Günlük arşivler: Eylül 18, 2012

Cold War II: U.S. and China


Cold War II
Muhammad Arif Shafi

====

The first decade of the 21st century witnessed invasions and change of regimes in Afghanistan and Iraq without any solid reason by the US and its allies. The second decade is more violent and Syria is facing a civil war with the clear interference of Western powers. Iran is being threatened and Pakistan is facing continuous violations against its national sovereignty in the shape of drone attacks.

[T]he Obama administration in January 2010 announced the sale of $6 billion worth of Patriot anti-missile systems to Taiwan. Chinese officials on that occasion called the step “a stab in the back”. China cut off military ties with the US soon after the deal.

====

The Cold War term was used for the first time in 1945 by George Orwell, an English writer, in his article, ‘You and the Atomic Bomb’. It denotes indirect conflict between two atomic superpowers — the United States (US) and the former Union of Soviet Socialist Republics (USSR). Their hostility started soon after the end of World War II. Although both powers fought as allies in that war, they considered each side a danger for world peace after the victory of the allied forces. The US feared Soviet expansionism and thought the Soviets would control the whole world. Communists were also not happy with US interference in world affairs and its growing military power. The Cold War ended with the dismemberment of the USSR, following great losses in the Afghan war.

The world was called ‘uni-polar’ from then on and the US became free to interfere and dominate it. The first decade of the 21st century witnessed invasions and change of regimes in Afghanistan and Iraq without any solid reason by the US and its allies. The second decade is more violent and Syria is facing a civil war with the clear interference of Western powers. Iran is being threatened and Pakistan is facing continuous violations against its national sovereignty in the shape of drone attacks.

China, yet another communist state without an expansionist policy, has emerged as another world power. Although the Chinese economy started growth from 1949 onward, in recent years the country has shown enormous progress, covering almost the whole of the world market. The US and China have clarified on a number of occasions in the near past that they are not rivals, but some recent developments and a difference of opinion in several aspects of world affairs give evidence that the second cold war has started, and that too without a declaration.

In 1962, a month-long war (from October 20 to November 20) was fought between India and China over a number of border disputes, which ended with a decisive victory by China. The war coincided with the US-Cuba missile crisis and, no doubt, the US did not play any direct role in the Indo-China war at that point. However, in the following years India was supported by the US to become a regional power. India also provided political asylum to the Tibetan spiritual and political leader, the Dalai Lama, who escaped to India during the uprising in Tibet in 1959. The Dalai Lama is still a thorn in Indo-Chinese relationship.

India, as a large country and economy, is important for US foreign policy in the region, and growing strategic relations between the US and India during the last few years have alarmed China.

In 2003, when the US was busy with the Iraq war, the Bush administration, on a number of occasions, had said they supported the one-China policy and were against an independent Taiwan. China claims Taiwan is a part of its territory. However, after seven years, the Obama administration in January 2010, announced the sale of $6 billion worth of Patriot anti-missile systems to Taiwan. Chinese officials on that occasion called the step “a stab in the back”. China cut off military ties with the US soon after the deal.

In September 2011, although denying having sold new F-16 fighter jets, the US made a deal of $5.85 billion to upgrade Taiwan’s fleet of F-16s. The Chinese deputy foreign minister demanded an immediate cancellation of “the wrong decision”. People’s Daily, a top Chinese newspaper and mouthpiece of China’s Communist Party, called it a “huge mistake” and wrote, “If American politicians feel that the United States can irresponsibly and randomly damage China’s core interests without paying a price, that is a major and huge mistake.”

According to some analysts, the Taliban while they were in power in Afghanistan had nothing to do with the terrorist attacks on the US, and the US had other strategic motives behind the occupation of Afghanistan. One of those motives was to establish bases near the Chinese border. Besides the 11-year long war and the loss of more than 3,000 soldiers of the International Security Assistance Force (ISAF), no major changes have occurred in Afghanistan. The US has agreed with the Afghan government to maintain military bases in the country until 2014.

China has a dispute over islands in the East China Sea with Japan and tension between the two nations has grown during the last few days. Although the US has not shown a clear position on the dispute, Tokyo is a longtime ally of Washington and under the US-Japan Security Treaty the US is obliged to respond to any attack on Japan or its territory.

Asia is not a limit to this undeclared cold war; in fact, Africa is also witnessing the growing influence of both powers. China is investing $490 billion in Africa, making the continent the third largest recipient of its Outward Foreign Direct Investment (OFDI), following Asia and Europe.

Recently (in August 2012), US Secretary of State Hillary Clinton visited Africa with a number of executives from leading American companies to assure Africans that the US was interested in investing in the continent. Although late, the US has realised that China benefits from African potential by investing there.

Australia is the third continent where growing rivalry between the two powers can be witnessed. Addressing the Australian parliament during his visit last November, US President Barack Obama announced an agreement between the two nations under which the US would send an additional 2,500 marines to the port city of Darwin in northern Australia. Both China and the US want to increase their influence in Australia, which is mostly a militarily dependent state. China considers the Australian decision as a sign of joining sides. The arrival of US marines is a sign that the establishment of a land base will take place there and it is considered as a move against China.

War is a misery for humans, it does not matter if it is cold or hot, and the world, especially the US and China, must realise that before it is too late.

The writer can be reached at Arifshafi6

MEHMET ALİ GÜLLER : Pekin-Moskova ortaklığı /// CC : @MaliGuller


Geçen haftaki Asya Pasifik Ekonomik İşbirliği APEC zirvesi ABD-Asya çarpışmasına sahne oldu…

Çarpışmayı inceleyeceğiz ama galibi sembolize eden bir ayrıntıyla başlayalım: Rusya’nın doğu ucu Vladivostok’taki APEC toplantılarının son iki gününde, devlet başkanları zirvesi vardı. Rusya Devlet Başkanı Vladimir Putin’in ev sahipliğindeki zirveye ABD Başkanı Barrack Obama katılmadı! Obama’yı ABD Dışişleri Bakanı Hillary Clinton temsil etti.

Gelelim toplantılara, sonuçlara ve çarpışmaya…

ÇÜZÜM AVRASYA’DA

Büyük Okyanus’a kıyısı olan 21 APEC üyesi ülke liderlerinin gündeminde iki temel sorun vardı: Ticari yatırımın serbestleştirilmesi ve bölgesel ekonominin entegrasyonu.

Zirve sonunda yayımlanan APEC ekonomi liderleri bildirisi, “Pekin-Moskova ortaklığının dünyada ağırlığını artırması” ve “Rusya’nın ekonomik programlarının Asya’ya entegrasyonu” olarak yorumlandı.

Vladimir Putin’in, zirve kapanış konuşmasında Rusya’nın ekonomik ağırlığını Asya’ya kaydırmak için özel bir hamlede bulunmadığını, bu sürecin kendiliğinden geliştiğini vurgulaması önemliydi.

Putin ayrıca “Avro Bölgesi’nde sıfır büyüme ya da resesyon var. Asya-Pasifik bölgesinde ise büyüme oldukça pozitif” diyerek, bu bölgenin “ekonomi, para ve ticaret merkezi” olduğunu belirtiyordu. Hatta Putin daha da ileri gidiyor ve krizdeki Avrupa’ya “çözüm Avrasya’da” mesajı veriyordu.

DOĞU ASYA’DA DEV YATIRIM

Zirvede dile getirilen ve Pekin-Moskova ortaklığını büyüten somut olgular ise şunlardı:

Çin, yatırımlarında ağırlığı ülkenin gelişmemiş iç kesimlerine ve Rusya’nın doğu sınırlarında bulunan Jilin eyaletine kaydırmaya başladığını ilan ediyordu. Pekin hükümeti, bu amaç için bölgenin raylı ulaşımına 800 milyar yuanlık yatırım yapacağını açıklıyordu. Liman yatırımıyla birlikte bu miktar 1 trilyon yuanı aşıyordu.

“Bölgedeki altyapıyı günden güne geliştirerek, gelişimin önünü açıyoruz” diyen Rusya Devlet Başkanı Putin de “Trans-Sibirya ve Baykal-Amur Demiryolu’nu geliştirdiklerini, yeni limanlar ve enerji merkezlerini kurduklarını açıklıyordu.

Moskova, Rusya’dan Çin’e petrol ve doğalgaz taşıyacak “Trans-Sibirya boru hattının” ikinci aşamasının tamamlanmak üzere olduğunun da müjdesini veriyordu.

İKİ PROJE ÇARPIŞTI

APEC Zirvesi’nde iki proje çarpıştı. ABD, “Pasifik Stratejik Ekonomik ve Ortaklık Anlaşması” ile üye ülkelerin vergi duvarını eşit biçimde kaldırmasını istiyordu.

Çin ise “Üye ülkeler arasında gelişme farklılığı ve çeşitliliği dikkate alınmalı. Asya-Pasifik Bölgesi’nde ekonomik entegrasyonun adım adım gerçekleştirilmesinden yanayız.” diyor ve çeşitli ülkelere daha gevşek uygulanabilecek “Bölgesel Kapsamlı Ekonomik ve Ortaklık İlişkiler Anlaşması” istiyordu…

Rusya haliyle Çin’in projesine destek verdi.

HEM EKONOMİK HEM SİYASİ ORTAKLIK

Pekin-Moskova ortaklığı, sadece ekonomik düzlemde değil, siyasi düzlemde de dünyada ağırlığını artırıyor.

Vladimir Putin’in Russia Today televizyonuna yaptığı açıklamada “Çin ile ilişkilerimiz en yüksek seviyede. Siyasi ve ekonomik alanda karşılıklı olarak en güçlü güvene sahibiz” diyerek yeni bir döneme işaret etmesi, Atlantik açısından kaygı yaratıyor.

İki başkentin ortaklığının, Şanghay İşbirliği Örgütü ŞİÖ ve APEC sütunları üzerinden bir merkez yarattığı, bunun da çok kutuplu (merkezli) dünya hedefi için stratejik değerde olduğu, iki ülke basınında önemle dile getiriliyor.

İki ülkenin en somut siyasi ortaklığı ise Atlantik’in Suriye’ye yönelik tehdidine karşı birlikte barikat oluşturmaları ve dış müdahaleye geçit vermemeleridir.

Mehmet Ali Güller

Aydınlık Gazetesi

MAHFİ EĞİLMEZ : Gelir Dağılımında Düzelme Yok


Gelir Dağılımı Eşitliği Nasıl Ölçülüyor? Gini katsayısı ve Lorenz eğrisi

Gelir dağılımı eşitliğini ölçmek için kullanılan araçlar içinde en yaygın kullanılanı Gini katsayısıdır. Bir kare çizerek soldaki dikey eksene yüzde 10 ya da 20’lik bölümler halinde GSYH’dan alınan payları, alttaki yatay eksene de yine yüzde 20’lik paylar halinde nüfusu yerleştirelim. Her bir yüzde 20’lik nüfus payının gelirden ne kadar pay aldığını bu eksenlerin arasında kalan alanda işaretlersek karşımıza bir eğri çıkar. Buna Lorenz Eğrisi adını veriyoruz. Şimdi de soldan sağa doğru karenin köşegen çizgisini çizelim. Buna da mutlak eşitlik çizgisi diyoruz. Yani bütün işaretlerimiz bu çizginin üzerine gelirse o toplumda gelir dağılımı eşittir. Lorenz eğrisi mutlak eşitlik çizgisinden ne kadar uzaklaşıyorsa gelir dağılımı o kadar bozuluyor demektir. Aşağıdaki şekilde hayali bir ülke için çizilmiş Lorenz eğrisi yer alıyor. Lorenz eğrisi ile mutlak eşitlik çizgisi arasında kalan alanın büyüklüğünü (şekilde A alanı) mutlak eşitlik çizgisinin altında kalan alanın tamamına (şekilde A + B alanı) bölersek karşımıza bir oran çıkar. Buna Gini Katsayısı diyoruz. Eğer gelir dağılımı tam anlamıyla eşitse, yani bütün değerler mutlak eşitlik çizgisi üzerindeyse o zaman Gini katsayısı sıfır çıkacak demektir. Gini katsayısı sıfır ile bir arasında değişen bir katsayıdır ve sıfıra yaklaştıkça gelir dağılımı eşitliğinin, bire yaklaştıkça gelir dağılımı eşitsizliğinin arttığını gösterir.

Türkiye’de Gelir Dağılımı

Türkiye’de gelir dağılımı araştırmalarını TÜİK yapmaktadır. 2001 krizinden hemen sonraki yılda 0.44 gibi bir düzeyde olan Gini katsayısı, izleyen yıllarda düzelme eğilimine girmiş 2003’de 0,42, 2004’de 0,40’a inmiş ve 2005’de 0.38 ile düzelmenin doruk noktasına çıkmış görünüyor. Eğer Türkiye bu eğilimi sürdürebilseydi gelir dağılımı bozukluğunu düzeltme yolunda ilerliyor olacaktı. Ne var ki 2006 yılında yeniden 0.43’e çıkan Gini katsayısı 2007 ve 2008 yıllarında 0.41 oranında kalmış. Bu gelişim bize krizin yarattığı bir gelir dağılımı iyileşmesi yaşandığını işaret ediyor. Yani 2002 ile 2005 arasında yaşanan gelir dağılımı düzelmesinin krizin getirdiği törpülemelerden kaynaklandığı anlaşılıyor. Çünkü krizler yüksek gelir gruplarını daha fazla etkiliyor ve daha fazla törpülüyor. Krizin etkisi ortadan kalkmaya başladığında ise gelir dağılımı bozukluğu yeniden ortaya çıkmaya yöneliyor. 2001 krizi kadar etkili olmasa da küresel krizin etkisiyle 2009 ve sonrasında Gini katsayısında benzer düzelmeler ortaya çıkmış bulunuyor. 2009 yılında 0,415’de kalan katsayı 2010 yılında 0,402’ye gerilemiş, 2011 yılında 0,404 olarak gerçekleşmiş durumda.

Türkiye’nin 2011 yılına ilişkin Lorenz eğrisi aşağıdaki grafikte, sıralı yüzde 20’lik gruplar ve gelirden aldıkları paylar da aşağıdaki tabloda gösterilmektedir (Grafik ve tablo TÜİK sitesinden alınmıştır.)

Bunu basitleştirerek anlatmaya çalışayım. Türkiye’nin 100 kişilik ve yılda 100 TL geliri olan bir köy olduğunu düşünelim. Bu 100 kişilik köyün en düşük gelirli 20 kişisi 100 TL’lik gelirden toplam 5,8 TL pay almaktadır. Yani bu grubun kişi başına ortalama geliri 29 kuruştur. Bir üst gelir grubunu oluşturan 20 kişinin toplam geliri 10,6 TL’dir. Bu 20 kişinin kişi başına yıllık ortalama geliri 51 kuruştur. Üçüncü grubu oluşturan 20 kişinin toplam payı 15,2 TL’dir. Bu gruptaki kişi başına yıllık gelir 76 kuruştur. Dördüncü grubun toplam geliri 21,7 TL’dir. Bu grupta kişi başına yıllık ortalama gelir 1,09 TL’dir. Gelirden en yüksek payı alan son 20 kişinin toplam geliri 46,7 TL’dir. Bu en zengin grupta kişi naşına yıllık ortalama gelir 2,34 TL’dir. Buna göre en düşük yıllık ortalama gelir ile en yüksek yıllık ortalama gelir arasında 8 kat fark bulunmaktadır.

Dünyada durum

Dünya ülkeleri üzerinde yapılan gelir dağılımı araştırmaları Gini katsayısının 0.25 ile 0.50 arasında yaygınlaştığını gösteriyor. İsveç, Norveç gibi sosyal demokrasi rejimi uygulayan Kuzey ülkelerinde Gini katsayısı 0,25 – 0,30 gibi oranlarda çıkıyor. Eski sosyalist ülkelerin çoğunda da buna benzer düşük Gini katsayıları söz konusu. Almanya, gelişmiş ekonomiler arasında 0,28’lik oranla gelir dağılımının en iyi olduğu ülke. İngiltere’de oran 0,34. ABD’de gelir dağılımı eşitsizliği Türkiye’deki gibi 0,41 düzeyinde. Türkiye’nin de üyesi olduğu OECD ülkeleri arasında en kötü Gini katsayısına sahip üç ülke şunlar: (1) Türkiye 0,40, (2) Meksika 0,48 ve (3) Şili 0,50.

Gelir dağılımının arka yüzü

TÜİK’in 2011 yılına ilişkin gelir dağılımı araştırmasının ortaya koyduğu bazı önemli saptamalar da şöyle: (1) Ortalama yıllık hanehalkı geliri 24,343 TL. (2) Yıllık gelirin dağılımında en yüksek pay yüzde 45 ile maaş ve ücret gelirlerine ait. (3) Nüfusun yaklaşık yüzde 60’ı kendilerine ait konutlarda oturuyor. (4) Nüfusun yüzde 16’dan biraz fazlası yoksulluk sınırının altında yaşıyor. (5) Nüfusun yüzde 62’sinin taksitli ödemesi ve borcu, yüzde 26’dan biraz fazlasının ise çok ağır borç yükü bulunuyor. (6) Nüfusun yüzde 87’ye yakını “evden uzakta bir haftalık tatili”, yüzde 68’e yakını “beklenmedik giderleri”, yüzde 80’in biraz yüzde 80’in biraz üzerindeki bölümü de “yıpranmış ve eskimiş mobilyalarını yenileme ihtiyacını karşılayamadığını” ifade ediyor.

How to Stop Killing Afghan Civilians


Nazanin, 6, an Afghan girl who was wounded in a coalition air strike in Bala Baluk, recovers in a hospital in Herat in May 2009. The incident at Bala Baluk is cited in a recent U.S. Army handbook as a major factor in decisions to update coalition procedures to reduce further Afghan civilian casualties. Photo via AP.

Public Intelligence

The problem of civilian casualties in Afghanistan has presented substantial tactical difficulties for coalition forces according to a recent U.S. Army handbook. Produced by the Center for Army Lessons Learned (CALL) and released to soldiers on a restricted basis in June, the handbook presents best practices for reducing civilian casualties (CIVCAS) and offers strategies for mitigating the negative effects of casualties among local populations.

The Afghanistan Civilian Casualty Prevention handbook emphasizes the tremendous impact that CIVCAS incidents have on the coalition’s population-centric counterinsurgency strategy. The handbook states that the “impact of CIVCAS has increased to the point that single tactical actions can have strategic consequences and limit overall freedom of action” for the entire force. Since 2005, minimizing CIVCAS incidents has been a priority for coalition forces due to the “increased transparency of war, where tactical actions can be recorded and transmitted worldwide in real time.” A major turning point in efforts to reduce CIVCAS came in 2009 when U.S. Air Force fighter jets bombed a series of buildings in Bala Baluk holding mostly women, children and the elderly who had taken refuge following a fierce battle between coalition forces and Taliban fighters. The incident resulted in anywhere from 86-145 casualties, depending on the source, and was widely reported as one of the worst CIVCAS incidents in the history of the war. A video of the incident was reportedly leaked to WikiLeaks by Bradley Manning in January 2010. The video, which was encrypted and hasn’t yet been publicly released, has been discussed at Manning’s Article 32 hearing.

The CALL handbook describes the reduction of CIVCAS incidents as a “strategic as well as a tactical issue” that can threaten “success in the counterinsurgency mission in Afghanistan.” The reduction of casualties is thus a “win-win scenario” as it both reduces harm to civilians and maintains “mission effectiveness” by not harming relations with the local population.

Tactical Patience and Escalation of Force

One of the easiest methods for reducing CIVCAS incidents, according to the CALL handbook, is the employment of “tactical patience” when assessing a situation and determining whether the use of force is justified or necessary. Often, the behavior of Afghan civilians can be viewed as unusual by those from other countries and “many Afghans have been shot because they were behaving in a way that was unexpected or misunderstood by coalition forces.” Likewise, mundane actions by civilians can sometimes be misconstrued as indicating harmful intent. This often leads to unnecessary use of force that can result in CIVCAS incidents.

Due to this potential for confusion, soldiers can only employ their rules of engagement properly if they are aware of the pattern of life (POL) for a given environment. Knowing the POL and the typical behaviors of a local population helps soldiers to distinguish friend from foe by setting “expectations for the level of enemy and civilian activity in the expected target area.” For example, the CALL handbook states that Afghans are known for driving erratically, partly due to culture and partly out of fear. In both Iraq and Afghanistan, this led to a number of high-profile incidents where coalition forces opened fire on vehicles containing civilians. This led some forces to develop “in-theater training packages to exercise discrimination in challenging and realistic situations to provide a baseline understanding of ‘normal’ for their specific operating environment.” Part of this training involves the employment of “tactical alternatives” to the immediate escalation of force.

Several examples of situations where tactical patience and the employment of tactical alternatives could prevent CIVCAS are described in the handbook:

An attack helicopter pilot observes two individuals digging in a road. He believes they could be people laying an IED along a road the ISAF travels. Instead of targeting them, the pilot repositions to obtain a different vantage point. From this different perspective, the two individuals are clearly children digging in the road. The helicopter pilot does not fire.

Another example commonly repeated throughout the handbook is the identification of farmers or people digging as either hostile or emplacing improvised explosive devices (IEDs):

A joint U.S./Afghan National Army (ANA) patrol sees an individual in a nearby field with a possible weapon over his shoulder. An ANA soldier fires at the individual and misses. The U.S. squad leader stops him, and they look at the individual through binoculars. The individual is a farmer carrying a shovel.

The handbook makes clear that attempts to mitigate CIVCAS incidents by increasing soldiers’ awareness of alternatives to the use of force “was driven not by international law but by an operational imperative: minimizing CIVCAS was viewed as a critical element to the population-centric [counterinsurgency] campaign.” Several CALL handbooks have previously addressed these issues, including the 2009 Escalation of Force: Afghanistan and 2011 Rules of Engagement Vignettes. Each of the handbooks attempts to demonstrate tactical alternatives in various situations that soldiers might encounter and make it clear that simply because the use of force is legally justified, it is not always a smart strategic decision.

Managing the Consequences

When CIVCAS incidents do occur, soldiers must be ready to perform “consequence management” that analyzes the reasons for the casualties, makes amends with local leaders as well as the families of those affected and works to counter any potential media fallout from the incident. Soldiers must “always be prepared to conduct consequence management” for ISAF-caused civilian harm as those “ineffective in addressing civilian harm in Afghanistan can turn a village against international forces, put troops at further risk of retaliation, and cause strategic fallout at the national and international levels.”

One “critical aspect” of consequence management, according to the CALL handbook, is the condolence payment. The handbook advises that “units need to exercise the complete process for these payments — from making the payment to how they will track how much they have paid and to whom.” A condolence payment that is “accompanied by a sincere apology” is a key element of managing the consequences of CIVCAS incidents. The guidelines for condolence payments in Afghanistan are described in the Money as a Weapons System (MAAWS) Standard Operating Procedures. These payments “can be paid to express sympathy” resulting from casualties caused by coalition forces or damage to civilian property. Since 2005, the U.S. government has paid tens of millions of dollars in Iraq and Afghanistan to individual families and communities in the form of condolence payments.

Incidents that involve air-to-ground engagements are “on average . . . the most lethal type of civilian casualty (CIVCAS) incident” and thus tend to result in the greatest level of media coverage. The CALL handbook states that a “common enemy [tactic] is to call news ‘stringers’ within one to two hours of airstrikes and report CIVCAS, either reporting exaggerated numbers or reporting casualties when in fact there were none.” The handbook recommends working with local leaders through a process of “key leader engagement” to counter enemy propaganda and cultivate “relationships with local journalists and opinion leaders and provide them updates regularly by cell phone or face-to-face meetings.” If needed, the handbook states that recorded video from aerial platforms can be “declassified, if necessary, and shared with Afghan leaders in key leader engagements.”

Utilizing an “Afghan face on any messages going to the local populace” can also help consequence management efforts as “Afghans are more likely to believe another Afghan than they are a foreign force.” Soldiers are instructed to “consider how they would react if their own families were in a similar situation” and remember that they are dealing with people “who have lost loved ones can experience extreme and intense emotions, such as grief and anger.” The handbook recommends that soldiers be sensitive to those affected and “address the anger through an apology, explain what happened, and promise that the incident will be investigated so it can be learned from and not repeated in the future.”

U.S. Army Special Operations Forces Noncombatant Evacuation Operations


U.S. Army Special Operations Forces Noncombatant Evacuation Operations.pdf

U.S. Joint Forces Command Military Support to Economic Normalization Draft Handbook


U.S. Joint Forces Command Military Support to Economic Normalization Draft Handbook.pdf

Dışişleri Bakanı Ahmet Davutoğlu’nun Ziyaretinin Irak Kürt Bölgesel Yönetimi’ndeki Yansımaları


İSTİHBARAT ALANI

Sınırsız, Seçkin, Sansürsüz, Kemalist Haber Blogu

Derin İstihbarat

strateji, güvenlik, araştırma, istihbarat, komplo teorileri, mizah, teknoloji, mk ultra, nwo

İSTİHBARAT

Şifresiz Yayın!

%d blogcu bunu beğendi: