Günlük arşivler: Ağustos 28, 2012


İRAN ANALİZ / Filistin başbakanı İsmail Heniyye’nin ofisinden yapılan resmi açıklamada İran’ın başkenti Tahran’da düzenlenecek olan Bağlantısızlar Hareketi Zirvesine katılmayacaklarını duyurdu. Yapılan açıklama Suriye devriminin yanında yer alan, burdaki şubelerini boşaltan ve Kahiredeki cami minberinden açıkça “Suriye direnişini” desteklediğini ilan eden HAMAS ve başbakan İsmail Heniyye’nin siyasetinin bir devamı şeklind değerlendiriliyor.

İran’ın Filistin davasındaki yerine dair klişe cümlelerin kullanıldığı resmi açıklamada zirveye katılım olmayacağı belirtildi. Yüz binlerce insanın katledildiği, yaralandığı, tutuklandığı ve milyonlarcasının içeride ve dışarıda mülteci konumuna düştüğü Suriye’de, dikta Esed rejimi ve müttefiki İran rejiminin dış dünyaya yönelik en önemli argümanı Filistin direnişini destekleme iddiası. Ancak HAMAS hareketinin şubelerini boşaltması, Halid Meşal ve liderlerin Şam’ı terk etmesi, müntesiplerinin devrimde yer alması, yazılı-görsel medyasının tamamen direnişde yer alması bu iddiayı bütünüyle geçersiz hale getirdi. Sözde direniş ekseni olduğu iddiasındaki rejimin direnişe en büyük darbe vurduğu ülkedeki Filistinli mültecilerin katledilmesi ile açıkça ortaya çıktı.

Is DNA the Next Internet?

Are humans really beings of light?

By Dan Eden

I get lots of suggestions for stories, and I really appreciate them. But some of them are too good to be true. An example of this was a story of a giant human skeleton — maybe 40 feet tall — that was discovered by a Russian archaeological team. The story had photos and links accompanying it and looked promising. But when the links were researched they went in a circle. Each link used the other link as the source. Finally the elements of the photos turned up and we recognized a good Photoshop job had fooled everyone.

I had this same experience this week when I was sent an article where a Russian (again) scientist, Pjotr Garjajev, had managed to intercept communication from a DNA molecule in the form of ultraviolet photons — light! What’s more, he claimed to have captured this communication from one organism (a frog embryo) with a laser beam and then transmitted it to another organisms DNA (a salamander embryo), causing the latter embryo to develop into a frog!

But this was just the beginning.

Dr. Garjajev claims that this communication is not something that happens only inside the individual cells or between one cell and another. He claims organisms use this "light" to "talk" to other organisms and suggested that this could explain telepathy and ESP. It was like human beings already had their own wireless internet based on our DNA. Wow!

I tried to find a scientific journal that had this experiment. All I could find were blogs and other websites that carried the same story, word for word, without any references. That is until I stumbled on the work of Fritz-Albert Popp [right]. Then everything I had just read seemed very plausible.

Fritz-Albert Popp thought he had discovered a cure for cancer. I’m not convinced that he didn’t.

It was 1970, and Popp, a theoretical biophysicist at the University of Marburg in Germany, had been teaching radiology — the interaction of electromagnetic (EM) radiation on biological systems. Popp was too early to worry about things like cellphones and microwave towers which are now commonly linked with cancers and leukemia. His world was much smaller.

He’d been examining two almost identical molecules: benzo[a]pyrene, a polycyclic hydrocarbon known to be one of the most lethal carcinogens to humans, and its twin (save for a tiny alteration in its molecular makeup), benzo[e]pyrene. He had illuminated both molecules with ultraviolet (UV) light in an attempt to find exactly what made these two almost identical molecules so different.

Why Ultra-violet light?

Popp chose to work specifically with UV light because of the experiments of a Russian biologist named Alexander Gurwitsch who, while working with onions in 1923, discovered that roots could stimulate a neighboring plant’s roots if the two adjacent plants were in quartz glass pots but not if they were in silicon glass pots. The only difference being that the silicon filtered UV wavelengths of light while the quartz did not. Gurwitsch theorized that onion roots could communicate with each other by ultraviolet light.

[Above] All vibrations of energy are part of the electro-magnetic spectrum. These include electrical energy, heat, sound, light, radio waves and radioactive waves. UV light is merely a small portion of the spectrum of EM energy with a very short wavelength.

What Popp discovered was that benzo[a]pyrene (the cancer producing molecule) absorbed the UV light, then re-emitted it at a completely different frequency — it was a light "scrambler". The benzo[e]pyrene (harmless to humans), allowed the UV light to pass through it unaltered.

Popp was puzzled by this difference, and continued to experiment with UV light and other compounds. He performed his test on 37 different chemicals, some cancer-causing, some not. After a while, he was able to predict which substances could cause cancer. In every instance, the compounds that were carcinogenic took the UV light, absorbed it and changed or scrambled the frequency.

There was another odd property of these compounds: each of the carcinogens reacted only to light at a specific frequency — 380 nm (nanometres) in the ultra-violet range. Popp kept wondering why a cancer-causing substance would be a light scrambler. He began reading the scientific literature specifically about human biological reactions, and came across information about a phenomenon called ‘photorepair’.


It is well known from biological laboratory experiments that if you blast a cell with UV light so that 99 per cent of the cell, including its DNA, is destroyed, you can almost entirely repair the damage in a single day just by illuminating the cell with the same wavelength at a much weaker intensity. To this day, scientists don’t understand this phenomenon, called photorepair, but no one has disputed it.

Popp also knew that patients with xeroderma pigmentosum [right] eventually die of skin cancer because their photorepair system can’t repair solar damage. He was also struck by the fact that photorepair works most efficiently at 380 nm — the same frequency that the cancer-causing compounds react to and scramble.

This was where Popp made his logical leap. If the carcinogens only react to this frequency, it must somehow be linked to photorepair. If so, this would mean that there must be some kind of light in the body responsible for photorepair. A compound must cause cancer because it permanently blocks this light and scrambles it, so photorepair can’t work anymore. It seemed logical, but was it true?

Light inside the body

Popp was freaked out by this. He wrote about it in a paper and a prestigious medical journal agreed to publish it.

Not long after that, Popp was approached by a student named Bernhard Ruth, who asked Popp to supervise his work for his doctoral dissertation. Popp told Ruth he was prepared to do so if the student could show that light was emanating from the human body.

This meeting was fortuitous for Popp because Ruth happened to be an excellent experimental physicist. Ruth thought the idea was ridiculous, and immediately set to work building equipment to prove Popp’s hypothesis wrong.

Within two years, Ruth had constructed a machine resembling a big X-ray detector which used a photomultiplier to count light, photon by photon. Even today, it is still one of the best pieces of equipment in the field. The machine had to be highly sensitive because it had to measure what Popp assumed would be extremely weak emissions.

In an old documentary film taken in the laboratory at the International Institute of Biophysics, Dr. Popp opens a chamber about the size of a bread box. He places a fresh cutting from a plant and a wooden match in a plastic container inside the dark chamber and closed the light proof door. Immediately he switches on the photomultiplyer and the image shows up on a computer screen. The match stick is black while the green, glowing silhouette of the leaves is clearly visible.

Dr. Popp exclaims, "We now know, today, that man is essentially a being of light."

In 1976, they were ready for their first test with cucumber seedlings. The photomultiplier showed that photons, or light waves, of a surprisingly high intensity were being emitted from the seedlings. In case the light had to do with an effect of photosynthesis, they decided that their next test — with potatoes — would be to grow the seedling plants in the dark. This time, when the seedlings were placed in the photomultiplier, they registered an even higher intensity of light. What’s more, the photons in the living systems they’d examined were more coherent than anything they’d ever seen.

Popp began thinking about light in nature. Light was present in plants and was used during photosynthesis. When we eat plant foods, he thought, it must be that we take up the photons and store them.

When we consume broccoli, for example, and digest it, it is metabolised into carbon dioxide (CO2) and water, plus the light stored from the sun and photosynthesis. We extract the CO2 and eliminate the water, but the light, an EM wave, must be stored. When taken in by the body, the energy of these photons dissipates and becomes distributed over the entire spectrum of EM frequencies, from the lowest to the highest.

This energy is the driving force for all the molecules in our body. Before any chemical reaction can occur, at least one electron must be activated by a photon with a certain wavelength and enough energy.

The biochemist and Nobel Prize winner Lehninger mentions in his textbook that some reactions in the living cell happen quite a lot faster than what corresponds to 37C temperature. The explanation seems to be that the body purposely directs chemical reactions by means of electromagnetic vibrations (biophotons).

Photons (Light) control everything in the cell

Photons switch on the body’s processes like an orchestra conductor bringing each individual instrument into the collective sound. At different frequencies, they perform different functions. Popp found that molecules in the cells responded to certain frequencies, and that a range of vibrations from the photons caused a variety of frequencies in other molecules of the body.

This theory has been supported by Dr. Veljko Veljkovic who now heads the Center for Multidisciplinary Research and Engineering, Institute of Nuclear Sciences Vinca. She dared to ask the question that has forever puzzled cellular biologists: What is it that enabled the tens of thousands of different kinds of molecules in the organism to recognize their specific targets? Living processes depend on selective interactions between particular molecules, and that is true for basic metabolism to the subtlest nuances of emotion. It’s like trying to find a friend in a very big very crowded ballroom in the dark.

The conventional picture of a cell even now is that of a bag of molecules dissolved in water. And through bumping into one another by chance — random collisions — those molecules that have complementary shapes lock onto to each other so the appropriate biochemical reactions can take place. This ‘lock and key’ model has been refined to a more flexible (and realistic) ‘induced fit’ hypothesis that allows each molecule to change shape slightly to fit the other better after they get in touch, but the main idea remains the same.

It is supposed to explain how enzymes can recognize their respective substrates, how antibodies in the immune system can grab onto specific foreign invaders and disarm them. By extension, that’s how proteins can ‘dock’ with different partner proteins, or latch onto specific nucleic acids to control gene expression, or assemble into ribosomes for translating proteins, or other multi-molecular complexes that modify the genetic messages in various ways. But with thousands — or even hundreds of thousands of reactions happening each second in just one cell this seems pushing the "mechanical" concept a bit too far.

What has been proposed is that somehow each molecule sends out a unique electromagnetic field that can "sense" the field of the complimentary molecule. It’s as if there is a "dance" in the cellular medium and the molecules move to the rhythm. The music is supplied by the biophoton.

"Veljkovic and Cosic proposed that molecular interactions are electrical in nature, and they take place over distances that are large compared with the size of molecules. Cosic later introduced the idea of dynamic electromagnetic field interactions, that molecules recognize their particular targets and vice versa by electromagnetic resonance. In other words, the molecules send out specific frequencies of electromagnetic waves which not only enable them to ‘see’ and ‘hear’ each other, as both photon and phonon modes exist for electromagnetic waves, but also to influence each other at a distance and become ineluctably drawn to each other if vibrating out of phase (in a complementary way)."

Hackers Could Use Brain Scan Devices To Steal Secrets From Your Mind

A woman watches a commercial film while wearing an EEG headset in 2008. Off-the-shelf versions of these devices may now be capable of extracting private information from the user’s mind.

Photo by Yoshikazu Tsuno/AFP/Getty Images

In recent years, advances in electroencephalography, or EEG, have led to devices like Emotiv’s neuroheadset, a $300 toy that can tap into your brain waves to let you play a computer game with your mind. That is very cool. But wait—could there be any privacy or security risks here?

That’s the question that a team of researchers from Oxford, UC-Berkeley, and the University of Geneva asked in a new paper, which they published online here. Their answer: You bet there could.

The researchers asked students to don Emotiv headsets, then flashed images of things like ATM machines, bank cards, maps, and people’s faces on a screen and watched to see which ones sparked flickers of attention in their brains. From that information, the researchers were able to correctly guess the users’ bank and PIN numbers on the first try about 20 percent of the time. They correctly guessed the students’ birth months 60 percent of the time.

That’s far from perfect, of course—but it’s also a lot better than random chance. In short, the researchers showed that even some of the cheapest commercially available brain scanners could help criminals extract private information from users.

Don’t panic just yet, though. Before cybercrooks can hack your mind, they have to get you to wear the headset. And unless they trick you, you’d probably know an attack was occurring if you started seeing a bunch of random PIN numbers flash on your screen while hooked up to the gizmo.

The researchers suggest that hackers’ most likely tactic would be subterfuge of some sort, such as displaying the stimuli in a relatively unobtrusive way in the course of what otherwise appears to be an everyday program, such as a game or quiz. Given that the API for most of these devices is open, the researchers add ominously in the paper’s last sentence, "the development of new attacks can be achieved with relative ease and is only limited by the attacker’s own creativity.”


Değişen Küresel Düzende Suriye-Fransa İlişkilerine Çok Boyutlu Bir Bakış

Günümüzde uluslararası gündemin birinci sırasını işgal etmekte olan Suriye meselesi, sadece bölgesel güçlerin değil, aynı zamanda küresel güçlerin de olaya müdahil olduğu bir kriz hâline dönüşmüştür. Gerek ülkenin sahip olduğu jeopolitik konum, gerekse küresel güçlerin farklı çıkarları dolayısıyla, farklı boyutlara yayılan Suriye krizinde, her geçen gün yeni bir gelişme yaşanmaktadır.Bu gelişmeler paralelinde, yaşanan krize şu an için dolaylı da olsa müdahil olan dış güçlerden biri de Fransa’dır.

Suriye’de yaşanan gelişmeler karşısında Fransa’yı incelerken, iki ülke arasındaki ilişkileri, yalnızca bu gelişmeler zarfında değerlendirmek büyük bir yanlışlık olur. Zira Fransa –Suriye ilişkileri, yüzyıllar öncesine dayanan ve Suriye içerisinde büyük ölçekli bir Fransız etkisinin gelişmesiyle devam eden bir sürece sahiptir.

Tarihsel süreçte, Fransa’nın bölge üzerinde yoğunlaşmasının ilk belirtileri Haçlı Seferleri’nde görülmeye başlamıştır. Haçlı seferleri sırasında Fransız şövalyeleri Suriye’de krallıklar kurmuştur. Bunu basamak yapan Fransızların bir kısmı I. Dünya Savaşı döneminde dahi Suriye’yi Fransa’nın bir parçası olarak görmüştür. Bu doğrultuda Fransa, Suriye’deki Lübnan Dağı kıyısındaki Marunilerle[1] sıkı bir bağ kurmaya çalışmıştır. Ayrıca Fransa Suriye’deki ekonomik çıkarlardan da faydalanmak istemiştir.[2]

Fransa, Suriye üzerindeki çıkarları doğrultusunda o coğrafyada en fazla Suriye ile yakınlaşma yoluna gitmiştir.Nitekim, geçtiğimiz yüzyılın başlarında patlak veren 1. Dünya Savaşı ile Fransa-Suriye ilişkilerinde yeni bir sayfa açılacaktır.

Fransız Manda İdaresi Altında Suriye

Birinci Büyük Savaş sırasında yapılan Sykes-Picot Antlaşması’yla önce İngiltere’nin hâkimiyetine verilmesi tasarlanan Suriye, savaştan sonra İngiltere ve Fransa arasında yapılan anlaşma bağlamında Fransa’ya devredilmiştir. Fransa, Milletler Cemiyeti döneminde Suriye’de bir manda rejimi tesis etmiştir. Suriye mandası, Fransa’nın idaresine girmesiyle çeşitli etnik ve dini gruplara yönelik devletlere bölünmüştür. Şam devleti, Halep devleti, Nusayri merkezli Alevi devleti, Dürzi merkezli Jabal Durize, sonradan Türkiye Cumhuriyeti’ne katılan Hatay Cumhuriyeti ve Lübnan devleti olmak üzere 6 yapılı yönetim oluşmuştur. Bu durum Fransa’nın 2. Dünya Savaşı sonlarında Suriye’den çekilmesine kadar sürmüştür.

Suriye’de kurulan manda yönetiminden sonra, Fransa uyguladığı parçalama siyasetiyle, bölgedeki gücünü koruma yoluna gitmiştir. Manda yönetiminin sonuna kadar da Fransızlar, yerel otonomi taleplerini desteklemeye devam etmişlerdir. Bu politikanın sebepleri arasında Suriye milliyetçiliğine dayalı daha büyük arzuların önüne geçilmesi ihtiyacının yanı sıra, bölgenin küçük siyasi birimlere ayrılmasıyla gurupları birbirlerine karşı oynamanın, ödüllendirmenin ya da cezalandırmanın kolaylaşması da yer almaktadır.[3]

Bu manda yönetimi süresince, Fransa Suriye’yi siyasi olarak kontrol altında tutmasının yanı sıra, ülkenin ekonomisini de kontrol altına alma yoluna gitmiştir.Bir ülke üzerindeki hakimiyetin en önemli boyutlarından birinin ekonomi olduğunu da düşündüğümüzde, Fransızlar bu doğrultuda da çalışmalar yapmıştır. Fransız yönetiminin baskıcı karakteri, ekonomik yapılanmada da kendisini göstermiştir. Fransız Frank’ı, Suriye ekonomisinin merkezine yerleştirilmiş, para mekanizmasının yönetimi de Suriyelilerin değil, Fransız bankerlerinin ellerine bırakılmıştır. Sömürge idarecileri Kuzey Afrika’da uygulayarak geliştirdikleri yönetim tekniklerini daha yüksek bir hayat seviyesine sahip olan Suriye Arapları üzerinde tatbik etmeye çalışmıştır. Suriye’de hayatın neredeyse her cephesi Fransız kontrolü altına alınmıştır.[4] Bu yolla ilerleyen dönemlerde Suriyeli elitlerle Fransızların ilişkileri devam etmiş ve Fransa’nın 5. Cumhuriyet’i döneminde bu ilişkiler diğer boyutlara da sıçramıştır.

5. Cumhuriyet Döneminde Fransa-Suriye İlişkileri

Fransa-Suriye ilişkileri, Fransız mandasının sona ermesinden sonra da yakın biçimde devam etmiştir. Fransa yalnızca Suriye sınırlarının belirlenmesinde söz sahibi olmamış; aynı zamanda devlet yönetiminin örgütlenmesinde ve toplumsal hayatın düzenlenmesinde doğrudan etkili olmuştur. Bu anlamda, Fransa’nın Suriye’ye olan ilgisi azalmadan ve kimi dönemlerde siyasi ortama bağlı olarak artarak devam etmiştir. 1960’lı ve 1970’li yıllarda İsrail ile ilişkilerini mesafeli bir çerçevede yürüten Fransa, tüm Arap devletleriyle ve Suriye’yle işbirliğini geliştirmeye yönelmiştir. İki kutuplu Soğuk Savaş döneminde Fransa’daki üçüncü dünyacı yaklaşımlar dış politikanın şekillenmesinde etkili olmuş ve sömürgecilik algısı oluşturmamak amacıyla kurumsal ve uzun vadeli bir strateji ortaya konulmamıştır. Ancak şunu söyleyebiliriz ki, Fransa’nın Suriye politikası her zaman Fransa’nın Lübnan’daki çıkarları doğrultusunda şekillenmiştir.

1981’de seçilen François Mittérand döneminde Akdeniz’e ve oradan Ortadoğu’ya açılma hedefi belirlenmiştir. Bir başka deyişle, Fransa’nın geçmişten getirdiği yakın bağlarının Akdeniz coğrafyasında yeniden tesis edilmesi amaçlanmıştır. Suriye yönteminin kullandığı yöntemler tasvip edilmese de Suriye devletine duyulan saygı ortaya konmuştur. Bu itibarla Fransa, Akdeniz’de etkinlik kazanmayı hedefleyen politikasını kesintiye uğramadan uygulamayı tercih etmiştir.

Fransa ile Suriye arasındaki yakınlık 1990’larda devam etmiş ve Hafız Esad’ın cenaze törenine katılan tek Batılı cumhurbaşkanı Jacques Chirac olmuştur. Buna ek olarak Fransız basınında babasının yerine geçmeye hazırlanan Beşar Esad’a J. Chirac’ın koçluk yaptığı yönünde yorumlara yer verilmiştir. 2004 yılında Lübnan’daki iktidar tercihleri konusunda ayrı düşen Fransa ile Suriye arasındaki ilişkiler, J. Chirac’ın önderliğindeki diplomatik girişimle son derece gergin bir döneme girmiştir. 2005 yılında eski Lübnan Başbakanı ve J. Chirac’ın yakın arkadaşı Rafik Hariri’nin bir suikasta kurban gitmesinin ardından J. Chirac, Suriye’nin diplomatik olarak tecrit edilmesi yönünde her türlü çabayı sarf etmiş ve Hariri suikastıyla ilgili Uluslararası Adalet Divanı’na başvurmuştur.

2007 yılında Nicolas Sarkozy’nin iktidara gelmesiyle birlikte Suriye ile ilişkiler yeniden düzenlenmeye başlamıştır. Bu anlamda, Sarkozy, iktidara gelmesinin ardından Elysée Sarayı Genel Sekreteri Claude Guéant ile dış politika danışmanı Jean-David Levitte’yi Şam’a göndererek Lübnan’daki başkan seçimi sürecinde Suriye ile diyalog kurulması için girişimde bulunmuştur. Ancak Lübnan konusunda yaşanan anlaşmazlıklar ve fikir ayrılıkları Şam ile temasın kesilmesiyle son bulmuştur.

2008 yılında Lübnan konusunda uzlaşılan zemin, Fransa cumhurbaşkanının Suriye devlet başkanını Akdeniz için Birlik projesi kapsamında Paris’e davet etmesiyle sonuçlanmıştır. Fransa’nın Suriye ile ilişkilerini geliştirmesinin en önemli göstergelerinden biri 2008 yılında düzenlenen 14 Temmuz kutlamaları olmuş ve Beşar Esad kutlamaları Paris’te resmi tribünden izlemiştir. 2010 yılı dâhil olmak üzere Şam ile Paris arasında karşılıklı geziler düzenlenmiş ve siyasi yakınlaşma sağlanmıştır. Nitekim Esad’ın en fazla ziyaret ettiği ülkeler arasında Fransa 1. sırada yer almaktadır.

Fransa’nın Suriye ile olan ilişkisi dış politika temelinde diplomatik unsurlara ve diyaloga dayanmaktadır. Her ne kadar ikili ilişkilerde ve bölgesel meselelere bakış açısında farklılıklar olsa da asgari bir münasebetin korunmasına ve iletişim kanallarının açık tutulmasına çalışılmıştır. Bu itibarla Fransa’nın Suriye’ye yönelik politikasının ilk önceliğini ekonomik ve ticari ilişkilerin oluşturduğu görülmektedir. Ayrıca Fransa’nın, geçmişteki Fransız etkisi doğrultusunda Suriye ile ilişkilerinde kültürel, bilimsel ve teknolojik işbirliğine önem vermekte ve özellikle eğitim alanında pek çok işbirliği projesi hayata geçirilmektedir.[5]

Ekonomik ve Kültürel İlişkiler Bağlamında Eski Bir Dost

Fransa’nın tarihsel süreçten gelen ilişkiler doğrultusunda Suriye ile kurduğu ekonomik ilişkiler için 2005 yılı dönüm noktası olmuştur. İki ülke arasında Hariri suikastı sebebiyle gerilen ilişkiler, iki ülke arasındaki ekonomik işbirliğini olumsuz yönde etkilemiştir. Nitekim, günümüzde Suriye Fransa’nın en çok ithalat yaptığı ülkeler arasında 57. sırada yer alırken, ihracat hacminde de 71. sırada yer almaktadır.[6]

İki ülke arasında çok güçlü bir eğitim işbirliği vardır. Suriye’nin eğitim işbirliği yaptığı ülkeler arasında Fransa 1. sırada yer almaktadır. Zira manda yönetimi sırasında, Suriye’de yer alan elitlerin çoğu Fransa’da yetişmiş ve bu sayede iki ülke arasındaki ilişkiler süreklilik kazanmıştır. Günümüzde de Suriye’deki akademisyenlerin yüzde 20’si Fransa’da eğitimlerini görmüştür. Yayımlanan son verilere bakıldığında, Fransa’da 3000 Suriye vatandaşı öğrenci olarak yaşamını sürdürmektedir.[7] Bilim ve teknoloji alanında da yakın ilişkiler bağlamında iki ülke arasında birçok antlaşma yapılmıştır. Özellikle arkeoloji alanında Fransız arkeolog gruplar Suriye’deki çalışmalara katkı sağlamaktadır.

Tarihsel bir boyuta da sahip olan Suriye’deki Fransız etkisi, dil anlamında da ülkede etkisini göstermektedir. Ülkede yer alan Hıristiyan çevrelerce Fransızca hâlen konuşulmaktadır. 2003 yılında çıkan kararla, Fransızca Suriye’de Arapçadan sonra gelen ikinci eğitim dili olarak, okullarda gösterilmeye başlanmıştır.


Fransa ve Suriye arasındaki ilişkiler, tarihsel süreçte başta siyasi olmak üzere birçok farklı boyutta gelişim göstermektedir. Kolonyal yıllar döneminde, Fransa Orta Doğu’daki çıkarları doğrultusunda Suriye üzerine farklı senaryolar geliştirmiştir.Bunlardan en büyüğü, hiç kuşkusuz 1. Dünya Savaşı sonrasında yaşanan Manda yönetimi idaresidir. Fransa, bu yönetim sırasında Suriye üzerindeki etkisini siyasal, ekonomik ve kültürel boyutlarda arttırma yoluna giderek, bölgedeki hakimiyetini korumak istemiştir.

Fransa ve Suriye ilişkilerine baktığımızda, baskın olan tarafın Fransa olduğunu söylemek yanlış olmayacaktır. Fransız milliyetçilik anlayışının sömürgecilik faaliyetlerine yansımasının en önemli sonucu olan ‘ gidilen yerde kendi kültür ve dilini yaymak’ düşüncesi Suriye’de de baş göstermiş ve Frankofon kültürün ülkede yayılması süreci başlamıştır. Fransız idarecilerin Suriye’deki çıkarlarına bir nevi hizmet edecek olan Suriyeli yönetim elitlerini genellikle desteklemiş olmaları, Fransa’nın Suriye ile olan ilişkilerde sahip olduğu çıkarcı tutumun en önemli göstergelerinden biridir. Charles de Gaulle tarafından kurulan 5. Cumhuriyet ile birlikte, Fransa’nın dış politikasındaki genel hedeflerinden biri olan Akdeniz’deki etkinliği arttırmak düşüncesi, Suriye ilişkilerinde temel bir yol haritası olmuştur.

İki ülke arasındaki ilişkilerin yalnızca çıkar paralelinde olduğu ve genelde Suriye zararında olduğunu söylemek pek doğru olmaz. Suriyeli öğrencilerin yurtdışında aldıkları eğitimle küresel ilişkilere entegre olmuş bir yapıda olmaları, Suriye’nin modernleşmesi anlamında önemli bir hamle olmuştur. Ayrıca Suriye’de kamu kuruluşlarının yapılanmasında Fransızların önemli etkileri olmuştur. Bugün hâlâ Suriye’de Dışişleri Bakanlığı’nın kullandığı ikinci dil Fransızcadır. Özellikle Esad ailesinin Fransa ile olan iyi ilişkilerinin de iki ülke arasındaki yakınlaşmada önemli olduğunu gözlemlemekte fakat bu ilişkilerin yaşanan son Suriye kriziyle yerini restleşmeye bıraktığı görülmektedir.

Bugün Arap Baharı’nın son halkası olarak Suriye’de görülen olaylar, geçmişten günümüze gelen süreçte önemli ilişkilerin yaşandığı Fransa ve Esad Suriye’sini karşı karşıya getirmiştir. Fransa demokrasi söylemleri üzerinden politikasını şekillendirerek ve muhaliflerin taleplerinden yana tavır koyarak, birçok kez ağırladığı oğul Esad’a yönetimi bırakması yolunda çağrıda bulunmuştur. Durumun içerisinde olduğu çıkmazlık, Fransa ve Suriye arasındaki ilişkileri de olumsuz yönde etkilemiştir. Geçtiğimiz aylarda göreve gelen sosyalist lider F. Hollande, Suriye ile olan ilişkilerin bu dönemde gerildiğini belirterek, yaşananlar karşısında zorbalığa asla destek vermeyeceklerini en başından beri söylemektedir. Diğer taraftan, yaşanan son gelişmeler sonrasında açıklamalarda bulunan François Hollande, Suriye’de muhaliflere karşı kimyasal silah kullanımının ,dış güçlerin müdahalesini meşru hale getireceğini ifade etmiştir.Zira Libya’da Kaddafi karşıtı cephede yer alan üç büyük güç Fransa,İngiltere ve ABD, Suriye’de kimyasal silah kullanımı konusundaki hassasiyette de ortak noktada buluşmuştur. Obama’nın geçtiğimiz günlerde kimyasal silah kullanımını ‘Kırmızı Çizgi’ olarak ifade etmesinden sonra, F. Hollande yaptığı açıklamayla bu hassasiyeti paylaştıklarını göstermiştir. Hollande tarafından Suriye’deki olayların çözümü olarak dile getirilen geçiş hükümeti önerisi, Suriye muhalefeti içerisinde tartışma yaratmıştır. Fransa, tarihsel süreçten gelen ilişkiler dolayısıyla olaylara birincil dereceden dahil olmak isteğini ortaya koyarak F. Hollande dönemi Suriye politikasını izlemeye devam etmektedir.

İki ülke arasında gerek ekonomik, gerek kültürel, gerekse siyasi ilişkilerin gerildiği bu dönemden sonra yaşanacakları hep birlikte göreceğiz. 1946’ya kadar Fransız mandasına karşı bağımsızlık mücadelesi veren Suriye, bu kez Fransa’yı yanına alarak Esad’a karşı bir “özgürlük” mücadelesine girmiştir. Fransa ve Suriyeli muhaliflerin Esad’a karşı mücadelesinin sonucunda Esad’ın gideceği dolayısıyla Fransa’nın isteğinin gerçekleşeceği görülecektir. Şu an genel anlamda işbirliği içerisinde bulunan Batılı devletlerin Suriye üzerindeki rekabeti, Fransa’nın yeni pozisyonunu ve etkinliğini belirleyecektir.

[1] Maruniler , Maruni Ortodoks Kilisesi’ne bağlı olan ve günümüzde Ortadoğu’da başta anayasal olarak cumhurbaşkanının Maruni olmasının zorunlu olduğu Lübnan olmak üzere Kıbrıs ve Filistin-İsrail topraklarında yaşayan dinî topluluktur.

[2] David Fromkin, Barışa Son Veren Barış Modern Ortadoğu Nasıl Yaratıldı? 1914-1922, (Çev: Mehmet Harmancı), İstanbul, 1993

[3] Keith D. Watenpaugh , “Creating Phantoms’, Zaki Al-Arsuzi, the Alexandretta Crisis, and the Formation of Modern Arab Nationalism in Syria”, International Journal of Middle East Studies, 1996, No:28, s.363-389.

[4]Philip S. Khoury, “Syria and the French Mandate, The Politics of Arap Nationalism 1920-1945”, Londra I.B.Tauris&Co Ltd Publishers, 2003.

[5] Fransa’nın Suriye Büyükelçiliği, http://www.ambafrance-sy.org/, Presentation, y.t.y, Erişim Tarihi: 8 ağustos 2012.

[6]France Diplomatie, http://www.diplomatie.gouv.fr/en/country-files_156/syria_295/france-and-syria_6018/economic-relations_6853/index.html, Erişim Tarihi: 8 Ağustos 2012.

[7] France Diplomatie, http://www.diplomatie.gouv.fr/en/country-files_156/syria_295/france-and syria_6018/cultural-scientific-and-technical-cooperation_6696/index.html, Erişim Tarihi: 17 Aralık 2008


Pakistan’ın Radikal İslamcı Gruplara Karşı Kararı ABD’yi Sevindirdi

Amerikan Savunma Bakanı Leon Panetta Pakistan güvenlik güçlerini bölgede faaliyet eden radikal İslamcı terör örgütlerine karşı bir operasyon yapma hazırlığı içerisinde olduğunu açıkladı. Operasyonun zamanı ve kapsamı gizli tutulurken, Panetta Pakistan’ın bu kararından memnun olduğunu dile getirdi. Diğer taraftan Pakistan Genelkurmay Başkanı General Aşraf Kayani, Leon Panetta’nın açıklamalarını doğrularken söz konusu operasyonda NATO birliklerinin katılmayacağını ve sadece Pakistan güvenlik güçleri tarafından yürütüleceğini açıklarken, söz konusu operasyonun Pakistan’ın kuzeyindeki kabile bölgeleri ile sınırlı olduğunu belirtti.

Bilindiği gibi, Pakistan’ın kuzey bölgeleri daha çok bu ülkedeki medreseler tarafından desteklenen bir takım radikal İslamcı grupların kontrolünde olup sık sık Pakistan güvenlik güçlerinin söz konusu gruplarla çatışmaya girdikleri bir bölgedir. Afganistan’da Kabil yönetimine karşı savaşan Taliban, Hizb-i İslami ve Hakkani Şebekesi ile birlikte Orta Asya’ya yönelik faaliyet eden grupları yoğun olarak desteklendiği bu bölge zaman zaman ABD savaş uçakları tarafından da bombalanmaktadır. Ancak, Pakistan devleti ABD savaş uçaklarını kendilerinden habersiz bu bölgeleri bombaladığı için eleştirmekte ve radikal İslamcı grupların faaliyetlerini önlemek adına herhangi bir faaliyet göstermemekteydi.

Bu arada, ABD’nin bölgeye yerleşmesinden sonra özellikle Pakistan’ın radikal İslamcı gruplara yönelik izldiği politika, hem ABD tarafından hem de onun himayesindeki Afganistan yönetimi tarafından sürekli olarak eleştirilmiştir. Hatta zaman zaman Pakistan devleti, ABD tarafından “kara listede” alınan bir takım radikal unsurlara yardım ve yataklık etmekle suçlanmıştır.

Özellikle Mayıs 2011’de El Kaide lideri Usame Bin Ladin’in İslamabad’daki üst düzey yetkililerin yaşadığı Ebtabad bölgesinde ABD özel timi tarafından yapılan bir operasyon ile öldürülmesinden sonra Pakistan’a yöneltilen eleştiriler artık belgelere dayandırılarak daha da şiddetlenmeye başlanmıştı. Ancak Pakistan devleti kendisine yöneltilen tüm suçlamaları reddederek, özellikle ABD savaş uçakları tarafından kendi topraklarının bombalanmasını kendi topraklarına yapılan bir müdahale olarak değerlendirmiştir. Özellikle Kasım 2011’de ABD savaş uçaklarının bu ülke topraklarına yaptığı bombardıman sonucunda 24 Pakistan askerinin hayatını kaybetmesi Pakistan-ABD ilişkilerini nerde ise kopma noktasına getirmiştir.

Pakistan devleti ilk tepki olarak kendi topraklarından Afganistan’ın güneyindeki NATO askerlerine sağlanan ikmalat geçiş yollarını tamamen kapatmıştı. Pakistan devleti ABD’nin kendisinden özür dilemesini, öldürülen 24 askerin ailelerine tazminat ödemesini ve Pakistan topraklarına yönelik yapılan hava saldırılarının durdurulmasını istemişti. Ayrıca Pakistan topraklarından şimdiye kadar 250 Amerikan Doları karşılında transit geçen NATO ikmalat araçlarının her biri için, bundan sonra beş bin Amerikan Doları talep etmişti. Amerikan Milli Savunma Bakanı daha önce yaptığı bir açıklama ile Pakistan’ın bu taleplerinin karşılanacağını ifade etmişti. Fakat daha sonra bu taleplerin askıya alındığı bilinmektedir. Nitekim Mayıs 2012’de yapılan NATO’nun Chicago Zirvesinde Pakistan Devlet Başkanı Asıf Ali Zerdari, Chicago ziyareti öncesinde yaptığı açıklamada, ABD Başkanı Barack Obama ve NATO Genel Sekreteri Anders Fogh Rasmussen ile bölgesel güvenlik meseleleri ve yaşanan NATO – Pakistan krizi üzerine konuşacağını ifade etmişti.

Ancak, NATO Genel Sekreteri Rasmussen’ın Zardai ile olan randevusunu iptal etmesi ve Obama’nın da ikili görüşmeler kapsamında Zardari’yi kabul etmemesi Pakistan devletine bir tepki olarak değerlendirilmişti. Fakat daha sonraki görüşmelerde söz konusu krizin çözüldüğü bilinmekktedir. Nitekim NATO’nun transit yollarının açılmasının hemen ardından Pakistan devletinin bölgede faaliyet eden Radikal İslamcı gruplara karşı operasyon kararı da ABD tarafından sevinçle karşılanmıştır. Bölgedeki tahlilciler Pakistan’ın bu kararının ABD ile ilşkilerinin düzelmesinde önemli rol oynayacağını belirtmektedirler. Zira uzun süreden beri ABD, Pakistan devletinden böyle bir karar almasını talep etmekteydi, ancak Pakistan devleti kendi iç dinamiklerinin hassas olması sebebi ile böyle bir karar almaya cesaret edemezdi.

Bu arada, şu hususun da altını çizmekte fayda vardır; Soğuk Savaş yıllarından başlayarak 11 Eylül sonrasındaki gelişmelere kadar, Pakistan bölgede ABD’nin vazgeçilmez müttefiki hâlindeydi. Özellikle bölgeye yönelik geliştirmek istediği stratejilerinde, büyük ölçüde Pakistan istihbarat kaynaklarına bağlıydı. 11 Eylül 2001 gelişmelinin ardından ABD’nin Afganistan’a yerleşmesi ile beraber istihbarat kaynakları açısından, Pakistan’dan bağımsız hareket etmeye başlamıştır. Hatta Pakistan farklı suçlamalar ile zaman zaman Afganistan meselesinden uzak tutulmaya çalışılmıştır.

Bu noktada Pakistan – ABD arasındaki ilişkilerin gerilmesinde büyük ölçüde Pakistan Askeri İstihbarat Servisi (ISI) tarafından desteklenen radikal İslamcı grupların Afganistan meselesine karışması yatmaktaydı. Bu yüzden NATO tarafından yayınlanan 2011 Taliban raporunda, Pakistan Askeri İstihbaratı’nın Taliban örgünü desteklediği kesin bir dille ifade edilmiştir. Bu yüzden Pakistan devletinin “terörle mücadelede” kendi yanlarında olmadığını ifade etmekteydi. Dolayısı ile Pakistan’ın bu kararı ABD’nin bölgedeki radikal İslamcı unsurlara karşı mücadelesinde önemli ölçüde etkili olabilir. Diğer taraftan, yıllardan beri bölgenin tüm özelliğini bilen Pakistan devletinin yardımı olmadan ABD’nin kesin bir başarı elde etmesi oldukça güç görülmektedir. Bu yüzden Pakistan’ın bu kararı ABD tarafından seviçle karşılanmıştır.


Balyoz’da Mahkeme başkanı, Türk subaylarını PKK’lılara benzetti!

Balyoz davasının dünkü duruşmasına mahkeme başkanı Ömer Diken’in sözleri damga vurdu. Diken tutuklu komutanları PKK’lılara benzetti. Diken, "Sizin sözleriniz, yargıladığımız terör örgütleriyle aynıdır" dedi.

Özer Sürmeli

102’inci duruşması görülen Balyoz davasında, mahkeme başkanı tutuklu komutanlara PKK’lı benzetmesi yaptı. İstanbul 10’uncu Ağır Ceza Mahkemesi Başkanı Ömer Diken, tutuklu komutanlara "PKK’lılarla aynı mantıktasınız" dedi.

Önce tutuklu Albay Ali Türkşen söz aldı…

"Adil yargılanmaya ne yakışacaksa en uygun cezayı verin. Kaç yıl yatacağım. Size bu yakışır. Sizden beraat talep etmiyorum. Erk değişir, yeni yapılan duruşma salonlarında siz yargılanırsınız. İnşallah ne yaptığınızı bilmiyorsunuzdur. Kendinizi ‘biz ne yaptığımızı bilmiyorduk’ diye savunursunuz. Sizin karşınıza da sizin gibi adil yargılayan hakimler çıkar."

Mahkeme Başkanı Ömer Diken bu sözlerin PKK’lıların sözleriyle aynı olduğunu savundu.

"PKK terör örgütünün davalarına da bakıyoruz. Onlar da bizi devrim yaptıklarında yargılayacaklarını söylüyorlar. Sözlerinizden dolayı savcılığa başvuracağız. Sizin sözleriniz, bizim yargıladığımız terör örgütlerinin yaptıklarıyla aynıdır. Aynı mantıkla karşılık veriyorsunuz."

Tutuklu komutanlar ve izleyiciler mahkeme başkanına tepki gösterdi. Tutuklu komutanlar ve izleyiciler salonu terketti.

Duruşmada komutanlar son savunmalarını yapmayı da reddetti.

Savunma yapmayacağını açıklayan 8. Kolordu Komutanı Korgeneral Mustafa Korkut Özarslan, savunma yapmanın anlamı olmadığını söyledi.

"Adil yargılama hakkım elimden alınmıştır. Bu şartlar altında savunma yapmanın anlamı kalmamıştır. Kararı tarih verecektir. Vatan sağolsun."



Sınırsız, Seçkin, Sansürsüz, Kemalist Haber Blogu

Derin İstihbarat

strateji, güvenlik, araştırma, istihbarat, komplo teorileri, mizah, teknoloji, mk ultra, nwo


Şifresiz Yayın!

%d blogcu bunu beğendi: