc., 614 F.3d 1070, 1073 (9th Cir. 2010)

[34]Business-Human Rights org.


[35]. An NGO report indicated that one-third of the 47 women exposed to the fumigation showed cells with genetic damage. The study established a relationship between the air fumigations of Plan Colombia and damage to genetic material. Once permanent, the cases of cancerous mutations and important embryonic alterations increased and contributed to a rise in abortions in the area. U.N. Doc. A/HRC/4/42/Add.2.

[36]. DYNCORP INT’LLLC, QUARTERLY REPORT (FORM 10-Q)19, 8 February 2010, http://ir.dyn-intl.com/secfiling.cfm?filingID=950123-10-13389.

[37].Human rights are embedded within sovereignty (Jack Donnelly “Human Rights and State responsibility in mysite.du.edu/~jdonnell/papers/hrsov%20v4a.htm). The right to self-determination is proclaimed in Article 1 common to the two International Covenants on Human Rights which stipulates: “All peoples have the right of self-determination. By virtue of that right they freely determine their political status and freely pursue their economic, social and cultural development”. See also Press Release, Office of the United Nations High Commissioner for Human Rights, U.N. Experts Visit Equatorial Guinea to Discuss the Menace Posed by the Activities of Mercenaries, U.N. Press Release, 12 August 2010,


[38]. The Cold-Blooded Blue Blood, The Guardian, 28 June 2008, http://www.guardian.co.uk/uk/2007/may/09/equatorialguinea.world.

[39] .Press Release, Office of the United Nations High Commissioner for Human Rights, U.N. Independent Experts Express Serious Concern at the Execution of Four Men after Concluding their Mission to Equatorial Guinea, 27 August 2010,


[40] Robert Collier, Iraq : Global Security Firms Fill in as Private Armies, CorpWatch 28 March 2004, http://www.corpwatch.org/article.php?id=11263

[41]. The U.S. Commission on War Contracting criticized the Government for not having “clear standards and policy on inherently governmental functions”. It called for a single definition ensuring that only officers or employees of the federal Government or members of the armed forces perform inherently governmental functions and other critical functions. See, Commission on Wartime Contracting in Iraq and Afghanistan, At what cost? Contingency Contracting in Iraq and Afghanistan, Interim Report (June 2009).

[42] The 1856 Paris Declaration Respecting Maritime Law states in Article 1: “Privateering is, and remains, abolished.” Declaration of Paris (Apr. 16, 1856), in CONVENTIONS AND DECLARATIONS BETWEEN THE POWERS CONCERNING WAR, ARBITRATION AND NEUTRALITY 10 (1915) available at


[43]. 1977 Organization of Africa Unity (OUA) Convention for the Elimination of Mercenarism in Africa.

[44] Under Article 2 of the International Convention against the Recruitment, Use, Financing and Training of Mercenaries stipulates that: “Any person who recruits, uses, finances or trains mercenaries, as defined in article 1 of the present Convention, commits an offence for the purposes of the Convention”. Under Additional Protocol I to the Geneva Conventions “Mercenaries, as defined in Additional Protocol I, do not have the right to combatant or prisoner-of-war status”.

[45]. United Nations General Assembly Resolution 3314 (XXIX) of 14 December 1974.

[46]. Francesco Francioni, “The Role of the Home State in Ensuring Compliance with Human Rights by Private Military Contractors,” War by Contract, eds. Francesco Francioni and Natalino Ronzitti, Oxford University Press, 2011.

[47] International Humanitarian Law, International Committee of the Red Cross, Protocol Additional to the Geneva Conventions of 12 August 1949, and relating to the Protection of Victims of International Armed Conflicts (Protocol I), 8 June 1977.

[48]. M. Mancini, F. Z. Ntoubandi and Th. Marauhn, “Old Concepts and New Challenges,” in War by Contract, eds. Francesco Francioni and Natalino Ronzitti, Oxford University Press, 2011. PMSCs have also been contracted for the protection of individuals (security escorts), convoys (convoy security), and high-ranking officials (personal security) as well as to provide military and law enforcement training, intelligence, and interrogation of prisoners.

[49]. UN Doc. A/HRC/7/7, UN Doc. A/HRC/4/42/Add.1

[50] “A mercenary is any person who: (a) is specially recruited locally or abroad in order to fight in an armed conflict” (…)

[51] SEALs means Sea, Air, Land; SWCC stands for Special Warfare Combatant Craft Crewmen and SAS for Special Air Services. Information collected by members of the UN Working Group on the use of mercenaries in their country missions through their interviews with private security guards former employed by PMSC working in Iraq and Afghanistan.

[52]. The Montreux Document on Private Military and Security Companies, SWITZERLAND FED. DEP’T. OF FOREIGN AFFAIRS (last modified Aug. 10, 2009), http://www.eda.admin.ch/psc.

[53]. The founder of the International Peace Operations Association is Doug Brooks, a specialist in African security issues. He has been an Adjunct Faculty member at American University and an Academic Fellow and Research Associate with the South African Institute of International Affairs (SAIIA), Johannesburg; The Director General of the British Association of Private Security Companies is Andy Bearpark, a former senior Official of Her Majesty’s Government. He has also served as Director of Operations and Infrastructure for the Coalition Provisional Authority (CPA) in Iraq. Andy Bearpark CBE Director General, BRITISH ASSOCIATION OF PRIVATE SECURITIES COMPANIES, 15 March 2011, http://www.bapsc.org.uk/about_us-andy_bearpark.asp.

[54]. Permanent Representative of Switzerland to the UN, Letter dated 2 October 2008 addressed to the Secretary-General of the Security Council, UN Soc. A/63/467- S/2008/636 (6 October 2008) (by Peter Maurer) (Afghanistan, Angola, Australia, Austria, Canada, China, France, Germany, Iraq, Poland, Sierra Leone, South Africa, Sweden, Switzerland, the United Kingdom Ukraine, and the United States).

[55]. United Nations, Commission of Human Rights Resolution 2005/2 and Human Rights Council Resolution 7/21.

[56]. United Nations documents, A/HRC/15/25 and A/65/325.

[57]Parliamentary Assembly of the Council of Europe, Report of Political Affairs Committee, Private Military and Security Firms and the Erosion of the State Monopoly on the Use of Force, Parl. Eur. Doc. 11787 (Dec. 22, 2008) (by Wolfgang Wodarg) and Opinion of the Committee on Legal Affairs and Human Rights, Private Military and Security Firms and the Erosion of the State Monopoly on the Use of Force, § 1, Parl. Eur. Doc.11801 (Jan. 27, 2009) (by Kimmo Sasi). On 11 May, the European Parliament has adopted Resolution 2010/2299 (INI) on the development of the common security and defence policy following the entry into force of the Lisbon Treaty, which calls on the Council and the Commission to initiate regulatory measures in the field of PMSCs (paras 53-55).

[58]. United Nations document, A/HRC/RES/15/26.

[59]. The first session of the open-ended intergovernmental working group was held from 23 to 27 May 2011 at the United Nations in Geneva; see United Nations document A/HRC/WG.107CPR.2.

CIA and Congressional Negligence and Exculpation – CIA’s Relationship with Congress

CIA and Congressional Negligence and Exculpation – CIA’s Relationship with Congress.pdf

Die Zielobjekte der STASI enthüllt

Die Zielobjekte der STASI enthllt.pdf

U.S. Army Environmental Considerations During Military Operations

U.S. Army Environmental Considerations During Military Operations.pdf

DoD Science and Technology for Communication and Persuasion Abroad Analysis

DoD Science and Technology for Communication and Persuasion Abroad Analysis.pdf

Democratic National Convention 2012 Security

Democratic National Convention 2012 Security.pdf


Devlet içeriği itibariyle siyasi bir organizasyon olmakla beraber, Duguit’in tanımına göre de bir kuvvet olgusudur. Bu olgunun yapısal karakterinde görülen unsurların başında ise, ,idare edenlerle, edilenler arasındaki ikilem ve farklılaşma meydana gelmekte, doğal sonuç olarak da karşılıklı istemler ve sorumluluklar ortaya çıkmaktadır.

Devlet gerçeğinin, siyasal örgütlenme yanında, sosyal farklılaşmanın da ortaya koyduğu farklı değerler ve sorunlar nedeniyle, zamanla kendi iç dengelerini de oluşturmak zorunda kaldığı görülür.

Siyasi liberalizmin, veya özgürlük kavramının sosyal yaşamdaki yansıması, tarihi süreç içinde tetkik edildiğinde, batı toplumlarındaki evrimi ile ülkemizdeki oluşum değerlerinin farklı eğriler çizdiği de anlaşılmaktadır. Batı toplumlarının siyasal özgürlük konusundaki yaşamlarına yansıyan ve giderek kurumsallaşan düşünce hareketlerinin temellerinde felsefi kriterlerin ve öğretilerin ortaya çıkardığı sonuçlar çok önemlidir.

Batı düşüncesine etki yapan bu yaşamsal değerler, ilk çağdan itibaren büyük kültür değişmeleri içinde Renesans ve Reform hareketlerinden sonra şekillenmeye başlayan ticaret ve sanayi burjuvazisinin ve giderek de sanayi devrimi sonucunda etkinliğini arttıran işçi sınıfının itici gücünde pratiğini ve yansımasını bulmuştur.

Bu geçişlerin tarihi diyalektiğinde izlendiği şekilde, İlk Çağda Eflatun, ideal devleti tanımlarken, toplumun sürekli bir gelişme dinamiği içinde olduğunu, bunun hiçbir şekilde durdurulamayacağını ifade ederek, Aristokratik bir idari yapının en iyi yönetim biçimi olduğuna değinmiştir. Bir nevi elitizmden yana olan bu görüşte, siyasi liberalizmin bir tanımına rastlanmazsa da, devlet kavramı içinde ideal insan ve ideal bir idareyi amaçladığı görülür. Bu yollamaya göre, özgürlük anlayışının daha çok felsefi düzeydeki bir perspektifte ve spekülatif anlamda önerilen ideal devlet yapısında konuyu hissetmek mümkündür…Eflatun, ister istemez insan faktörünü de dikkate alarak, zamanla devlet yapısının Timokrasiye sonra, Oligarsiye ve daha sonra da Demokrasiye dönüşeceğini varsayar ve bu yapı içinde özgürlük kavramının da bir şekilde evrimleşeceği görüşüne değinir..

Aristo ise, devleti, Eflatun’dan farklı olarak, Monarşi, Aristokrasi ve Cumhuriyet tanımları içinde yorumlar ve bunların yaşam sürecinde zamanla yozlaşarak önce Tiraniye, daha sonra Oligarşiye ve nihayet tekrar Demokrasiye dönüşeceğini ifade eder.

Roma’daki devlet görüşü ve özgürlük anlayışı ise, izlenimcisi oldukları Yunan öğretisinin bir nevi devamı şeklinde bir izlenim vermektedir… Roma tarihinde, siyasi sorunları gerçek anlamda ele alanların Çiçeron ve Polybios’un oldukları,özellikle de Polybios’un devletin en iyi şekilde yönetimi konusunda Roma’nın iyi bir örnek teşkil ettiğini, bu konuda da deneyimli yasa yapıcılarının toplum düzenine katkı sağlayabileceklerini belirttiği görülür. Mazisi açısından, kuvvetler ayrımı konusunda verilecek örnekler içinde özellikle, Ispartalı Likurg’ün, yönetimde dengeyi amaçlayacak şekilde bir nevi anayasa yapısında, iktidarı, kral, seçkinler ve halk arasında bölüştürmeyi ön gören bir kuvvetler ayrımını önermiş oluğu da dikkate çarpmaktadır…Bu çözüm şekillerinin tümü ise özellikle yurttaşlar için olup, bu da çağın gerçekleri ve koşulları içinde ki bir tanımıdır.

Orta Çağ feodal sisteminden, ve giderek merkezin etkinliği sonucu ortaya çıkan mutlak monarşilerden çok önce kuvvetler ayrımı anlayışının Likurg’ün önerilerinde yer alması ve asırlar sonra da, Avrupa’da, şekillenen ticaret ve sanayi burjuvazisinin mutlakıyete karşı verdiği mücadele içinde farklı coğrafyalarda ve farklı ülkelerde gündeme gelen siyasal tavırlarındaki değişik görüntülerin, devrim yapıları içinde sergilendiği izlenmektedir.

Özetle,15 Yüzyıldan fazla süren bir aradan sonra, dünyaya bakışta ve ilmin öncülüğünde İlk Çağın inşa ettiği temellere dayanılarak, siyasal ve sosyal gerçeklere yeniden veçhe verilmeye başlanmıştır. Astronomi Galilee ile, fizik Simon Stevi ile, matematik Cavalleri, Descartes vb. yeni keşifler yoluna girmiştir.Francis Bacon Novum Organum adlı eseriyle, bir tarafta teolojinin, diğer tarafta felsefe ile ilmin gelişeceği alanları birbirinden kesin olarak ayırmıştır. Bununla beraber kilise mücadeleyi bırakmamış, 1633 de Engizisyon mahkemesi önüne çıkarılan Galilee, mahkumiyetten ancak dünyanın güneş etrafında döndüğü iddiasından vaz geçmesi kaydıyla kurtulabilmiştir. Orta Çağ doğmalarına karşı savaşın hızlandığı bu dönemde, din savaşları Avrupa toplumlarının birbirini kırdıkları siyasi coğrafyanın da harabeye döndüğü bir dönemdir.Ayrıca, İlk Çağ kültürü ile temasın Renesans hareketine hız verdiği bu zaman aralığıdır. Dinsel baskıya karşı başlayan bu başkaldırı giderek, siyası otoritenin de mutlakıyetçi etkinliğini ortadan kaldıracak liberal değerlerin ilk tohumlarını atılmasını sağlamıştır.

(…Bu dönemde,kendi varlığından yavaş yavaş haberdar olan bilim bir tehlike olmaktan çıkıyordu, zira Kilise’ de bu gerçeği anlamak zorunda kalmış olacaktı.

Bilimsel düşünce ile sıkı irtibatı bulunan ve yeni temeller üzerine inşa edilen felsefi düşünce, tanrının, skolastik,dialektik ve teoloji kaideleri dışında tanınması meselesini yeniden ve esaslı şekilde ele almak zorunda kalmıştır….Eski Yunan düşüncesi üzerine inşa edilmeye ve bunu aşmaya çalışan yeni fikri yapı yanında, keşifler, buluşlar da yapılanmaya başlamıştır. Galilee cisimlerin düşme yasasını ortaya koyarken, Descartes, ışınların kırılması yasasını bulmuştur. Viete yeniden cebri keşfetmiştir. Descartes’de onu hacımlara uygulayarak analitik geometriyi ortaya koymuş, Paskal ise hidrostatik ilmini yaratırken, Harvey de kan dolaşımını bulup meydana çıkarmıştır…Jacques Pirene Dünya Tarihi…c.2..sf.648)

(…Böylece Batı Avrupa her alanda 17yy. ortasında tarihinin yeni bir devrine girmek üzere görülmektedir. İlmi gelişmenin sonucu, fikir özgürlüğünün doğuşuna temel hazırlarken ve Descartes’ın Metod Üzerin Konuşmalar adlı eseriyle ilme geniş bir yol açarken, diğer taraftan Bacon’un felsefi pozitivizmi skolastik ananeyi yıkıyor ve felsefeyi ilme yaklaştırıyordu. Descartes’e karşılık, Paskal rasyonalizm ile septisizm arasında bocalayarak pesimizme düşme tehlikesine maruz kaldıktan sonra mistik düşünceye kapılıyor fakat aklın üstünlüğünü de kabul ediyordu….Jacques Pirene Dünya Tarihi…c.2..sf.648)

(…İngiltere’de ise, ampirist ananenin,Hobbes ve Locke’u aynı pozitivist düşünceye sevk ettiği görülüyor, pozitivizmin, felsefeyi metafizik alandan politika ve sosyoloji alanında etkilediği izleniyordu. XIII yy. Aziz Thomas milletlerarası sistemi skolastik üstüne kurmaya çalıştıysa, spinoza da aynı şekilde panteizm üzerine bir mutlakıyet sistemi kuruyor ve pozitivizmde, Hobbes ile Locke’dan birini otokrasiye diğerini de parlamentarizme inanmaya sevk ediyordu….Jacques Pirene Dünya Tarihi…cilt..2…sf.703)

(…İlmin evrenselliği bütün Avrupa’yı kaplıyor, bu arada ortaya çıkan mezhepler yüzünden parçalanan Hıristiyanlık XVI yy. kadar malik olduğu milletlerarası rolünü kaybetmiş oluyordu. Aynı zamanda,ilim dini düşüncenin yerini alıyordu. Reform Avrupa’nın fikri birliğini yıkmıştı, ilim bunu tekrar diriltecekti. Bu fikri birlik bu sefer medeniyete tek ve değişmez bir gerçeğin hudutlarını tayin eden bir doğma üzerinde değil bilakis XIX yy. fikir ve din özgürlüğünün doğmasını sağlayacak özgür araştırma prensibi üzerine inşa ediliyordu….Jacques Pirene. Dünya Tarihi..C.2..sf.703)

Batı düşüncesinin geçirmiş olduğu evrimin temellerinde, Grek ve Roma kültür değerlerinin etkisi yukarıda özet olarak ifade edilmiştir. Bu tarihi diyalektiğin biraz daha geçmişine inildiğinde, Bir Anadolu, Mısır ve Mezapotamya kültür mirasının ,Grek kültürüne, onun da Roma kültür değerlerine olan etkisi dikkate alınması gereken bir olgudur. Kısaca, Mezapotamya, Mısır ve Anadolu kültür çevrelerinin birikimi olan değerler, daha sonra Grek’ler tarafından sistemleştirilerek, kendisinden sonra gelen Roma’ya bu değerleri aktarmıştır. Bu miras ,zamanla, Orta Çağın dini doğmaları içinde skolastiğin karanlığına gömülerek, asırlar süren bir durgunluk döneme itilmiştir….

Söz konusu zaman aralığında, Doğu İslam kültürünün içinden geçtiği süreç hatırlanacak olursa,bu dönemdeki öğretilerin, ileride, Batı Hıristiyan dünyasının skolastikten çıkışına yardım ettiği ve yeniden doğuşun temellerine katkı sağladığı görülür.Bir diğer ifade ile Batı düşüncesinin toparlanmasına destek olacak bir

diyalektik içindeki etkileşimde bu oluşumun yer aldığı da görülecektir.

Avrupa’nın doğmalarla boğuştuğu bu dönemde, (…İslam düşünürlerinden Razi’nin doğa(841/926) bilimdeki araştırmaları felsefesinden daha derin etki yaptı. Fizikte ışığın bir ortamdan başka bir ortama geçerken kırıldığını gösterdi. Boşlukta çekim kuvvetinin varlığına ait tecrübeler yaptı. Kimya’da Cabir B.Hayyam’ı tamamladı ve bilimsel kimya ile uğraştı, basit cisimlerin özelliklerini gösterdi…Felsefede Farabi’nin tam karşı kutbunda bulunuyordu. Batı Ortaçağında bu yarı büyücü, yarı bilimsel deneycilik görüşü Guillaume d’Ockham ve Rocer Bacon tarafından kabul edilmiştir…Hilmi Ziya Ülgen Eski Yunandan Çağdaş Düşünceye Doğru İslam Felsefesi ..sf.35)

(…İslam Ansiklopedistleri, “ İhvan-üs Safa 11yy. Hicri 439”. “Saffet Kardeşleri” adında bir birlik kurdu Amaçları Müslümanları bağnazlıktan kurtarmak , bilim anlayışını doğa bilimlerine dayanan felsefeye egemen yapmak, toplumu düzeltecek bir aydınlar ahlakı yaratmaktı. Ortaya çıkardıkları kolektif eserle bu amaçla bir dereceye kadar ulaşabilmişlerdir. Onlara, İslam Ansiklopedistleri demek yanlış olmaz. Başkanları Zeyd İbn Ruf , sekreterleri Ebu Süleymandı. Onlara göre şeriat yanlış inançlarla bozulmuştur. Onu felsefe ve bilim anlayışıyla temizlemek ve gerçek özünü meydana çıkarmak… gerekiyordu…Hilmi Ziya Ülgen Eski Yunandan Çağdaş Düşünceye doğru İslam Felsefesi…sf.41 )

(…Evrimcilik fikri, İhvan-üs-Safa’da bir çeşit evrim “Evolution” fikri vardır. Fakat başka düşünürlerde görülmeyen bir cesaretle doğanın mertebeleri arasında sürekli bir gelişme olduğunu söyledikleri doğrudur. Bitkilerin ilk derecesi madenlerin son derecesine, onların son derecesi de hayvanların ilk derecesine bağlıdır….”1. Resail, Tekvin –al-maadin” Bu sürekliliği anlamak için risaleler hayvandan insanlara geçişi açıklamakta, hatta maymunun insana benzer vasıfların nasıl başladığını anlatmaktadır….Hilmi Ziya Ülgen Eski Yunandan Çağdaş Düşünceye Doğru İslam Felsefesi…sf.44)

(…Farabi,zamanın bütün bilimleriyle uğraşıyordu Samani Emiri Nuh bin Saman, Farabi’yi Buhara’ya çağırdı, bir ansiklobedi yazma işini verdi. Eser “El-Talim üs- sani” ilk İslam Türk felsefesi ansiklopedisidir…Hilmi Ziya Ülgen Eski Yunandan Çağdaş Düşünceye Doğru İslam Felsefesi…sf.66)

(…Farabi’nin felsefi çalışmaları yanında, siyasette de bir çeşit ütopist olduğu görülmektedir. Fakat onun ütopisi, Thomas Morus’e ve Campenella’ya benzememektedir. Çünkü ütopik toplumun yanında filozof olarak gerçek toplumu da kabul eder. Ayrıca, o hümanisttir, onun yetkin devleti bütün insanlığı kuşatan bir dünya devletidir…Hilmi Ziya Ülgen Eski Yunandan Çağdaş Düşünceye Doğru İslam Felsefesi…sf.79)

(…İslam düşüncesine yön veren filozoflardan İbn-Rüşt ise, eleştirilerinin sonunda, “Fiziğe döndüm, orada Allah’ı ve ilk kımıldatıcıyı buldum diyor…Hilmi Ziya Ülgen Eski Yunandan Çağdaş Düşünceye Doğru İslam Felsefesi…sf.187)

Kısaca, Avrupa Orta Çağında doğmaların etkinliği sürerken, aynı ortaçağ döneminde , İslam dünyasındaki fikir ve düşünce akımları için Batı düşüncesinin geleceğini etkileyen ve batıda gelişen düşünce ve fikir akımlarından çok önce ki bir dönemde, İslam düşünürlerinin bulundukları noktaları kıyaslamak bakımından bu örnekleri vermek mümkündür… Bundan beş asır sonra, Galilee’nin dünyanın dönüşünü ileri sürmesi üzerine Engizisyon tarafından yargılanması hatırlandığında,IX ve X yy. da İslam dünyasında, kendi doğmalarını yaratmadan önceki dönemdeki pozitif ilimlere bakışının önemini de kabul etmek gerekmektedir…

Konu Özetlendiğinde,

(…Akli bilimlerle uğraşanların bir kısmı sırf müspet bilgi adamlarıdır. Fakat filozofların da bir çoğu aynı zamanda bilimlerin biri veya birkaçı ile uğraştıkları için, felsefe ve ilim tarihi iç içe geçmiş bir halde bulunmaktadır. Farabi, İbn-Sina , Nasir Tusi , İbn Heysem, E.Z. Razi, filozof oldukları kadar da bilim adamıydılar… Matematik bilimler İslam dünyasına iki yoldan girmiştir. Yunan ve Hint…İlk devir yalnız Eukleides, Tales, Pysagoras, Archimeds çevirilerinin yapıldığı devirdir.

Harran Okulunun bu bakımdan büyük rolü olmuştur…Hilmi Ziya Ülgen Eski yunandan Çağdaş Düşünceye Doğru İslam Felsefesi…sf.338.)

Yukarıda da değinildiği üzere, eski Akdeniz kültürünün zirve oluşturduğu Mısır, özellikle bilginin toplandığı bir medeniyet merkezi olmuş, Grek düşüncesi tevarüs ettiği bu birikimi bilimsel bir temele oturtmuş, Roma muhafaza etmiş ve yaymış, Orta Çağ Hıristiyan skolastik düşüncesi ise bu süreci doğmalarla küllemiştir. Yunan düşüncesi, kültür etkileşimi sonucunda,daha sonra İslam düşünürlerince yeniden gün ışığına çıkarılarak , Avrupa kültürünün uyanışında önemli katkılarda bulunmuştur. Dolayısıyla günümüzde siyasi liberalizmin giderek güç kazandığı, demokratik devlet yapılarında, ve bu bağlamda, Avrupa Birliğinin siyasi hudutlarına kültürel tanımlar getirilirken , Batının sahip olduğu kültür değerlerinin sadece Gerek Roma kültürünün coğrafi alanlarına gitmeden önce, Anadolu, Mezapotamya ve Mısır kültür değerlerinin, kendi kültürel kimliklerine olan etkilerini de iyi düşünmelerini gerektirmektedir….

Bugünkü Avrupa’nın kendi değerlerinde ve geçmişten gelen inanç birliğinde, ortak kültürlerine etki yapan oluşumların izlerini görmek mümkündür. Orta Çağ’ın kilise otoritesi altında Roma İmparatorluğu’nun teokratik yapıda ki devamı dünya kilise devleti olarak ortaya çıkmış olan Vatikan merkezli bir otorite etrafında sürekliliğini korumuştur. Dünya Kilise Devletinin başında bulunan Papalık, Tanrının yer yüzündeki temsilcisi olarak, bütün Hıristiyan Krallarının da üstünde dinsel görüntüde bir siyasal otorite olmuştur. Bu dönem, Kilisenin mutlak hakimiyetinin devam ettiği, ayrıca, kendi inanç sistemi içindeki evrenselliği arayan bir diğer zaman aralığıdır.. Devlet yapıları ise ,bu teokratik etki alanı içindedir…Batıda, Renesans ve Reform hareketlerinin başladığı dönemde, yeni öğretiler bu teokratik düzeydeki siyasal yapıyı da silkelemeye başlamıştır. Luther’in Katolik Kilisesine tavrı, Calvin ve Zwingli tarafından takip edilen Protesan hareketleri Avrupa da tarihi dönüm noktasına neden olan olayların başında yer almaktadır… Özellikle, İngiltere’de, VIII Henry’nin, Katolik Kilisesinden tümü ile ayrılarak kendisine bağlı Anglikan Kilisesinin temellerini şekillendirmesi, ileride ortaya çıkacak olan liberalizmin ilk basamaklarını oluşturmuştur.

Devlet yapısında siyasi liberalizme yönelişte örnek teşkil etmesi yönünden özellikle, İngiltere’deki sürecin iyi analiz edilmesinde yarar vardır. Demokratik gelişmenin anavatanı olarak nitelenen ve ilk parlamentonun temellerinin XIIIyy. Başlarında Manga Charta’ya yollama yapılarak ifade edilmesi bir gelenekse de, İngiltere de demokrasi o kadar çabuk gelişmemiştir. XV yy. Güller savaşı olarak bilinen hanedanlar arası çatışmalar hariç tutulursa, İngiltere’ de yavaş yavaş şekillenmekte olan parlamenter yapı, bu ülkenin içinden geçtiği bir diğer kargaşa döneminden sonra, 1642 de yaşanan ihtilal sonucunda, Cromwel’in başkanlığında otoriter bir askeri yönetime dönüşmüştür.

İngiltere’de ki, parlamenter düzenin yeniden siyasi yapıda yer alması ise,1688 de gerçekleşen parlamento ihtilalinden sonra ancak mecrasına oturmuştur. Her iki ihtilal döneminden ilkindeki,kargaşa döneminde Hobbes’in mutlakıyetci tutumuna karşılık, daha sonra, Lock’un toplumu liberalizme yönelten tavrı, siyasal anlayıştaki evrimin, önemli köşe taşları içindedir. Siyasi Liberalizmin bireysel hakları öne çıkaran öğretilerde, bu ülkede daha sonra Lock’un takipçileri içinde liberal değerleri savunan düşünürlerden Berkley , Hume ve Bentham’ı da belirtmek gerekmektedir.. Fransa’da ise, Rousseau okuluna bağlı olmayan filozofların da Lock’un etkisinde kaldıkları görülür. Lock öğretileri içinde, Yasama, Yürütme ve Yargının kuvvetler ayrılığı prensiplerini öngören görüşü, daha sonra Fransa’ da, Montesquieu tarafından da Kralın yetkilerini sınırlama yönünden ileri sürülmüştür. İngiltere de Monarşinin yetkileri siyasi liberalizmin hedefleri içinde bireyi giderek öne çıkaran bir modelde ve felsefi olarak öğretilerde yer alırken, diğer yönden de Adam Smith ve takipçileri tarafından liberal ekonominin temelleri oluşturulmaya çalışılmıştır… Tamamen Puriten geleneğinin yer aldığı bu öğretide, bırak yapsın bırak geçsin ilkesi ,giderek İngiltere’nin sömürgeci ve emperyalist politikalarının sonucunda, sermayenin, belli çevrelerde toplanmasına, ve bunun da, giderek ticaret burjuvazisinden, sanayi devrimine geçişi takiben de, sanayi burjuvazisinin kontrolundaki bir kapitalizmin etkinlik kazanmasına neden olmuştur..

İngiltere’deki monarşiye karşı yürütülen parlamento mücadelesinde, Lordlar, halk ile birlikte hareket ettiklerinden, zamanla mutlak monarşi parlamentonun esnekliğinde, yavaş yavaş meşruti monarşiye dönmüştür…Ayrıca, emperyal politikaların devamında ki, sömürgeleşme aşamasında, aristokratlar da, ticaret burjuvazisi ile birlikte hareket ettiklerinden, aralarında işbirliği olması nedeniyle, Fransa’dan farklı olarak bu sosyal kesimler arasında önemli bir çıkar çatışmasına da pek rastlanılmamıştır…Bireyin giderek zenginleşmesi siyasi liberalizmin de güçlenmesini sağlayarak, monarşinin sermaye üzerindeki sınırlayıcı politikalarına karşı parlamenter yapı yolu ile koruyucu yasal düzenlemeler sağlanabilmiştir…Özetle, İngiltere de siyasi liberalizm bireyin özgürlüğünün önünü açarken, liberal ekonomi modeli içinde de, gelişen sömürgecilik paralelinde,sermayenin büyütülmesine imkan sağlanmıştır. Bir diğer deyimle, siyasi liberalizmle, liberal ekonomi birbirlerinin çarpanı olmuşlardır.. Bu süreç ise, emperyal politikalar içinde sömürgeciliği dolayısıyla de kapitali büyütmüştür.

İngiltere’den Amerika’ya yansıyan bu liberal görüşlerin temelinde, İngiliz püriten bireyciliğinin sosyal yapıya yön veren etkisini görmek mümkündür. Ancak Amerikan bireyciliğinin, İngiliz bireyciliğinden farkı, İngiltere de olduğu gibi, Amerika’da bireyin önünde bir Anglikan Kilisesi ile, monarşik değerlerin bulunmayışıdır. Toplum kendi değerlerini kendi inanç sistemleri ve ihtiyaçlarına göre yönlendirmiştir. Dolayısı ile, Amerika’da birey, kendi için çalışmış, kendi için çatışmış ve sermayeyi de kendi çıkarı için yaratmıştır!… Bu süreç, ülkedeki kapitalist oluşumda bireyin çıkarına göre şekillendiği içindir ki, siyasi yapıda, değişik bir liberalizm modelini oluşturmuş ve Devletin yapısını da biriken sermayenin ve gittikçe büyüyen finans kapitalin ihtiyaçlarına göre ele alarak siyasal kurumlarını biçimlendirilmiştir.

Amerikan demokrasisinin temelindeki liberalizmde, İngiltere’nin siyasi liberalizminden ayrılan hususların bu parametreler içinde değerlendirilmesi gerekmektedir.Amerika’da sosyal ve siyasal yapılaşmayı incelemiş olan Tocqueville şu tespiti de yapmaktadır.

(…İngiltere’yi incelerken Montesquieu temsili rejimin kendi gözünde yeni olgusunu incelemişti. İngiltere’de aristokrasinin ticaretle uğraştığını saptamıştı. Yani temsili ve ticari etkinliğin üstünlüğü üzerine kurulu liberal bir monarşi gözlemişti….Raymom Aron Sosyolojik Düşüncenin Evreleri…sf.226)

Bu nedenledir ki İngiliz liberalizminin gelişmesi, parlamenter yapıda, aristokrat ve burjuva sınıfının ortak çıkarları içinde, çatışma vasatı olmadan devlet yapısını da sistemin koruyucusu olacak şekilde biçimlendirilmiştir…

Amerika da ise, liberal oluşum her türlü sosyal sınıfın etkisi dışında daha ileri düzeyde bir bireyciliğin zenginleştikçe bu zenginliğin korunmasına yönelik bir siyasi yapıda devletin kurum ve kuruluşunun şekillenmesini zorunlu kılmıştır.. Bir diğer anlatımla, Amerika’da bireyin teşebbüsü, sermayeyi oluşturmuş, birey ve sermaye birbirinin çarpanı olarak, kendi güvenlikleri için, liberal değerleri kendi hukuk sistemine ve doğan ihtiyaçlarına göre şekillendirerek , devlet düzeninde demokratik yapısını güçlendirmiştir… Tamamen bir burjuva rejimi olarak ortaya çıkan Anglo Sakson liberal demokratik yapının temellerinde bireyin özgürlüğü yanında, sermayenin merkezi müdahalelere karşı güvenliğinin teminatının varlığını da görmek mümkündür…Bu görüş zamanla, finans kapitalin yöneticileri tarafından adı konulmamış bir ideoloji oluşturmuştur!..

Fransa’da ise bu sürecin daha da farklı bir seyir izlediği görülmektedir…Mutlak monarşinin bu ülkede güçlenmesinde, feodallerin halkı ezmesine karşılık, monarşinin feodallere karşı olan tutumu nedeniyle, monarşi, bir şekilde halkı yanına alarak feodal yapıyı sindirirken diğer yönden de, merkezin güçünü arttırmak suretiyle, mutlak monarşinin güçlenmesine neden olmuştur. Zamanla güçlenen ticaret ve sanayi burjuvazisi ise, siyasal yapıda hak elde etmek imkanını, mutlakıyetin yetkilerini devir almak konusunda, İngiltere’den farklı bir devrim modeli içinde,siyasi hayattaki yerini 1789 devrimi ile elde etmeyi başarmıştır. Fransa’da aristokrasi ve Katolik Kilisesinin tutucu tavrı bu devrimin oldukça şiddetli bir seyir takip etmesine neden olmuştur…Liberal siyasal oluşum ise, İngiltere,ve Amerika’dan çok faklı bir seyir takip etmiştir.

1789 devriminden sonra, siyasi iktidar kısa bir süreyi takiben İmparatorluğa, ve sonra da meşruti monarşiye, 1830 ve 1848 devrimlerinden sonra da, az ömürlü bir cumhuriyet denemesi ile tekrar İmparatorluğa dönmüştür!…Fransa’nın Prusya karşısında1870, mağlubiyetinden sonra tekrar cumhuriyet denemesine giren bu ülkenin cumhuriyet deneyimi, İkinci Dünya harbindeki işgal yıllarını takiben yeni bir dönemi ile deneyimlerini siyasi yaşamına katmıştır. Kısaca, İngiltere ve Amerika’da gelişen siyasal ve ekonomik liberalizm paralelinde bir gelişmenin eşitini Fransa’da görmek mümkün değildir…

Almanya ise çok daha değişik bir siyasal süreç içinde kendi demokratik yapısını şekillendirmiştir. 1870 den sonra ancak birliğini kurabilmiş olan bu ülkede, 1848 da Avrupa’yı etkileyen sosyal içerikli devrim hareketlerinin esintileri bile farklı bir görüntü sergilemiştir… Fransa ve diğer Avrupa ülkelerinde sosyal içerikli bir siyasi eşitliği amaçlayan 1848 devrimi, Almanya’da ,mahiyeti itibariyle bir anayasa devrimi olarak görüntüye gelmiştir..Diğer ülkelerde, burjuva sınıfı, siyasi iktidarda hak iddia ederken, Almanya’da burjuvazi daha ziyade merkeziyetçi Prusya geleneğini ulusal bütünlüğün sağlanması yönünden desteklemiştir.Bu süreç, Birinci Dünya savaşında ki mağlubiyetten sonra, Alman yönetimine kabul ettirilen Weimar anayasasının siyasi liberalizme verdiği imkanlar da hatırlandığında, ülkenin içine çekildiği kargaşa koşullarında, giderek Hitler döneminin otokratik yapısına siyasi rejimin kaydırmıştır.…

Kısaca, gerek İngiliz, gerek Amerika, ve gerekse Fransız ve Alman liberalizminin gelişme süreçleri kendi tarihi gerçekleri paralelinde farklılık arz ederken, kendi idari yapıları da buna göre şekillenmiştir.

Avrupa’da siyasi ve ekonomik liberalizmin gerçek anlamda yerleşmesi ise, İkinci Dünya Savaşını takiben, bu coğrafya da Amerikan işgalinin devam ettiği dönemde tanımını bulmaya başlamıştır…Savaş sonrası , Marshall yardımı kapsamında Avrupa ülkelerine 13 milyar dolar civarında ekonomik ve teknolojik yardım yapılmıştır. Bu dönemde de özellikle Amerika , bu ülkelerde piyasa ekonomisinin gelişmesi ve piyasa koşullarına göre, siyasi liberalizm paralelinde, liberal ekonominin ve idari yapıların kendi amacına göre düzenlenmesi yönünden, müdahalesini sürdürmüştür….

Türkiye yönünden devlet yapısında siyasi liberalizm ile ilgili gelişmeler ele alındığında, Osmanlı İmparatorluğu’nun asırlar süren devlet geleneğinde, merkezi otoritenin, Enderun yapısı içindeki otarşisi farklı bir görüntü sergilemektedir. Batılılaşma sürecinde, XIX yy. başlarındaki Sened-i ittifak deneyiminden başlayarak, 1839 Tanzimat Fermanına kadar da önemli değişiklik görülmemektedir. Ayrıca, Tanzimat Fermanı’na kadar da esasen ülkede özel mülkiyet kavramının fazla gelişmediği de görülmektedir…. Osmanlı toplumu gerek Tanzimat ve gerekse, 1856 İslahat Fermanları ile, bu gün olduğu gibi, batılılaşma modellerine adapte edilmeyi ön gören uygulamalara zorlanmıştır…

Takip eden safhada, 1876 Meşrutiyet dönemindeki siyasi kargaşa, Padişahın meclisi fesih etmesi ile 33 senelik monarşik bir merkeziyetçiliğe idareyi dönüştürmüştür. 1908 İkinci Meşrutiyet dönemi ile siyasi açıdan özgürlükler tekrar elde edilmiş, ancak bu dönem de fazla uzun ömürlü olmadığı gibi, İttihat ve Terakki partisinin iktidarı silah zoru ile almasını takiben ülke yeniden bir otoriter döneme girmiştir… Meşrutiyet dönemi içinde değişik fikir akımlarını da görmek mümkündür…Özellikle Prens Sabahattin’in liberal bir siyasi yapıyı ön görmesi ,Türk siyasi yaşamında İngiliz modeli bir liberalizmin özlemini yansıtması bakımından bir ilk olarak nitelenebilir. Gerek Birinci ve gerekse İkinci Meşrutiyet denemeleri, meşruti bir siyasi yapıda temsili siyasal rejime geçişin arayışlarını yansıtmaktadır.

Ancak toplumun %90 dan fazlasının tarım kesiminde ve cahil durumda olması, ülkede güçlü bir ticaret ve sanayi burjuvazisini temsil edebilecek orta sınıfı bulunmayışı, ülkedeki siyasal mücadelenin, daha çok İstanbul çevresindeki, asker ve sivil Enderun geleneğinden gelen kadroların yönetime olan tavırlarında izlenmektedir!….Avrupa’da, gerek 1789 ihtilali, gerekse 1830 ihtilali mahiyeti itibariyle bir burjuva ihtilali olması yanında, sanayileşen bu ülkelerde yaşanan 1848 ihtilali de ortaya çıkmış olan işçi sınıfının eseri olmuştur.

Türkiye gerçeğinde ise, benzer düzeydeki sosyal sınıfların ülke genelinde dinamiğini görmek mümkün değildir.Kısaca, genel olarak meseleye bakıldığında, devlet yapısında siyasi liberalizmin gelişmesi, özellikle, Amerika’da sermayenin birikimi ve gelişen burjuva sınıfının üzerinde inşa edilmiştir. Avrupa’daki oluşumda da, sömürge İmparatorlukları döneminde bu modelin sermayenin ve finans kapitalin büyümesi ile orantılı olan bir süreç takip etmiş olduğu görülmektedir. 1839 kadar Osmanlı’da mülkiyetin bile olmadığı hatırlanırsa, Batı ülkelerinin sömürgeci yayılma dönemindeki durumu önemli bir fark göstermektedir…

Gene hatırlanacağı üzere, XIX yy. ilk çeyreğinden itibaren Osmanlı’nın içine çekildiği savaşlar dikkate alındığında, 1828 Osmanlı Rus Savaşı,bunu takiben 1854 Kırım savaşı olup, bu dönem Osmanlı’nın ilk defa borçlandığı ve giderek borçlarının arttığı ve 1877 de iflas ederek Duyun-u- Umumiye’nin kurulduğu bir dönemdir…Aynı tarihte, 1877/ 1878 Osmanlı Rus Savaşı, takiben, 1897 Osmanlı Yunan Savaşı, daha sonra da, 1911 Trablus ve 1912 Balkan Savaşları, çok kısa bir aradan sonra da, 1914/1918 Birinci Dünya Savaşının peş peşe sosyal ve siyasal yaşamda yer aldıkları ayrıca görülmektedir! Bu yüzyılda,Avrupa ülkeleri sömürge politikaları içinde sermayelerini ve finans kapital düzeyinde kaynaklarını oluştururlarken, Osmanlı İmparatorluğu bir asır içinde peş peşe gelen savaşlarla, bütün kaynaklarını tüketmiş ve giderek artan bir borçlanma ile iflas noktasına gelmiştir.

1922 Kurtuluş savaşı söz konusu sürecin son aşamasıdır…Bu durumda, 1923 de kurulan genç Türkiye Cumhuriyeti, tarihin sırtına yüklediği ve Osmanlı’dan devir aldığı borç mirası ile ne şekilde bir piyasa ekonomisini ulusal hedefleri içinde ön görebilecek ve liberal ekonominin koşullarını gerçekleştirebilecektir?!!! Kaldı ki, dünyanın içinde bulunduğu siyasal konjoktür hatırlandığında, XX.yy ilk çeyreğindeki küresel görüntü de çok ilginçtir!.. O tarihlerde dünyanın gelişmiş sanayi toplumları içinde kabul gören İtalya, ve Japonya’da Faşizan yönetimler yanında İspanya’da Falanjist, Almanya’da Nasyonal Sosyalist, Rusya’da ise, komünist rejimler iş başında olup, hepsi, liberal siyasi demokrasiye olduğu kadar, liberal ekonomiye de karşı bir görüş sergilemektedirler…

Ayrıca, 1929 Ekonomik krizi de Amerika’da ve sanayi toplumlarında önemli sosyal ve siyasal sorunlar yaratmış ve New Deal müdahaleci uygulamaları ile de, liberal ekonomik anlayışın karşısına, devletçi modeller, ABD de bile yaşama geçirilmiştir!… Ayrıca, 1939/1945 İkinci Dünya Savaşı dönemi dikkate alındığında, coğrafya üzerinde siyasi liberalizmin İngiltere ve Amerika’dan başka geniş anlamda uygulama alanı bulamadığı da bir gerçektir…

Ülkemizde, Cumhuriyetin kurulduğu yılları müteakip , İkinci Dünya Savaşına kadar geçen süredeki genel küresel görüntü özetle bu merkezdedir.. Dünyanın siyasi manzarası ise, merkezi yönetimlere ağırlık veren bir yapıyı sergilemektedir!.. Tekrar edilirse, Osmanlı’dan aldığı borç yükü ile birlikte, genç Türkiye Cumhuriyeti, bu durumda, hangi sermaye ile piyasa ekonomisinin koşulları çerçevesinde liberal ekonominin ve siyasi liberalizmin geleceğini oluşturması mümkündür?

Cumhuriyet, kuruluş felsefesinde, demokrasi sürecinde siyasi ve ekonomik liberalizmi amaçlamakla beraber koşullar dönem itibariyle imkan sağlamamaktadır. Devlet yapısında Osmanlı’dan itibaren siyasi liberalizm hukuki geçmişine bakıldığında, gerek 1876 ve 1908 Meşrutiyet Anayasalarının, gerektiğinde Hükümdara, meclisi bile fesih etme yetkisi tanıdığı hatırlanacaktır. Cumhuriyetin ilanını müteakip, 1924 Anayasasında bu yetkinin önüne geçilmesi için, Meclis Hükümeti tarzında bir çözüme gidilmiştir. Yasama ve Yürütmenin tek parti döneminde siyasi koşulların da zaruri olarak ortaya çıkardığı gerçek daha sonra çok partili siteme geçişte siyasi iktidara ister istemez bir otokrasi imkanı vermiştir.. Çok partili sistemde, siyasi iktidarın, meclis çoğunluğuna sahip bulunması sonucunda iktidara,

Yasama, Yürütme erkini meclis çoğunluğuna sahip bulunması nedeniyle elinde bulundurması imkanını da vermiştir.

Parlamento içi çatışmalarda siyasi iktidarın giderek muhalefeti susturmak konusunda, Meclis Tahkikat Komisyonu gibi yargı erkini de Meclise vermeye teşebbüsü, ister istemez bir parti oligarşisi içinde kuvvetler ayrımını yok eden ve siyasi liberalizmin önünü kapatan bir noktaya politik yapıyı getirmiştir. 1960 Devrimi de sürecin sonunda bir Anayasa Devrimi olarak siyasi yapıda yerini almıştır!..

Özetle, siyasi liberalizm ile liberal ekonominin birbirinin çarpanı olarak gelişmesi Türk siyasi tarihinde görülmemektedir. Türkiye’deki mücadele, daha çok özgürlükler mücadelesi yapısında ortaya çıkan, önceleri Enderun geleneğinden gelen ve giderek de sosyal yapının sivilleşmesi sonucunda, toplumun bir çok kesiminin müdahil olmaya başladığı bir oluşumdur!…Bu süreç, ne Anglo Sakson geleneğindeki bir bireyciliğin siyasal ve ekonomik çıkar arayışına, ne de sanayi devrimi ile Avrupa’da ortaya çıkan ticaret ve sanayi burjuvası ile işçi sınıfının mücadelelerine benzememektedir… Avrupa’da sosyal ve siyasal haklar, 1789, 1830, 1848 devrimleri sonucunda binlerce insanın canı ve kanı bedelinde alınırken, Türkiye’de toplumun üst yapı kurumlarının yasal düzenlemeleri ile yukarıdan aşağıya bu hakların vermiş olduğu görülmektedir!….Özellikle 1961 Anayasası hatırlandığında, işçi ve sendikal hakların bu gelenek içinde yukarıdan aşağıya büyük mücadeleler olmadan verilmiş olduğu da hatırlanacaktır!…Dolayısı ile, Türkiye’deki siyasi liberalizmin profili Batı toplumları ile kıyas edilemeyecek ayrı bir örnektir!..

Sonuç olarak, Devlet yapısında, siyasi liberalizme yönelişin değişik ülkelerdeki faklılıkları ifade edildikten sonra, küresel oluşumlar paralelinde ve güncelleşen durumu ile, dünya genelinde, siyasi liberalizmin politik hedefler içinde ki yerinin de iyi analiz edilmesi gerekmektedir. Demokrasinin nihai hedefinin, siyasi liberalizmin geliştirdiği liberal ekonomi olduğu görülmektedir. İngiltere üzerinden Amerika’ya ihraç edilen bu siyasi kavramın sonuçları, günümüzde küresel dünya anlayışının temellerini oluşturmuştur. Siyasi özgürlüğün, bireyin teşebbüs ve etkinliğine müdahale etmeyişi, bu ülkelerdeki sermayenin sınırsız büyümesine neden olmuştur.

Özellikle Anglo Sakson ülkelerinde, siyasi liberalizmle önü açılan müteşebbis, zamanla vahşi kapitalizme yönelerek elde ettiği zenginliği, giderek finans kapital yapısında küresel düzeyde etkinleştirmiştir. Bu yapı içinde, finansın küresel politikalarda varlığının idamesi de dünya kaynaklarının kontrolundan geçmektedir. Halbuki, gelişen ekonomiler içinde ihtiyaçlar artarken kaynaklar da azalmaktadır.Ayrıca, Demokrasinin vektöründe, Siyasi liberalizm, liberal ekonomiye, liberal ekonomi ise, önce bireyin ve giderek de şirketlerin, daha sonra da, çok uluslu şirketler ile küresel ekonomiye,büyüyen bu ekonomik gücü taşımıştır.

Konu bir diğer şekilde özetlendiğinde, siyasi liberalizm, liberal ekonominin çarpanı olarak bireyin teşebbüsüne yön vermiştir… Birey zenginleştikçe, büyüyen sermaye ve şirketleşme sürecinde, çok uluslu şirketlerden, finans kapitalin yoğunluk kazandığı bir noktaya gelinmiştir. Bu finans kapital, küresel etkinlik içinde, ulus devletlerin koruyucu ve müdahaleci etkisini yok etmek için, ulus devletleri parçalamaya yönelik küresel politikalara yönelmiştir. Ayrıca, finans kapitalin küresel etkinliğinin devamı için, küresel kontrol alanlarındaki milli siyasi yapıların parçalanmasına yönelik politikalar ivme kazanmaya başlamıştır.

Siyasi liberalizmin hedefi içinde özgür bir sosyal yapı amaçlanırken, giderek büyüyen finans kapitalin yöneticisi olan ülkelerde, demokratik yapının imkanları içinde gelişen bir plutokratik anlayışın, küresel kontrolu ele geçirmekte olduğu da izlenmektedir. Bu plutokratik oluşum ise, ayrıca kendi oligarşisinin kontrol ettiği bir dünyada, siyasi coğrafyayı yönlendirme sürecine girmiştir!…Demokrasi, bu mantık içinde ele alındığında, ekonomik gücü olmayan ülkeler için, siyasi özgürlüğün hedefi içinde AMAC olurken, finans kapitali yöneten güçlerin şekillenmekte olan plutokrat sınıflarının küresel kontrolunun da ARACI olmaya başlamıştır!…

Küresel olgu, pek çok yönden ele alınabileceği gibi, dünyanın içine çekilmekte olduğu son durumda, daha çok, küresel kontrolun tek bir para birimi içinde bir merkezden yönetimini çağrıştırmaktadır..Bu merkez de Dolarize bir küreselliğin kurmaylarının bulunduğu Wall Street olduğu intibaını vermektedir. Konu ile ilgili olarak, Thomas P.M. Barnett’in Pentagon’un Yeni Haritası adı ile yayınlanan kitabında, Pentagon ile Wall Street yetkililerinin aynı karargah çatısı altında savaş senaryolarını oluşturmakta oldukları konuya ayrı bir boyut getirmektedir.

Kısaca demokrasi, görüntüye gelen son durumu itibariyle, birçok ülke için AMAÇ olurken, finans kapitalin plutokratları için ülkeleri içeriden kontrol edebilmenin bir ARACI olma özelliği taşımaktadır!.. Evrensellik anlayışı Dünya Kilise Devleti inancı içinde, Katolik Kilisenin kontrolunda bir Hıristiyanlık dünyasını oluşturarak dini birlik görünüşünde Ruhbanizmin hakimiyetini yaratmıştır. Sovyet sistemi de, Moskova merkezli bir dünya komünist ideolojisine tabi enternasyonal bir dünyayı hedeflemiştir…Günümüz evrenselliği ise, finans kapitalin denetimine aldığı bir evrensellik anlayışında,medeniyetin küreselliği olarak takdim edilmektedir…Katolik kilisesinin evrenselliği, Protestan haykırışıyla bölünmüştür…

Moskova merkezli parti oligarşisine dönüşen komünist enternasyonalizm, milli uyanış hareketleri karşısında direnememiştir. Finans kapitalin küreselleşme süreci içinde milli hakimiyetleri sınırlamaya yönelik politik hedefler dikkate alındığında,rezerv para durumunda bulunan Doların, EURO ve ileride de büyük bir ihtimalle YUAN’ın küresel ekonomide bu rezerv paranın yerini almaya başlamasıyla,, olayların yeni bir mecraya kayması durumunda sermaye enternasyonalizminin bölünmesi de ihtimaller dahilindedir…Ayrıca, bir plutokratik küresel hakimiyet karşısında, dünya halklarının mili şuur ve direniş anlayışı bir zaman aralığında bu çevrelere karşı yeni bir ulusal bağımsızlık ve hakimiyet mücadelesini başlatabilecekleri de dikkate alınmalıdır!…

Bu bağlamda ve özetle, DEMOKRASİ her toplum için AMAÇ olmalıdır.Bazı imtiyazlı çevreler için konu, ARAÇ olarak kullanıldığı takdirde, korkulur ki, içi boşaltılmış olan bu tarz bir demokrasinin de tartışılması başlayabilir!….Eflatun ve Aristo’nun siyasal yapılardaki devinim ile ilgili görüşleri hatırlandığında, ülkelerin,devlet yapılarında siyasi liberalizm ve liberal ekonominin hedeflerini yeniden ele almalarında, dünyadaki gelişmelere bakarak geçmiş olaylardan, ileriye yönelik tahminlerini doğru yapmaları, o ülkelerin geleceği için önemlidir!..

Konu, Brzezınskı’nin Tercih adlı kitabındaki değerlendirmeleri içinde özetlendiğinde ise, HEGOMONİK DEMOKRASİNİN İKİLEMLERİ başlığı altındaki bölümde konu şu şekilde vurgulanmaktadır….(…Amerika bugün uluslar arası hegomonik bir güç hem de bir demokrasidir……Amerikan demokrasisinin yurtdışındaki uzun süreli hegomonik güç uygulamasıyla bu hegomonya demokratik söylemle ne kadar kamufle edilmeye çalışılsa dahi uyumlu olup olmadığının sorulmasını haklı çıkarmaktadır…. Brzezinski Tercih…sf.217)

Kısaca demokrasi, bir çok ülke açısından siyasi liberalizmin AMACI olurken, aynı husus, özellikle Amerika yönünden, plutokrasinin hegomonik gücünün etkinliği için, ARAÇ olmaya başlamıştır!…

Son olarak, Fransa’da da, AB. Anayasasının kabulü konusunda yapılan referandum sonuçlarına bakıldığında, %57,26 hayır oyunun ortaya çıktığı görülmektedir… Bir yönü ile, AB içinde de giderek güçlenen finans kapitalin, zamanla kendi yapısında hegomonik bir demokrasiyi şekillendirmesi ihtimali söz konusudur. Bu süreç, ileride plutokrasiyi amaçlayan neo liberal uygulamalar nedeniyle de, sosyal devlet yanında laik devleti de yavaş yavaş ortadan kaldırma ihtimalini de ortaya çıkarabilecektir..Referandum sonuçlarına etki yapan çeşitli faktörler paralelinde, bu hususun da tepkisel tavırlara etki yapmış olduğunu söylemek mümkündür.

Bu bağlamda, türkiye’de yeni bir anayasa yapılması konusunda ileri sürülen görüşler dikkate alındığında, tarihi süreç hesaba katılmadan, Cumhuriyetin kurucu felsefesine aykırı yaklaşımların söz konusu olması durumunda, yeni bir meşruiet tartışmasının başlamasını, gerek usul ve gerekse esas bakımından dikkate alınması gerekmektedir!!!




Yılmaz Özdil yazdı…

İzmir baharı

Türkiye’den sıkıldığım zaman… İzmir’e giderim ben.

Simide gevrek deriz biz.
Çekirdeğe çiğdem.
Kordon elektrik aleti değildir.
Kumru da kuş değildir.
Yengen’i yeriz.
Sen sigorta dersin…
Biz asfalya deriz.
Gidiyom geliyom deriz.
Domates dediğin…
Domat işte.

Evimiz isterse 800 metrekare olsun, balkonda otururuz. Kordon’suz evde oturabiliriz, konforsuz balkonda oturamayız; rahmetli babam klima taktırmaya kalkmıştı. Hıdrellez filan, mazeretler uydurur, sabaha kadar sokaklarda içeriz. Bi oturuşta 80’er midye yeriz, istifno severiz, cibez’e bayılırız, gece 3-4 gibi boyoz’a dalmazsak, kan şekerimiz düşer! Boş lafa karnımız toktur, tırışkadan teyyare gibi atasözlerimiz vardır. Kıdemli bilader’e cankuş deriz.

Denizi kız, kızı deniz, sokakları hem kız, hem deniz kokar. Paraşüt kulesinden atlamayana kız vermezler; kızlarımızı da tavlayamazsın ha… Canı çekerse, o seni tavlar! Liseye giden kızının erkek arkadaşının olması kasmaz babaları; kendilerinin de kız arkadaşı vardı lisede… Bak iddia ediyorum, okey şampiyonası düzenlense, kupayı İzmirli kadınlar alır. Erkekleriyle kahveye giderler çünkü, kızlar kahvesi vardır. Şaşırdın di mi? Al buna da şaşır, nargile içerler. Asidirler. Askılı giyerler, şortla gezerler, öküz gibi bakarsan, bi çakar, bi de duvardan yersin… Gönül Yazar’dır, bir gül takıp da saçlarına, çıktı mı deprem sanırdın kantosuna, Karantinalı Despina’dır onlar… Özgürdürler. Aşklarını yaşarlar, varoşta
bile el ele gezerler.

Erkeklerimiz de fena değildir. Detaya girmeyeyim, sırf Ayhan Işık bi fikir verir. E ayıptır söylemesi, sembolümüz de kuştur… Adı, Yalıçapkını!

Enginarın başkentidir. İzmirlidir incir. Kazandibi hemşeri. 78 çeşit köftemiz olduğu için, McDonald’s’ın bunalıma girdiği dünyadaki tek şehirdir. Zeytinyağı severiz, en boktan duruma düşsek bile, zeytinyağı gibi üste çıkmayı daha çok severiz. Hayata gülümseriz.

Sana ne birader! Keyfimizin kâhyasıyız, yazlıklara gitmek için 8 şeritli otoyol yaptık; Güzelbahçe, Seferihisar, Urla, Karaburun, Çeşme, öbür tarafta Dikili, Aliağa, Foça, çipurayız. Pak Bahadur’u özleriz. Durup dururken faytona bineriz, bi yere gitmeyiz aslında, öööle turlarız. Hava güzel, daralırız, okulu ekeriz. Öğretmenlerimizle kadeh tokuştururuz.

Saat kaç diye Saat Kulesi’ne bakanı bulamazsın. Altında buluşanlar bile zahmet edip kafasını kaldırmaz, birbirine sorar saati… Rahatızdır. Çocukları Kemeraltı’da kaybederiz, alışverişe devam ederiz, esnaftan biri bulur getirir, çıkışta Kemeraltı Karakolu’ndan alırız. Ağlayıp zırlamak bi yana, çoğu dondurmayı bitiremediği için ayrılmak istemez karakoldan iyi mi.

Aceleye gelemeyiz. Bir sene önceden duyur, de ki, saat 20’de tiyatro başlıyor. 20.30’da geliriz. Sanatçılar da İzmirliyse, 21’de anca başlar. Uçak 6 saat rötar yapsın, istifimizi bozmayız, ekstra bira içme vesilesidir bu…

Hiç kuyruk olmaz. Kuyruk varsa, İzmirli sıkılır, gider. Pratiktir. 201 sokağı bulduysan, yanındaki 202’dir. Tek tek isim vermeye üşeniriz.

35’imiz var.
35 buçuğumuz var.
34 plaka gördük mü, kapışırız… Arkadan sirenleriyle, eskortlarıyla isterse Cumhurbaşkanı gelsin, bana mı sordu, tarladan gitsin, makam arabasına yol vermeyiz. Arızayız!

Erkek çocuklarına en çok “Efe” adı konulan yerdir orası… Zeybek duyduğumuzda, içimiz cızzz eder, kalkar oynarız.
Hasan Tahsin, Kubilay… Mustafa Kemal de, ağlar kadınlarımız.

Alsancak, Lozan, Montrö, Hatay, Kıbrıs Şehitleri… Sokak sokak, bulvar bulvar, adres adres, Milli Mücadele Müzesi’dir. Birinci Ahmet Çeşmesi falan yoktur. Cinnah Caddesi, Arjantin Caddesi de bulamazsın pek… Recep Tayyip Erdoğan Kavşağı’nı teklif etmez hiç kimse.

Bak ne dedi, 300 senedir sülalece İzmir’de yaşayan Lucien Arkas, Expo’nun dünya tanıtımında, kulak ver dinle… “İzmir, bu kadar uygarlığa ev sahipliği yapmışsa, tesadüf değil. İzmirliler mutlu. İnsan başka ne ister ki hayattan? Ege mutfağında, Osmanlı mutfağı var, Yunan mutfağı var, Levanten, Yahudi mutfağı var. 300 sene önce İzmir’e geldik. Anadilim Fransızcayı muhafaza ettim. Hâlâ Katolik’im. Evleniyoruz, ölüyoruz, mezarlıklar yan yana. Cami, kilise, sinagog, yan yana. Hoşgörü ender bulunan bir şey. İzmir, gerçekten hoşgörü şehridir. Gelecek nesillerin İzmirliler gibi, sağlıklı, mutlu olabilmesi için, bize destek olun.”

“Irkçı, faşist” dedikleri İzmir, budur.

İşgal edildiği gün, bir ulusun kurtuluş savaşını başlatan, işgali sona erdiği gün, o ulusun kurtuluş savaşını sonlandıran, dünyadaki tek şehir… Mustafa Kemal’in, ilk ikametgâh adresidir. Eşini oradan almış sarışın kurt… Anacığını oraya emanet etmiş.

Ve, Meryemana…

Allah günah yazmasın ama, Allah’ın oğlu bile İzmir’e emanet etmiş anasını, düşün gari!

“Gâvur” dediler bize… Baktılar, iltifat olarak algılıyoruz, “ilkel” dediler, “sümüklü” dediler, “lağım” diyen bile oldu. Halbuki “prenses” demiş Victor Hugo… Kendi memleketine bakmış “sefiller”i yazmış, İzmir’e bakmış “prenses” demiş… Ki, hakikaten prenses’tir Smryna… Hitit Prensesi’dir. Dangalaklar Yunanca zanneder ama, özbeöz Anadolu’dur. Zahmet edip incelersen, Kültepe Höyüğü’ndeki çivi yazılı tabletlerde görürsün adını… Veya, şöyle bi derin nefes al istersen, imbat’ımızda vardır o güzel tenin kokusu.

Özgür irademizle seçtiğimiz milletvekilimize “terörist”, belediye başkanımıza “çetebaşı” denmesi, gayet normal…
Çünkü, gıda kolisine değil, oy sandığına atarız oyumuzu!

81 vilayetin 81’inden de yurttaş yaşar İzmir’de… Kim olursa olsun gel’sin diye diktiğimiz, dünyanın en büyük Mevlânâ heykelimizle gurur duyarız. İzmir’de doğmayı, İzmir’de yaşamayı değil, hayata İzmirli gibi bakmayı, “zihniyet hemşeriliği”ni önemseriz.

Gerekirse, şahdamarımızı keser… Kan veririz.

Urfalı Ahmet’in Antepli Mehmet’in Trabzonlu Hüseyin’in Antalyalı İbrahim’in, Edirne’den Ardahan’a, bu memleketteki tüm yurtseverlerin “kan kardeşi”yiz.

Dedim ya…
Simide gevrek deriz biz.
Çekirdeğe çiğdem.
Domatese domat.

Ama, hıyar’a hıyar deriz!
Ve, üşeniriz, her “hıyarım” diyene, tuz yetiştiremeyiz.

Dolayısıyla, genel istek üzerine yinelediğim İzmir yazımı, “gâvur, ırkçı, darbeci, sümüklü, ilkel” diyenler için, Ayla Dikmen’in Kordon’da üstü açık otomobille gezerken söylediği şarkısıyla sonlandırıyorum: “Ben söylerken gülmedin mi? Anlamazdın, anlamazdın

Dr. Noyan Umruk Yazdı:


Sevgili okurlar, Egenin yaz sıcağında oturmuş “ne olacak bu memleketin hali” diye kara kara düşünürken “yiğenim” Davaz’lı Yörük Mısdavali’den “Türk Böyyüklerine” sual edilmiş bir mektup aldım. Bana da “Noyan abey sene de habar ossun, haaa…” “deyyo”. “Melmeketin halı, yazın ısceğiyle barabar olunca eyice bi gızdırıvemiş” Mısdıvaliyi herhal… İşte mektup:

Haşmetli Türk Böyyükleri,

Beni bakın biyo! Önkü önküle olmaz gari, bene de “açılım isteyyom!”

Ni’ len bu? Köpeksiz köv bulmuşla da değneksiz geziyo bu boyu, endamı devrilesiceler!…

Aman ne güzel olupbatırı herşelee, tastamam isteyiveğdiniz gibi…

Öğlüü yağma yoook!

Yörüğüz deye, Egeliyiz deye hebiden sessiz mi kalcez sandığdınız len siz bizi? Biz daha ölüvemedik gari. Bu melmekette ne eyi bişe çıkağsa, buralaadan çıkağ. Bunu da gafanıza sogun gari…

Ezcümle, ben de isteyyom, biz de isteyyoz önkü açılım maçılımdan!

İllere ne vediyseniz bene de verin, bizi de verin de bi görem!…

Siz unuttunuz yalım; bu dağlara çıkmayı en evvel biz bilivemiştik… Kocu Osmanlı bilen eyi tanır bize, hımm!…Efeler, Zeybekler hele bi yol gızmaya gören de, kızanlarını alıverip şu dağlara çıkmaya gören de, bakın biyo neler olupbatırıvemişti melmekette!…İstiklal’de cavırı na’hal ettiğimizi yedi düvel bilipduruu! Hölü bi hatığlayıp döşünüverin geçmişi deyyom hani. Ben önden habar veren de sonuna siz düşünün gari. Soğnudan, dimedin, uyarıvemedin demen hiiç. Aha anlı gabağınıza yabıştırıverin önkü yazıyı…Siz biliğniz, benden sölümesii…

Ben, hincik istekleemi deyiveren de siz hazırlığlarınızı hindiden yapagoyun.

Hölü böyyük tabelala isteyyom yol gıyıcıklaana, köv adları bilen bizim şiveynen
yazılcek bak onu göre!

Hökümat işleende iresmi gayıtla da bizim anlicemiz dille yazılcek, unutmeyin!

Afyonlu, Değizlili, Aydınlı, Mansalı, cavır İzmirli, Kötayalı hemşehrilerimize “ad goyma” izni aceleynen verilsiiin! Adamla yüzlece yıldır mahrım galıvedi bu haklağdan gari. Ramazan’a, Irmızan; Raziye’ye Iraz; Ahmet’e Amat; Yaşar’a Yağşar; Hüseyin’e Üsen; Murat’a Mırat; Patlıcan’a Badılcan, Isırgana Dalgan, İncire Yemiş denilcek bundan kelli, unudulmasın!

Hu nu bagın, beni bagın, beni dinleyyonuz dee mi?

Temelli Haglarımızı isteyyoz biz de!

Eğitim hakkımza da unutuvedik sanmeyin…İlk mektepten başleyerek liyse sonu gade “ege şivesi” örgetilcek kızanlara… ananın dili dee mi bu?
Olcek, odu olcek, isteyyoz!

Önüvestelede “Yörük Fakiltesi” bilen ihmal mihmal olmesin, gurulsuun!
Telezonlada ganalımız, hökümette adamımız, meclisde de bakanımız ossuun!

"Gaagı vaa gaagıcık vaa, gaagıdan gaagıyı faak vaa, Atçı gagısı dıınak gibi,
İsbeyli gaagısı baamak gibi” ya da “Köpek nenicek takkeyi, tingilderken düşürüü” diye sölenen sözlemizi anlayıvesinlee diye sözlükle bastırılıp halgımıza dağdılıvesin gari, buna da boş geçmen!

Şeherlerin hebisi galgınmakta ön gazansın deye kanunlaa çıksııın, doğu vilayetleri gibi vergilee ve sigortalaa düşşük ossuuun; alettirik, su parası da ödemeyyoz. Bunla da not alın gari. Haaa bi de özerklik mözerklik neyim deyyola. Onu da isteyyoz gari. Melmeketin halı da cavır İzmir’den sual edilsin.

Efelemiz dağdan indiğinde davulnan zurneynen garşılansııın, hakimlee ve savcılaa hep barabar Davaz Zeybeği oynasııın. Sabıgalı olmadıkları için bizimkinlere ilişilmesin! Mebıs oluvesinle. Anleyyonuz değ mi gari? Bizimkinlee bi tek cavıra sıkar gurşunu, cavıra şaplatır şamarııı, togadııı! Önkünler gibi değel anasını saten!

Baggallağda “yufga ekmeği” satışı başlesin, herkes dürüm dürüm dürünüvesin de garınlamız hölü bi doyuvesin! Bütün logantalada bulguraşı, fasille, darhana çorbası, tomat okbası, menimen, Mansa kebabıinen Akhisar köttesi, Nazilli bidesi ossuuun, yancağzına da turunç gonsuun, olma mı? Dadlı Mustafa Kemal Paşa dadlısı ossun. Hazmı goleydir gari…

İscek başıma mı geçivedi ne. Oynetmeye az galdı gari. Emmeee, herkes haddin hududun eyi bilsin, eyi bellesin, aglın başına doplayıvesin. Garadeğizli, Marmıralı, Balkanlı, Angaralı, Güneydoğulu, Doğulu, Asyalı, Gırbıslı, Gafgasyalı, Gergüklü, Gırımlı cümle alem illet değel, milletdir gari. Bu, garışıvemiş akıllanıza eyice bi gazınsııın…

Biz hem Yörürük, hem severük, bu hakket heç unudulmasın gari.

Hindilik deyeceklerim bu gade. Galın salıcekle, hadi gülü gülü…

Davazlı Yörük Mısdıvali

AYDINLIK G.-30.06.2011

AİON-B Yöntemiyle Hükümet Devirme / Kıymet Nadir BİNDEBİR

AİON-B Yöntemiyle Hükümet Devirme

Bugünlerde AKP hükümetini yıkmaya odaklandığımdan, yoğun olarak ‘hükümet devirme yöntemleri’ üzerine okuyorum. Bu işin piri üstadı Amerika, araştırınca karşıma ABD kaynakları çıkıyor.

‘Karıştır-böl-parçala-işgal et-kaynaklarına el koy’ projesi BOP‘ta şablon şöyle işliyor:

‘A’ AŞAMASI: Önce sahte bir (ileri) demokrasi hareketi kaynatılmaya başlanıyor. Bu ‘hareket’ ya sokakta ya medyada ya da her ikisinde birden başlıyor. Bu hareketin öncülerine ‘aktivist’, devrilecek hedefteki hükümete de ‘rejim’ deniyor. Aktivist’in A’sı… A Aşaması.

‘İ’ AŞAMASI: Hedefteki hükümeti devirmek için yumuşak yöntemler kullanıldıktan sonra, olaylar tırmandırılarak askeri aşamaya geçiliyor. Aktivistlere ‘isyancı’ denmeye başlanıyor. Bölgedeki yakın ülkelerden askeri destek veriliyor. Hedefteki hükümet de doğal olarak ordusuyla karşılık vermeye başlıyor. Sokakta yürüyenden çok yerde ölü yatan ahaliyi resmetmeye teşne medya o görüntüleri dünyaya servis edince, hükümete ‘vahşet rejimi’ vb. yaftası asılıyor. İsyancı’nın İ’si… İ aşaması.

‘O’ AŞAMASI: Dağınık haldeki ‘isyancı-gerilla’ hareketinden bir üst modele geçiliyor ve isyancılardan ‘ordu’ olarak bahsedilmeye başlanıyor. Bu ‘yeni ordu’, Amerika’dan ve bölgedeki ‘taşeron’ ülkelerinden istihbarat ve askeri yardım alıyor. Bu arada, medya aracılığıyla müthiş bir bilgi kirliliği, dezenformasyon kampanyası başlatılıyor. Aktivist’ten isyancı’ya terfi eden çeteler ‘muhalefet ordusu’ olarak lanse ediliyor. Konvansiyonel orduya benzetiliyor. Devletin gerçek ordusundaki askerler, yeni orduya katılmaya veya ülkeyi terketmeye teşvik ediliyor. Ordu’nun O’su… O aşaması.

‘N-B’ AŞAMASI: Muhalefet ordusu haline getirilen çete tek başına hükümeti devirmeyi beceremezse, medya çığırtkanları devreye giriyor. NATO (Hillary Clinton olarak okuyunuz) ve Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi göreve çağrılıyor. Önce yardım bahanesiyle BM tankları, sonra koruma(!) bahanesiyle NATO tankları giriyor, işgal başlıyor… NATO’nun N’si, Birleşmiş Milletler’in B’si… N-B aşaması.

ABD’nin haritasını değiştireceği bölgede şablon değişmiyor. ‘Aktivizm’ diye başlatılan hareketler, yabancı askeri güçlerin ülkeyi işgal edip hükümeti devirmesiyle son buluyor.

Aktivist-isyancı-ordu kurma-çok uluslu işgale uğrama zincirlemesi önce Libya’da uygulandı, Suriye’de son aşamalara geldi. Başrolde, Batı beslemesi Katar (bkz. El Cezire) ve Suud medyası var. Senaryoyu yazan ABD, İngiltere ve diğer Avrupa. Taşeronlar Türkiye, Katar, Suudi Arabistan.

‘Aktivist’lerin harekete geçtiği ülkelerde, bu çember şöyle kırılabilir:

Planın farkında olacaksın, hangi aşamasında olduğunu bileceksin, halkı planı ve aşamaları hakkında aydınlatacaksın, ulusal güçleri toplayacaksın, Batı beslemesi-satılmış medyayı halkın gözünden düşüreceksin, bölgesel ikmal ve nakil yollarını keseceksin, güç dengesini elinde tutarak ‘direniş’ göstereceksin.

Burada benim kişisel niyetim ülkemi işgal ettirmeden önce AKP hükümetinden kurtulmak olduğuna göre, bu plandan yararlanarak Türkiye için şöyle bir çıkarımda bulunabilirim:

Önce satılmış medya tımar edilecek. Üç beş güvenilir kanal dışında, dışarıdan yönlendirilen, yeşil mafyanın sahip olduğu kanallar kapatılacak. Halka bu kanalların zararı anlatılacak, gerçek yüzleri gösterilecek.

İlk hareket Silivri önünden başlatılacak. Burada 300 kişi toplanıp slogan atmaktan bahsetmiyorum. En az iki milyon insan Silivri’ye yığılacak ve o gecekondu mahkeme binaları taşla sopayla yıkılacak.

ABD, İngiliz Büyükelçilikleri, NATO-ABD üsleri önünde yine yoğun protesto gösterileri yapılacak. Etten duvar örülüp personelin en az bir hafta içeride mahsur kalması sağlanacak. Bu binaların elektriği, suyu, gazı kesilecek.

Cumhurbaşkanlığı, Başbakanlık, AKP genel merkezi binaları kuşatma altına alınacak. 300 kişi değil… yüzbinler her binada…

AKordu haline getirilen polisin içinde de bu hükümete tepki içinde olanlar çok. Onlara katılma çağrısı yapılacak.

Tüm çalışanlara, özellikle devlet memurlarına genel çağrı yapılacak: AKP’nin faşizan ve hileli uygulamalarına dair elde edebildikleri her türlü belgeyi kurulacak internet sitelerine göndermeleri istenecek. Bu belgeler şakır şakır yayınlanacak.

AKP’liler attıkları her geri adımda, bir dönüp kaçacakları uçak yerinde mi diye bakıyorlar aslında. ‘A’ aşamasınla kaçışları arasındaki süre bir haftadır.

Haa!! Kan akmaz mı? Akar!

Gazdan, coptan, kurşundan ölüm olmaz mı? Olur!

Kaybımız, Suriye bitirilip AİON-B yöntemi sırası bize geldiğinde, savaşta vereceğimiz kayıptan çok daha az olur. Mafya- tarikat hükümetini de "ABD getirdi ABD devirdi" değil, "ABD getirdi, biz devirdik" diyebilmenin haklı gururunu yaşarız.

Sonrası… küllerimizden yeniden…

Kıymet Nadir BİNDEBİR, 8 Ağustos 2012


Sınırsız, Seçkin, Sansürsüz, Kemalist Haber Blogu

Derin İstihbarat

strateji, güvenlik, araştırma, istihbarat, komplo teorileri, mizah, teknoloji, mk ultra, nwo


Şifresiz Yayın!

%d blogcu bunu beğendi: