Etiket arşivi: şemdin sakık

Çandar ile Şemdin Sakık arasında ne fark var!


PKK itirafçısı "eski terörist!!!!" Şemdin Sakık Ümraniye davasındaki görevini ifa ederken, bir ara Hasan Cemal, Cengiz Çandar, Altan kardeşler, Yasemin Çongar, Öcalan ın yanına gazetecilik için gelmediler dedi ya; kıyamet koptu. “Hedef gösteriliyoruz” lar, yok “karanlık oyun” lar, yok suç duyuruları….

***

Gazeteciler ve Yazarlar Vakfı Başkan Yardımcısı Cemal Uşşak dün Radikal’de Eyüp Can’ın köşesinde yayınlanan yazısında -üstelik büyük hayranlıkla – bakın nasıl anlatıyor Çandar’ın “misyonu”nu:

“1991 yılının şubat ayıdır.

Merhum Turgut Özal Cumhurbaşkanıdır ve Çandar da onun danışmanı.

Özal, Çandar’ı çağırır ve ona Celal Talabani ile kendisi adına görüşmesini söyler…

(…)

Cengiz Çandar görevini yapar.

Talabani ile Londra’da görüşüp mesajı iletir. Daha sonra da gizlice Türkiye’ye gelen Celal Talabani ve Mesut Barzani, merhum Özal’la görüşürler.

(…)

Bence, Cengiz Çandar’ın da dönem dönem hedef tahtasına konmasının ve değersizleştirilmek istenmesinin asıl sebebi, işte o, söz konusu görüşmeye aracılık etmesidir.”

Hoş kimsenin “deşifre” sine de gerek yok, Çandar kendisi zaten gururla anlatıyor o dönemde yerine getirdiği “görevi” :

“Talabani ve Barzani’yle Cumhurbaşkanı Özal arasındaki ilişkilerin kurulmasını sağladım. Yani Irak Kürtleriyle ilişkilerin kurulmasının mimarıyım.”

***

“Ne var yani adam ‘Özal’ın danışmanı’ sıfatıyla yapmış bütün bunları, Sakık’ın dediğiyle aynı mı” diyenler, 1980’lerden itibaren ABD’nin Türkiye planlarının yapıcıları arasında yer alan, son birkaç yıldır da “Kürt açılımının mimarı” kimliğiyle öne çıkan Henri Barkey’in sadece birkaç ay önce Taraf’a verdiği demeci yeniden okusunlar:

“2002’de Wolfowitz, Erdoğan’a en yakın duran Amerikalı yetkiliydi. Cengiz de biliyor bunu. Cengiz orada çok aracı olmuştu: Abdullah Gül Başbakan’ken, Recep Tayyip Erdoğan Washington’a davet edilmişti. Davet eden Wolfowitz’di.”

Hadi 1991’de “danışman”; 2002’de ne sıfatla yürütüyor Çandar “arabuluculuk” faaliyetlerini?

***

Kaldı ki, bugün yeri yerinden oynatan ifadenin bir hayli benzerini, Hasan Cemal ile Cengiz Çandar’ın Kandil dönüşünde, şimdi Sakık’a ateş püsküren Ali Bayramoğlu dile getirmişti:

“Hasan Cemal ve Cengiz Çandar sadece gazeteci değiller…”

Sakık’ın söylediği de bu değil mi!

***
Bayramoğlu “gazeteci değilsiniz” dediğinde göğsü kabaran arkadaşlar aynısını Sakık söyleyince neden ayaklandılar?

Uşşak’ın Çandar’ı terör hamilerinin arabulucusu ilan eden analizini beğeniyle okuyan, herkesler de okusun diye köşelerini bu yazıya terk edenler, Sakık’ı niye kınadılar?

Samimiyetle söylüyorum anlamadım;

Bütün bu Çandar tespitleri arasında temelde/özde ne fark var? Var mı?

Kod adi Parmaksız Zeki — From: Naci Kaptan


ÖNCE; Bugün Siirt’in Pervari ilçesinde meydana gelen helikopter kazasında şehit olan 17 askerimize rahmet,ailelerine ve Türk Milletine baş sağlığı ve sabır dilerim.

Naci KAPTAN

Kod adı Parmaksız Zeki

Önce gerilere gidelim ; Ne de cici jan-janlı adı vardı ; Demokrasi açılımı !!!

Ne demişti Cumhurbaşkanı Gül; "Güzel şeyler olacak !" Herkes ağzı açık, Şapkadan çıkacak tavşanı bekliyordu !!!

Saftirikler demokrasi gelecek sanıyor, güzel şeyleri bekliyordu!!!

Demokrasi Habur sınırına geldi.. Üzerinde poşu ve asker giysisi, gözlerinde zafer ışığı vardı.

Davul ve zurna ile karşıladılar.

Başbakanı temsilen müsteşarı,valisi, sınıra taşınan çadır mahkemesi, mobilize savcı ve yargıçlar.

Zılgıtlarla,alkışlarla…

Çadır mahkemesi mi desem, çadır tiyatrosu mu ???

Habur’da demokrasi ve hukuk ipe çekildi.

Mehmet’lerin katilleri, işte böyle karşılanmıştı !!!

Önce dedi ki ;

"PKK ile görüşen şerefsizdir, İspat edemeyen de şerefsizdir"

Oslo’da has adamlarının O’nun adına PKK ile görüştüğü ortaya çıkıverdi !!

Allah’ın sopası işte böyle bir şeydi…

Söylenen söz nereye gitti ?

Gören var mı ?

Ey gözüne mil, aklına örtü çekilmiş vatandaşım, Oslo’ya gönderilmiş olan, Sözde Devlet görevlisi, PKK çetebaşlarına ne dedi bilin mi ?

"Güneydoğuda sizi üzen vali,komutan,kaymakam varsa, bize deyin,deyin de defterini dürelim !!!

Merdi kıptiye beylik verildi !

Yurtsever aydınlar,komutanlar,askerler, böylece mezada kondu.

Demokrasi açılımı kesmedi, Adı ileri demokrasi oldu..

Demokrasi çoğaldıkça, Dünyanın en büyük mahkemeleri, en kalabalık hapishaneleri yapıldı.

Halkın özgürlüklerini çalan binalara, Saray adı verdiler !!!…

Büyük mahkemelerle,hapishanelerle övündüler !!!

Yurtsever Ulusalcılar, Cumhuriyetçi Kemalist’ler, Demokrasi ! rüzgarını kesmesinler diye, "Kaş altında gözün " diye Öz savcılarca demokrasi saraylarına alındılar!

Biletlerini kesmek için, en akıl almaz şeyleri yaptılar.

Sahte tanıklar yarattılar.

Sahte kanıtlar da yarattılar.

Öylesine acımasızca davrandılar ki, Tüm insani değerleri unuttular.

Vicdanlarını katrana buladılar.

Arslanları çakalların önüne attılar.

Kod adı parmaksız Zeki, Asıl adı Şemdin Sakık.

İzinden dönen,silahsız.sivil giysili 33 askerimizin kanı ellerinde olan bir terörist.

O savcı/lar var ya, 33 askerimizi katleden terörist başını, gizli tanık yaptılar.O yargıç/lar var ya, Sen ne yaparsın ey savcı demedi !!! Savcı/lara koldaş oldu/lar !!!

Habur hukuku, Silivri’ye taşındı !!!

Parmaksız Zeki, Askerleri önce arabadan indirtti… Sivil elbiseli Mehmetlerden birisinin gömlek cebinden sigarayı alarak, yaktırdıktan sonra,dumanı üflerken

33 askerimizi yüzlerce kalaşnikof mermisiyle tarattı…

O savcılar, O yargıçlar, 33 askeri ve ailelerini, Bir kez daha şehit ettiler…

***

Açıver defteri; Tarih 8 Mayıs 1998 – Cumhuriyet

Sakık’ın suç dosyası kabarık ‘Parmaksız Zeki’ kod adlı PKK’li teröristin 254 olaya karıştığı açıklandı

Yurt Haberleri Servisi – Olağanüstü Hal Bölge Valisi Aydın Arslan , ”Parmaksız Zeki” kod adlı Şemdin Sakık ‘ın doğrudan ve dolaylı olarak 254 olaya adının karıştığını açıkladı. Güneydoğu’da sürdürülen ”Murat operasyonu” çerçevesinde 5 terörist öldürüldü.

Kuzey Irak’ta düzenlenen bir operasyonla Genelkurmay Başkanlığı Özel Kuvvetler Birliği’nce yakalanarak, Türkiye’ye getirilen Şemdin Sakık ile ilgili iddianame, Diyarbakır Devlet Güvenlik Mahkemesi’nde görevli 2 savcı tarafından oldukça geniş kapsamlı olarak hazırlanıyor.

Olağanüstü Hal Bölge Valisi Arslan, Güneydoğu Gazeteciler Cemiyeti’ni ziyaretinde, basın mensuplarının Sakık ile ilgili sorularını da yanıtladı. Sakık’ın birçok eylemde adının geçtiğini, Elazığ’dan Tunceli ve Hatay’a kadar olan bölgelerde eylemleri bulunduğunu belirten Arslan, şunları söyledi:

”Hiçbir şey konuşmadı demek yanlış olur. Çok şey konuştu. Tüm kayıtlar, belgeler toplanıyor. Büyük bir bölümü de toplandı. Katıldığı olay sayısının 254 olduğunu biliyorum. Bunlara, doğrudan ve dolaylı olarak katılmış. Yakında mahkemeye çıkınca orada izlersiniz.”

***

Önceki Yazımızda demiştik ki ;

PKK teröristleriyle çatışan TSK mensupları ve komutanları, Yapay ve siyasi Ergenekon ve Balyoz sanıkları olarak tutuklandıktan sonra, PKK’lılardan, katillerden, kadın satıcılarından derlenen SAHTE tanıkların şahitliğine terk edildiler !!!

Özetle ORDU mahkeme tarafından PKK’ya teslim edildi !!!

Böylesi bir olayı Dünyanın hiç bir ülkesinde göremezsiniz …

Ordu,savaştığı düşmana mahkemelerde savcılar ve yargıçlar tarafından teslim edilmiştir.

Savaşlarda dahi teslim alınamayanlar, Generaller,amiraller,albaylar, Her rütbeden TSK’nın en seçkin kadrosu, Olmayan hukuka saygı adına, Mahkeme salonlarında, Teröristlerin yalancı şahitliğinde, Savcılar ve yargıçlar tarafından, Teslim alınmıştır. sahte tanıklar, sahte kanıtlar imal edilmiştir.

Yargılamayı yapanlar, evrensel hukuk ilkelerini yok etmiştir. Adaletin terazisi eğilmiştir.

Savcılar onu seçmiştir! yargıçlar O’nun tanıklığını kabul etmiştir !

Kod adı Parmaksız Zeki’dir, Silivri hukukunun tanığıdır 33 Mehmet’imizin katili, 254 olayın da failidir…

Söz de bitmiştir ,

Sabır da …

Naci KAPTAN

10 Kasım2012

_

PKK LİDERİ ŞEMDİN SAKIK’TAN 33 ERİN KATLİAMINA DAİR TARAF GAZETESİNE GÖNDERDİĞİ MEKTUP


İşte Şemdin’in onlara yolladığı eski bir mektup.

Buyrun. Yorum sizin…

TARAF GAZETESİ’NE

Öncelikle selam, saygı ve başarı dileklerimi sunuyorum.

27 Ekim 2008 tarihli gazetenizin 10. sayfasında yayınlanan “Şemdin Sakık, Ergenekon Bağlantısı” başlıklı haber-yorum yazısında benimle ilgili bazı iddialar ileri sürülmüş ve bunları da Öcalan’ın açıklamalarına dayandırmışsınız.

Böylesi iddia ve değerlendirmelerin örgüt veya resmi ideoloji adına hareket eden bazı gazetelerde yayınlanması beni hiç ama hiç rahatsız etmez, zira toplum onların çoğunlukla yalan söylediklerini biliyor. Ne var ki, sadece Türkiye kamuoyunda değil, giderek dünya ciddiye alınan, alıntılar yapılan Taraf Gazetesi’nin yanlış haber yapması gerçekleri örtbas etmeye ve kişileri rahatsız etmeye neden olabilir. Dikkatsizce hazırlanan bu tür haberler, bazı çevrelerin Ergenekon soruşturmasını sulandırma gayretlerine katkı yapabilir.

Oysa siz gerçekleri ortaya çıkarmak, bireyin hakkını korumak için yola çıktığınızı söylemiştiniz. Öylesiniz de:

Her akşam komşu koğuşlardan günlük gazeteleri alıp önüme koyar, bazılarına göz atar, Taraf’ı ise ekonomi sayfası dışında hemen hepsini okurum. Gerçekten de

Taraf’ı okuduğumda o günlük teorik gıda doyumuna ulaşırım.

Gazetenizi, sadece radikal başlıklar attığınız ve cüretli çıkışlarda bulunduğunuz için değil, birey haklarını esas aldığı ve yeni şeyler söylediği için satır satır okurum. Bu ülkeye barış ve demokrasi gelmesini isteyen tek gazete olduğunuz için beğeniyle okurum. Gerçekten de farklı ve teksiniz.

Cezaevindeki mahkûmlarda da benzer bir yaklaşım söz konusudur. Eskiden ya hiç gazete almaz ya da yemek masasına sermek için bir-iki gazete alırlardı. Onun içindir ki sayfa sayısı çok olan gazeteyi tercih ederlerdi. Şimdilerde ise gazete okuduklarını duyuyor, Taraf’ın bir koğuştan diğerine aktarıldığını görüyorum. Hem okuyor, hem de üzerinde tartışıyorlar. Siz bu insanlara sadece gerçeği göstermekle yetinmiyor, adım adım okuma alışkanlığı da kazandırıyorsunuz.

Sayın Taraf yetkilileri, hakkınız olan övgüyü yaptıktan sonra şimdi de hak etmediğim haber-yorum yazınıza geçmek istiyorum. Şemdin Sakık ismi ile Ergenekon’u yan yana getirmeniz, tabii ki beni üzdü. Tıpkı Hürriyet Gazetesi’yle birlikte anılmanın sizi üzeceği gibi! 33 askerin öldürülmesi olayının talimatını verdiğimi yazmanız, üzülerek belirtmeliyim ki sizi Hürriyet ve PKK yayınlarıyla aynı noktada buluşturmuştur.

Ergenekon konusunu uzun uzadıya ele almak istemiyorum. İki örnekle yetineceğim; zira gerçeği öğrenmeye açıksanız bu iki örnek ikna olmanız için yeterli olacaktır.

Altı ay önceydi, Ergenekon soruşturmasını yürüten savcılar bir heyet halinde bulunduğum Diyarbakır E Tipi Cezaevine geldiler. Beni çağırdılar. Huzurlarına çıktım. “Biz, sizin de takip ettiğiniz gibi bu ülkede kanun dışı bir eylem ve davranış kalmasın, demokrasi, insan hakları ve hukukun üstünlüğü sağlansın diye böyle bir soruşturma başlattık. Yüzlerce insanın ifadelerine başvurduk.

Bu arada sizin yazılarınızı ve kitaplarınızı okuduk. Bu konuda bize yardımcı olacağınızı düşünerek buraya geldik. PKK-Ergenekon ve Ergenekon’un Doğu ve Güneydoğu Anadolu bölgelerinde yürüttüğü faaliyetler hakkında bizi bilgilendirirseniz çok memnun oluruz… Yanlış anlaşılmasın, ortada bir zorlama söz konusu değil ve sizi bir zanlı olarak da karşımıza almıyoruz, bir tanık olarak, ülkeye huzur ve güven gelmesini isteyen birisi olarak bize yardımcı olmanızı istiyoruz…

Eğer istemiyorsanız geldiğimiz gibi geri gideriz. Özgürsünüz, iki seçenekten birini tercih edebilirsiniz…” diyerek benden yardımcı olmamı istediler.

Tabii ki bu taleplerini geri çeviremezdim. Zaten benim de istediğim bu değil miydi? Yıllardır PKK’nin karanlık ilişkilerinden, bölgede yaşanan birçok gayri meşru olaydan yakınan ben değil miyim? “Hay hay, bütün sorularınıza cevap vereceğim ve eğer sorularınız yoksa ben bazı şeyler anlatacağım” diyerek taleplerini kabul ettim.

Görüşmemiz iki gün sürdü. Bu süre zarfında ya onlar sordu ben cevapladım, ya da ben anlattım onlar not aldılar. Bütün samimiyetimle söylüyorum ki dağlarda kaldığım on sekiz yıl boyunca konuyla ilgili olarak bildiğim her şeyi anlattım. Onlar da akıllarına gelebilecek her soruyu sordular, ama altını çizerek belirtmeliyim ki benimle Ergenekon’un bağlantısını ima edecek tek bir söz bile söylemediler. Ergenekon’un beni kullanmış olabileceğinden ya da yaptıklarımdan yararlanmış olabileceklerinden bile bahsetmediler. Böyle bir soru sorsalardı kesinlikle doğruyu söyleyecektim. Eğer böyle bir soru sormadılarsa, yani yıllardır bu konuyu araştıran ve konuya hâkim olan bu insanlar böyle bir imada bile bulunmadılarsa, bu demektir ki benim bu oluşumla dolaylı veya direkt bir ilişkim olmamıştır.

Eğer onların yerine siz soracak olsaydınız, size de şu cevabı verirdim: Ben, açık bir kişiliğim. Ne yaptıysam açık açık yaptım. Bir davaya inandığım için dağların o zorluğuna katlandım ve on sekiz yıl savaştım. Savaşın bir çözüm olmadığını gördüğüm noktada silahımı bırakıp indim. Bilerek hiçbir kirli ilişkiye bulaşmadım… Eğer onlar benim bazı eylemlerimden, bazı kişilik özelliklerimden yararlanmışlarsa onu bilemem… İnsan olduğuma göre, hem de sıradan bir insan olduğuma göre; elbette kusurum olacaktır. Ben Öcalan gibi tanrı değilim ki kusursuz olayım!

Bu açıklama ikna olmanız için yeterli gelmediyse, işte bir başka örnek daha:

13 Nisan1998’de, sığındığım KDP yetkilileri tarafından Türkiye’ye satıldım ve Türkiye’ye getirilip sorguya alındım. Sorgu sonrasında dönemin Genelkurmay ikinci başkanı olan Çevik Bir’in talimat ve dayatmasıyla önüme bir belge konuldu. Hani kamuoyunda “Andıç” olarak bilinen belge var ya, işte ondan söz ediyorum. Önüme belge konuldu, ağzıma da tabancanın namlusu sokuldu. “Ya bu belgeyi imzalayacaksın, ya da öleceksin” denildi.

Gözlerim on gün bağlı kaldığı için ağrıyordu, hiçbir şey göremiyordum. Yine de kendimi zorlayarak belgeyi okumaya çalıştım. Sadece koyu puntolarla yazılmış isimleri görebildim. O isimler arasında Cengiz Çandar, Mehmet Ali Birand, Akın Birdal, Salim Ensarioğlu ve gazetenizin yönetmeni Sayın Ahmet Altan’ın kardeşi Mehmet Altan da vardı. Ülkenin ileri gelen onlarca aydınının örgüte yardımcı oldukları, para karşılığında örgütün propagandasını yaptıkları belgesini imzalamamı istiyorlardı.

Bedeli çok ağır olduğu halde yaşamı seven biriyim, ama geçirdiğim sorgu süreci beni yaşamdan soğutmuştu. İlk kez yaşamdan soğumanın verdiği cesaretle “ölürüm ama bunu yapmam” dedim. Bol miktarda küfür ve dayak yedim, bu uğurda iki dişimi kaybettim, ama istedikleri imzayı atmadım.

Buna rağmen beni savcılığa çıkardılar. Dönemin Cumhuriyet başsavcısı “bu şahıslardan en azından birkaçının örgüt bağlantılarını deşifre edersen sana hukuki bazı kolaylıklar sağlayacağız” sözü verdi. Kardeşim Arif Sakık’ı pişmanlık yasasından yararlandıracağı imasında bulundu. Başımı sallayarak “hayır sayın savcım, bu insanların PKK ile uzaktan yakından ilişkisi yoktur. Benim bu insanları tanımam sadece onların yazılarını okumamdan kaynaklanıyor. Ben bunlara iftira atamam” dedim. Çıktığım nöbetçi mahkemede ileri sürülen iddiaların doğru olmadığını tekrarladım.

Bu duruş, özellikle M. Ali Birand ve Cengiz Çandar başta olmak üzere birçok aydını büyük bir komploya karşı korurken, yanan biz olduk:

Beklendiği gibi bana ve kardeşime idam cezası verildi. O güne kadar pişmanlığını belirten herkese ceza indirimi yapılırken, biz bu mahkemeleri tanımıyoruz, deyip siyasi savunma yapan militanlara eski TCK’nin iyi hali düzenleyen 59. maddesi uygulanırken, ikimiz de kendi irademizle örgütten ayrıldığımız, gerek sorgu gerek mahkeme sürecinde yargıyı kolaylaştırmak için elimizden gelen yardımı yaptığımız halde, bize verilen idam cezasına 59. madde bile uygulanmadı.

Kardeşim Arif Sakık’a da ayrıca bir müebbet hapis cezası verdiler; bir idam ve bir müebbet hapis cezasına çarptırdılar.

Bu noktada size soruyorum: Şemdin Sakık’ın Ergenekon denilen çeteyle bir ilişkisi olsaydı, Çevik Bir’in bu talimatını baş üstüne deyip kabul etmesi gerekmez miydi? Ergenekon çetesiyle ilişkimi bir tarafa bırakalım; Şemdin Sakık, Şemdin Sakık değil de Abdullah Öcalan olsaydı, yani İmralı’ya düştükten sonra bütün arkadaşlarını ispiyonlayacak kadar karaktersiz bir kişilik olsaydı, belgeyi oracıkta imzalamaz mıydı? Dönemin başbakanı Sayın Necmettin Erbakan bile sürecin fırtınasına dayanamayıp önüne gelen belgeleri imzalar, görevini başkasına bırakmayı kabullenirken; ben önüme gelen belgeleri elimin tersiyle ittim… Çünkü ben Şemdin Sakık’ım, benim kişiliğim var, zaten bu kişiliğe duyduğum saygı gereği buradayım.

Ben hem Türk hem de Kürt Ergenekon çetesinin mağduruyum.

Akşamdan sabaha çelişkili şeyler söyleyen, hayatını yalan ve yanlışlar üzerine kuran, bir yazarınızın isabetli tespitiyle İmralı’da Woodoo bebek rolü oynayan Öcalan’ın beyanına dayanarak haber yorum yapmaya devam ederseniz, çok insan mağdur edersiniz. Bu zatın özellikle muhaliflerini karalama kampanyasıyla gözden düşürmeye çalıştığını herkes biliyor. Kaldı ki ben, Öcalan’ın hayatına son veremediği tek muhalifiyim, hala hayatta olduğum ve görüş beyan ettiğim için zatı âlilerinin nezrinde en büyük suçluyum(!)

Öcalan’ın her fırsatta beni Ergenekon çetesiyle ilişkilendirmeye çalışmasının birçok nedeni vardır. Bunlardan en önemli olanı şudur: Benim Ergenekon savcılarıyla neler konuştuğumu, hangi ilişkileri ifşa ettiğimi biliyor… Verdiğim bilgilerin kamuoyuna yansıması halinde neler kaybedeceğini de çok iyi biliyor. Bu nedenledir ki, ben onu deşifre etmeden, o elini çabuk tutup beni karalayarak açıklamalarımın havada kalmasına gayret gösteriyor.

Sayın Taraf yetkilileri, üzerinde durmak istediğim ikinci konu da 33 asker olayına ilişkindir. Bu konuda sizi biraz bilgilendirmek istiyorum:

Olayın öncesini, gelişimini, olay hakkındaki düşüncelerimi yazmaya kalkışırsam bir broşür kaleme almam gerekecek. Sadece olay sonrasındaki gelişmeler üzerinde durmak istiyorum(ki talebiniz olursa olayın bütün ayrıntılarını yazıp size gönderebilirim):

Olayın hemen ardından, Öcalan, konuk olarak katıldığı BBC Türkçe Yayın Servisi’nde açık bir biçimde olayı savunan bir açıklama yaptı. “Bu olay nefsi müdafaa ve bir misilleme eylemidir. Eğer derhal operasyonlar durdurulmazsa benzer eylemlere devam edilecektir. Daha büyük olayların yaşanmaması için operasyonların derhal durdurulması gerekir.” açıklamasında bulundu. Takip eden günlerde, sahra telsizinden militanlara hitap etti. Bu konuşmasında da olayı savundu. Yani nerede ve kime konuştuysa olayın meşru müdafaa olduğunu söyleyip durdu. İlk fırsatta eylemi gerçekleştiren grubu kutladı ve rütbelerini yükselterek onları ödüllendirdi. Dahası serbest bırakılan askerleri de öldürmedikleri için serzenişte bulundu: “Bu savaştır, savaş ortamında silahlı silahsız asker ayrımı yapılamaz” diyordu.

Bu da yetmedi, olaydan yaklaşık iki hafta sonra, yani 08 Haziran 1993 tarihinde Lübnan’ın Barlias kentinde yaptığı basın toplantısında; “Ateşkes rehavetini attık. Güçlerimizi mevzilendirmeyi geniş biçimde tamamladık. Ateşkesimize karşılık alamadığımız için bundan sonra aktif bir savunma pozisyonuna geçmiş bulunuyoruz” açıklaması yaptı. Bu cümlenin anlamı şudur: Bu olayla birlikte savaş yeniden başlamıştır.

Burada durup düşündüğümüzde, şayet Öcalan’ın ve örgütünün bu eyleme karşı olma gibi bir niyetleri ve duruşları olsaydı, bizzat kendisi uluslararası yayın yapan BBC’nin Türkçe Yayın Servisi’ne konuk olup olayı üstlenmez ve savunmazdı. Aksine bu olayı başına buyruk bir birliğimiz yapmıştır, soruşturma açacağız, hesap soracağız; olayın mağdurlarından özür diliyoruz, deyip ortamı yatıştırabilirdi. Yaptığı basın toplantısını 33 er olayını kınama ve ateşkesi sürdürme açıklamasıyla

sonuçlandırabilirdi.

Ama o bunun tam tersi istikamette hareket etti: “Olayı üstleniyoruz, gerekirse daha sarsıcı eylemler gerçekleştireceğiz” dedi. Ardından yaptığı basın toplantısında ateşkesin sona erdiğini ilan etti.

Ne var ki takip eden aylar içinde; gerek Türkiye genelinde, gerek dünya kamuoyunda bu eyleme karşı sert tepkiler ortaya çıkıp her taraftan kınama mesajları yayınlanmaya başlayınca, bu omurgasız kişilik yüz seksen derecelik dönüş yaparak, olayı eleştirmeye, hatta kınamaya başladı. Söz konusu açıklamayı yapmamış ve bütün dünya onu duymamış gibi hareket etti. Panik içinde olayı üstüne yığacak bir günah keçisi aramaya koyuldu. Nede olsa durup dururken birilerini suçlamakta üstüne yoktu, her zaman olduğu gibi yine günah keçisi bulmakta zorlanmadı. Bu günah keçisi, olayı gerçekleştiren grubun sorumlusu değil, Şemdin Sakık olmalıydı. Çünkü Şemdin’in tasfiye edilmesinin zamanı gelmişti. Beni var eden yüce önder, varlığıma son verme kararı vermişken, bir de giderayak bu olayın sorumluluğunu da birlikte götürmemi istemişti.

Olay mahallinden oldukça uzaklarda bulunan şahsımı tepkilerin hedefi olarak gösterdi. Kamuoyu önünde beni sorumlu tuttu ve teşhir etmeye yöneldi. Bilinir ki örgüt içinde bir tek doğru vardır. O da Öcalan’ın dudaklarından dökülen cümleciklerdir. Onun ak dediğine kimsenin kara deme şansı yoktu. Şayet karaya kara dersek akıbetimiz belliydi; tasfiye olmamız kaçınılmazdı.

Bu gerçeğe rağmen, yani sonumun ölüm olacağını bildiğim halde, 33 askerin öldürülmesi olayını üzerime yıkma çabalarına şiddetle karşı çıktım. Her militanın yaptığı gibi, “öyle diyorsanız öyledir başkanım” diyerek boyun eğmedim. “Hayır, beni her konuda suçlayabilirsiniz ama kesinlikle bu olayın sorumluluğunu üstüme atamazsınız. Çünkü bu olayın talimatını ben vermedim” dedim ve bu tutumumu sonuna kadar sürdürdüm. Ne kadar çabaladılarsa da bu olayın sorumluluğunu kabul etmedim.

Ama bir kere tasfiye edilmeme karar verilmişti. Bu tasfiyenin alt yapı hazırlıklarına başlanmıştı. Öncelikle yoğun bir karalama kampanyası gerekiyordu. Bu kampanya ile Türkiye ve hatta uluslararası kamuoyunda oluşan itibarım yerle bir edilmeliydi. Özellikle Öcalan hazretleri, Avrupa ve Türkiye kamuoyuna hitap ederken beni asker öldürmekle, militanlara hitap ederken ise savaşmamakla, hatta savaşı tasfiye etmekle suçlayıp durdu.

Tüm eleştirilere karşı kendimi şöyle savunmuştum:

“Bir kere ben Amed Eyalet Komutan’ıyım. Yetkim ve etkim bu eyaletle sınırlıdır. Sizin sözünü ettiğiniz olay ise Erzurum Eyaleti denilen bölgede, direkt örgüt merkezine bağlı militanlar tarafından gerçekleştirilmiştir. Erzurum Eyaleti’nin başında, ben değil, Zeynel kod isimli Celal Barak vardır. O da benim kadar yetkilidir. O da benim gibi direkt olarak Merkez Karargâh’a ve Abdullah Öcalan’a bağlıdır. O da benim gibi Merkez Karargâha ve Öcalan’a rapor veriyor ve buralardan talimat almaktadır. Benim ona talimat verecek yetkim de yoktur etkim de. Eğer bu eylem yanlış ise, benden değil Zeynel’den hesap sorulmalıdır…

1993’te ilan edilen ateşkesin sürmesi ve kalıcı bir barışla sonuçlanmasını her militandan daha fazla ben istiyordum. Asla ve asla ateşkesi bozmak gibi bir niyetim ve isteğim yoktu. Çünkü herkesten daha çok savaşan ve dolayısıyla yorulan, yıpranan, acı çeken bendim. Bu işin bir an önce bitmesi, herkesten çok beni memnun ederdi. Tek bir an ateşkesi bozmak aklımın ucundan geçmedi. Elimden gelse değil böyle büyük bir eyleme izin vermeyi, küçücük bir çatışmayı bile engellerdim…

Olayın birkaç gün öncesinde örgüt lideri büyük telsizden bütün bölgelere talimat verdi: “Düşman her yerde ve her biçimde üzerinize geliyor, öyle koyun sürüsü gibi öleceğinize kendinizi savunun” dedi. 33 askerin öldürülmesi eylemi bu talimatın bir kaç gün sonrasında ortaya çıktı… Talimat verseydim ya da planlamasını yapsaydım, ya da şu veya bu biçimde uygulamasına katılsaydım hiç çekinmeden, evet ben yaptım diyecektim. Ama bu eylemle hiçbir ilişkim olmadığını ısrarla vurguluyorum…”

Örgütü ikna edemedim, çünkü kimse ikna olmak istemedi.

Örgütten ayrıldıktan 28 gün sonra Türkiye’ye getirildim. On gün üst üste sorgulandım. Başından itibaren son derece samimi ifadeler verdim. Ne yapmışsam üstlendim. Yapmadığım hiçbir şeyi de kabullenmedim.

33 askerin öldürülmesi olayı da bana yöneltilen suçlamalardan biriydi.

Hiçbir somut delil ortaya koymadan, “bu olayın talimatını sen mi verdin, planlamasını sen mi yaptın?” sorularını yönelttiler. “Bu olayla hiçbir ilişkim yoktur” dediğimde “zaten hep öyle söylersiniz” deyip yüklendiler. Baktım ki söylediklerime inanmıyorlar, bu sefer beni bu konuda suçlamaları için delil istedim:

“…Bakın, siz benim hangi tarihte nerede barındığımı, hatta günlük olarak ne yiyip içtiğimi, ne işlerle uğraştığımı biliyorsunuz. Çünkü günlük olarak hem kullandığım büyük telsizi, hem de küçük telsizleri dinliyordunuz. Hemen hemen her hafta birliğimden bir kişi ayrılıp size sığınıyor, çalışmalarım hakkında sizi bilgilendiriyordu. İstihbaratçılarınız faal olarak çalışıyordular. Çatışmalarda yaralı olarak ele geçirdiğiniz militanlar bütün olup biteni size anlatıyorlardı. Olaya karışıp ta şu anda cezaevlerinde bulunan, hatta itirafçı konumunda olan insanlar var…

Kesinlikle, değil bu olaya bizzat katılmam, planlamasını yapsaydım, talimatını verseydim bundan haberiniz olurdu. Şimdi ben sizden olayla direkt ya da dolaylı olarak ilişkimi ortaya koyacak sözlü veya yazılı bir cümle istiyorum. Bu olaya şu ya da bu biçimde katıldığımı söyleyen tek bir kişi varsa karşıma çıkarın. Bu konuda tek bir militanın ya da görgü tanığının ifadeleri varsa, bütün sorumluluğu kabul etmeye hazırım…” dedim.

Ama bunların hiçbirini yerine getiremediler: Dağda telsizlerde yaptığım bütün konuşmaların çözümlemeleri kendilerinde olduğu halde, önüme bir belge koyamadılar. Ellerinde olaya katılan ve itirafçı konumunda bulunan militanlar olduğu halde tek birini karşıma çıkarıp yüzleştirmediler. Aradan geçen zaman içinde hakkımda verilen ifadelerin tek bir tanesini bana göstermediler.

Oysaki bütün telsiz konuşmalarının deşifreleri, yazılı belgeler, eyleme katılan militanlar ve her çeşit istihbarı bilgi güvenlik güçlerinin ellerinde vardı. Bunların hiçbirinde adım geçmiyordu. Olaya katılıp yakalanan ve itirafçı olan militanlar bile benim bu olaydan haberimin olmadığını, bırakalım eyleme katılmış olmamı eylem talimatı vermediğimi, eylem planı yapmadığımı bile söylemişlerdi.

“O zaman benden ne istiyorsunuz? Neye dayanarak bu iddialarda bulunuyorsunuz?” dediğimde, “ne bilelim, bütün basın öyle yazıyor. Radyolar ve televizyonlar öyle haber veriyorlar. Türkiye’de kime sorarsanız sorun, bu olayın arkasında Şemdin Sakık var, diyorlar. Şimdi bu kadar kişi yalan mı söylüyor?” diyerek işin içinden çıkmaya çalıştılar.

Tüm çırpınışlarıma rağmen suçlanıyordum. Çünkü basın öyle yazmıştı. Çünkü büyüklerimiz öyle söylemişti. Çünkü bu olayla Şemdin özdeşleştirilmek istenmişti. Çünkü 33 askeri vuranların bir hedefi de Şemdin’i vurmaktı.

Bilindiği gibi pozitif hukukta bir suç kanıtlanmadıkça kişi masum sayılır. Suçu kanıtlama görevi sorgucuların ve savcıların işidir. Gel gör ki, benim sorgulanmam söz konusu olunca, bu kuralı bile tersine çevirip önüme koydular. Hiçbir delil ortaya koyamadıkları halde beni suçladılar. “Eğer suçsuz olduğunu iddia ediyorsan o zaman kanıtla, olayla herhangi bir ilişkinin olmadığını delillerle ortaya koy. Eğer bunu da yapamıyorsan, biz düşüncelerimizi mahkemeye yazarız, sen de orada kendi savunmanı yaparsın” deyip işin içinden çıktılar.

Mahkemeye kendi el yazımla kırk sekiz sayfalık bir savunma sundum. Bu savunmanın 33 askerin öldürülmesi olayına ilişkin bölümü şöyleydi:

“…Yine diğer bir eylem de 33 silahsız askerin Bingöl-Elazığ yolunda otobüslerden indirilip vurulmaları olayıdır. Bu olayın sorumluluğu hem örgüt, hem de devlet tarafından bana mal edilmeye çalışıldı. Bu yalana kamuoyu inandırıldı ve savcılık iddianamesinin de bu temelde hazırlandığını görüyorum. Doğal olarak, sırf bu iftiradan dolayı radikal uçların şimşekleri şahsıma yöneldi.

Olayın nasıl geliştiğine, olayla ilişkimin olup olmadığına dair, hem kollukta ve hem de Devlet Güvenlik Mahkemesi Başsavcılığı’nda verdiğim ifadelerde olayla bir ilişkimin olmadığını defalarca söyledim. Buna rağmen hazırladıkları ifade tutanaklarında eyleme katıldığım ya da talimat verdiğim yönünde iddialar ortaya attılar.

Onlarca olaydan sorumlu tutulan bir kişi olarak, bu olayı ret veya kabul etmem alacağım cezayı değiştirmez. Dolayısıyla sizi yanlış bilgilendirmeye ihtiyacım yoktur. Benim tek derdim gerçeklerin ortaya çıkarılmasıdır. Kamuoyunda neredeyse ismimle özdeşleşen bu olayla direkt ya da dolaylı ilişkim olmadığını tekrar tekrar söylememin nedeni budur.

Bu olayın tarihte benzeri görülmemiş büyük bir faili ‘meçhul’ katliam olduğunu söylemek durumundayım…”

Sorguda ve savcılıkta muhatap kaldığım yaklaşımın aynısını Mahkemede de gördüm. Beni suçlayacak ne bir belge gösterdiler ne de aleyhime ifade verenleri karşıma çıkardılar. “Eğer bu olaya katılmadığını iddia eden bir tanığın varsa çağıralım mahkemeye gelsin” dediler.

Bilindiği gibi örgütten ayrılmış ve KDP’ye sığınmıştım. KDP, beni ve kardeşimi birkaç milyon dolara sattığı halde, kamuoyuna mavi bereliler tarafından yakalanarak Türkiye’ye getirildiğim biçiminde yansıtıldı. Sanki dağdan inen ben değilim de, onlar üstün askeri planları sayesinde beni indirmişler gibi lanse edilmişti. Dolayısıyla herkes tam bir zafer sarhoşluğu içindeydi: Örgütten ayrıldığım için örgütün şimşekleri, geçmişte yaptıklarım için devletin şimşekleri bana yönelmişti. Yıllarca ismimi ve emeğimi kullanarak avantadan yaşayan ailem bile beni yüzüstü bırakmıştı. Dünyanın en büyük, en kanlı diktatörleri bile sürülerce avukat bulurken, beni bir tek avukat savunmuyordu. En iyi niyetli insan bile sıradan çıkarları için bana mesafeli durmak zorundaydı. Yüreğinde kötülük olanlar ise beni biraz daha ezmek için çabalıyordu.

İşte, duruşmalara çıktığım ortam böyleydi. Böyle bir ortamda ben ne yapabilirdim? Yapabileceğim tek şey, söz konusu olaya katılmış, daha sonra bir çatışmada yakalanmış, devlete sığınmış ve itirafçı olmuş iki militana yalvarmak oldu. Mahkemeye çıkmaları, olay hakkında bildiklerini mahkeme heyetine anlatmaları ricasında bulundum. Onlarla yüz yüze görüşme imkânım olmadığı için haber gönderdim: “Lütfen, geçmişin hukuku adına, insanlığınız ya da adalete yardımcı olmak adına mahkemeye gelin. Ne biliyorsanız söyleyin ki bu bilinmezlik çözülsün” dedim. Başta “evet olur” deyip kabul ettiler. Ama daha sonra ailelerinden mi, örgütten mi, devlet içi bazı güçlerden mi işaret aldılar bilemiyorum, bana şöyle bir haber gönderdiler: “Bizi tanık olarak yazmanı istemiyoruz. Eğer yazarsan aleyhine ifade veririz. Lütfen bizi bu işe bulaştırma…”

Ben de bu haber üzerine mahkemeye dilekçe vererek, “tanık olarak gelmesini istediğim şahıslar tanıklık yapmayacaklarını söylüyorlar” beyanında bulundum. Derken ne tanıklar geldi ne de iddiayı destekleyecek herhangi bir belge gösterildi.

Buna rağmen çıktığım her duruşmada bana yüklenen onlarca yalan yanlış eylemi ve iddiayı bir tarafa bırakıp, 33 askerin öldürülmesi olayıyla hiçbir ilişkimin olmadığını kanıtlama mücadelesi verdim. İstisnasız hemen her duruşmada konuyu gündeme getirdim, özellikle bu konuda masum olduğumu ifade ettim.

Sıradan bir ifadeyi, ipucunu gerekçe göstererek onlarca hatta yüzlerce insana müebbet hapis cezası veren, bütün kararlarında taraflı ve önyargılı yaklaşım gösteren ve ismine Devlet Güvenlik Mahkemesi denilen bir mahkemede yargılanıyordum. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’nin hukuki görmediği, savcısı ve hâkimlerinden biri asker olan, dolayısıyla yüzde yüz taraf tutan, hatta biraz da intikamcı yaklaşan bir mahkemede yargılanıyordum.

Bir polisin, ben trende giderken trene ateş açıldı, başımı pencereden çıkarıp baktığımda Arif Sakık’ı gördüm, durmadan bize ateş ediyordu, ifadesi üzerine kardeşim Arif Sakık’a müebbet hapis cezası verebilen bir mahkemede yargılanıyordum. Salona onlarca kamera ve fotoğrafçının alındığı, bir tarafımda müdahil avukatlarının el kol hareketleri yaptıkları, her tarafımın askerle doldurulduğu ama savunma avukatımın olmadığı bir ortamda yargılanıyordum. Aleyhte ifade verenlerin gelebildiği, lehte ifade vermek isteyenlerin duruşmaya gelemediği koşullarda yargılanıyordum. Türkiye’deki bütün basın yayın organlarının ve bununla birlikte örgütün elindeki basın yayın organlarının elbirliği yapmışçasına beni siyasi ve kişilik linç girişimine tabi tuttukları, iktidar mücadelelerini ifadelerim üzerinden yürütmeye çalıştıkları olumsuz ve talihsiz bir ortamda yargılanıyordum.

Bütün bunlara rağmen, 33 askerin öldürülmesi olayına ilişkin olarak mahkemeden şu karar çıktı:

“…Her ne kadar Şemdin Sakık iddianamesinin 37. sırasında yer alan 24.05.1993 tarihinde Bingöl-Elazığ yolunun kesilerek otobüslerden indirilen 33 silahsız er, üç öğretmen ve üç vatandaşın şehit edilmeleri ile ilgili eylem hakkında emir vermediğini, sadece Abdullah Öcalan’ın misilleme yapın talimatını bağlı birimlere ilettiğini beyan etmiş ve bu konuyu duruşmalarda ısrarlı olarak savunmuş ise de, sanığın bu eylem tarihinde bu bölgede örgütün en üst düzey sorumlusu olduğu ve ilettiği talimatla bu eylemin gerçekleşmesine sebep olduğu anlaşıldığından, doğrudan talimat verdiği ve eyleme bizzat katıldığı tespit olmamışsa da bu haliyle bu eylemden de sorumlu olduğu kabul edilmiştir.”

Devlet Güvenlik Mahkemesi gibi tamamen taraf, savunmayı ciddiye almayan, iddia makamına bağlı bir kurum gibi hareket eden böyle bir mahkemeden, böyle bir karar çıkarmak bile benim için büyük bir başarıydı. En azından eylem talimatını vermediğim, eyleme bizzat katılmadığım, mahkeme heyeti tarafından kabul edildi. Ya da kabul etmek zorunda kaldılar. Kabul etmek zorunda kaldılar diyorum, çünkü neredeyse bütün Türkiye’nin bana yüklediği, beni sorumlu tuttuğu bu olayın sorumluluğunu bana yıkmak için oldukça çaba gösterdiler. Ama bir delil elde edemedikleri için olayla fiili bir ilişkimin olmadığını kabul etmek zorunda kaldılar.

Ne var ki beni bu olaydan dolaylı olarak sorumlu tutmalarını da kabul etmedim. Ve halen de bir haksızlık olarak görüyorum. Evet, bir insan olarak olayı engelleyemediğim için kendimi sorumlu tuttum. Ama benim sorumluluğum bunun ötesine geçemez. Şunu açıkça söylüyorum, New York insanının ikiz kulelere yapılan saldırıdaki sorumluluğu neyse benim de 33 er olayındaki sorumluluğum odur..

Eylemle fiili bir ilişkimin olmadığı mahkeme kararıyla ortaya konulmasına rağmen, basın-yayın kurumları beni bu olaydan sorumlu tutmaya devam ettiler. Olmayınca olayın gelişimini anlatan bir makale kaleme alıp mektup arkadaşım Tuncer Günay’a gönderdim. O da, yazıyı Hürriyet Gazetesi’nin Ankara temsilciliğine götürüyor. Yazıyı dizi halinde Hürriyette yayınlamaya karar veriyorlar. Yazının birinci bölümü yayınlandı.

Meğer 33 askerin öldürülmesi olayına ilişkin olarak kaleme aldığım yazı dizi halinde Hürriyet Gazetesi’nde yayınlandığı sıralarda, gazete yönetmeni Ertuğrul Özkök, kızının doğumu nedeniyle Amerika’da bulunuyormuş (nedense büyük vatanseverlerimizin kızları hep Amerika’da doğum yaparlar). Adam yazıyı okur okumaz Saygı Öztürk’ü arayarak: “O yazının yayınını durdurun ve bizzat kendin gidip o olaydan sağ kurtulan gazilerle konuş.

Şemdin Sakık’ın olaya bizzat karıştığını onların ağzından halka duyur” talimatı veriyor. Saygı Öztürk bu talimat üzerine harekete geçiyor ve belki de yalan yanlış şeylerle ön sırayı kimseye kaptırmayan yazılı ve sözlü medyamızın tarihinde bile benzeri az bulanan bu büyük yalanın, iftiranın, komplonun, zalimliğin altına imzasını attı.

Son günlerde de, bazı yazarlarınız söz konusu düzmece mülakattan alıntılar yaparak olay üzerine yorum yapıyorlar.

Başlangıçta bu mülakatın yapılmasına safça ve yüzeyselce baktım: Gazetecilik etiğiyle ve insan vicdanıyla bağdaşmayan bu tutumu Saygı Öztürk’ün bireysel tasarrufuna bağladım. Daracık hücremde volta atarken ona beddua okuyup durdum, aklıma ne kadar küfür geldiyse hepsini savurdum.

Daha sonra Saygı Öztürk’ün bir piyon olduğunu ve mülakatın hazırlanması için bizzat Ertuğrul Özkök’ün rol oynadığını öğrendim. Bu zata haddini fazlasıyla bildiren bir mektup yazdım. Adam ne bir cevap, ne de yayınlattığı yalanlar dizgesine karşı kendimi savunma imkânı verdi. Mektubu kuyuya atmış gibi oldum; ne bir ses, ne bir seda ortaya çıktı. İnşallah size yazdığım bu mektup da aynı akıbete uğramaz.

Sayın Taraf yetkilileri, bu olayı ben değil Zeynel kod isimli Celal Barak yaptı.

Bu kişinin nereli olması çok önemli değildir. Önemli olan nerede yetiştiğidir. Bu şahıs 12 Eylül Askeri Darbesi’nin hemen ardından, PKK militanı suçlamasıyla tutuklanıp Diyarbakır Askeri Cezaevi’ne konulan birisidir. On yılı aşkın bir süre kaldığı bu cezaevinde neredeyse her gün fiziki ve psikolojik işkence gören bir kişidir.

Bir yandan devletin dayağını yiyerek, diğer yandan örgütün beyin yıkayıcı eğitimini alarak şekillenen bir kişidir. Devlet tarafından horlanarak, örgüt tarafından pohpohlanarak ete kemiğe bürünen bir kişidir. İşkence ve sosyalist eğitimin şartlandırdığı bir kişilik!

Sayın Taraf yetkilileri, konuya ilişin bu açıklamayı okuduktan sonra, “Şemdin Sakık 33 askerin kurşuna dizilmesi olayının emrini verdi” suçlamasını geri çekeceğinizi bekliyorum. Eğer halen ikna olmadıysanız, olayın bütün teferruatını yazıp size gönderebilirim.

Saygılarımla
30.10.2008
Şemdin SAKIK

AKP Esir Kampında Şemdin Sakık’ın Hakemliğinde Türk Ordusu, PKK’ya yem ediliyor.


Gülümseyin lütfen, teröristin “eskisi” oluyormuş, o tanık eski bir teröristmiş, ideolojisi değişmiş, Türk Ordu’suna güveniyormuş, çürük raporu almasına rağmen askerlik bile yapacakmış, Bu sözler Yüce Türk Adalet sistemimizin yargılandığı Ergenekon Davası’nın gizli tanığı, çılgın terörist Şemdin Sakık’ a ait. Böylesine pervasız bir teröristi Yüce Türk Yargısı dikkate alıyor ve onun söylediğini gerçek ve doğru buluyor. Üstelik PKK’nın ikinci adamı sıfatı ile…

Ergenekon Davası ile gizli tanığının ifade ve yorumlarına istinaden vatansever Türk Askerleri, gazetecileri, bilim adamları ve milletvekilleri AKP esir asker kampı Silivri’de suçlarını bilmeden yıllardır içeride tutulmaktadır. Çünkü; ülkemde cebinde küresel çetelerin yazdığı misyoner muskaları ile adalet dağıttığını düşünen yüreksiz imam hâkim ve imam savcı var… Üstelik Cumhuriyet Savcısı görünümlü bu imamlar, Habur’da teröristlerin kaynağına giderek Küresel Çetelerin dayattığı ve AKP Hükümeti’nin emri ile o teröristlerin ayakları altında adeta ezilmişlerdir.

Değerli yargı mensupları: yüreğinizi cebinize alıp dolaşmak yerine, yüreğinizi adaletin terazisine koymalısınız. AKP’den ve mensubu bulunduğunuz cemaat guruplarından çekinerek görevinizi yaptığınız aşikar. Unutmayın ki, AKP ve Cemaat kaybolduktan sonra 75 milyon halk sizleri ve arkanızdakileri yargılamak için sabırsızlıkla bekliyor. Ne demek Ergenekon Davasında Şemdin Sakık’ın tanıklığı? Madem bu kadar gücünüz vardı? Neden 1993 yılında Bingöl’de 33 askerimizin şehit edilmesi emrini veren PKK’nın 2. Adamını asker ailelerinin karşısına sanık olarak çıkaramadınız? Neden bebek katili APO yu 30 bin şehit ailesinin karşısına çıkaramadınız?. 1993’de Şemdin Sakık’ın elinden kurtulan 15 askerimizi şimdiye kadar dinlediniz mi? Dinlemediniz…

Çünkü bir Gazi’ye, PKK’lı terörist kadar değer vermediniz ne yazık ki. Şemdin Sakık’ın talimatıyla içeri aldığınız o generaller, zamanın da PKK’nın bu piçleriyle ölesiye mücadele ederken sizler kısa şortlarla cemaatin kucağında oturuyordunuz. Türk Adaleti Ergenekon Davasını 4 yılı aşan bir sürede çözemedi ve umudunu Şemdin Sakık’ a bağladı ise adalet bitmiş demektir. Yaşanan bu gelişme sonrasında Genelkurmay Başkanı’nın hala hangi sıfatla o koltukta oturduğunu çok merak ediyorum. Sayın Necdet Özel Şemdin Sakık’ın tanıklığı ile içeri alınan generallerin Cumhuriyetimiz ile bir hesaplaşma içerisinde olduğunu ne zaman anlayacak. Sayın Özel, susmak yerine Vatansever generallerimiz ve diğer tutuklular için yumruğunu masaya vurabilecek mi? Vurmayacak, vuramayacak. Çünkü Sayın Özel AKP’nin ve cemaatin Genelkurmay Başkanı. Sayın Büyükanıt ve Sayın Başbuğ gibi asla başı dik olamayacak.

Sayın Özel’de biraz yürek olsaydı, Oslo görüşmelerinin ortaya çıkması ile vatan hainliği ile vatanseverliği anlaması ve gerçek bir asker davranışı sergilemesi gerekirdi. Bütün bu kumpasa göz yuman bir Genelkurmay Başkanı, AKP esir kampında Türk Ordusu’nu PKK’nın piçleri ile yerin yedi kat altına sokulmasına tepki veremez ve cesaret edemez….

Memleketim dün, Mesut Barzani’ye “Türkiye seninle gurur duyuyor” diyenleri içinde barındırırken, bugün Şemdin Sakık’ın bir sözü ile generalleri AKP esir kampına tıktığı için kahramanca alkışlayan adamlarla doldu… Kim bilir yarın da Bebek katili APO’nun vekil olarak meclise gelmesine gözyaşı dökecek insanlarda çıkacaktır bu ülkede, Oysaki bu adamlar değil miydi? Yıllardır terörü besleyen ve terörist olanlar, Neden Ömürlerini bizim için heba eden, PKK terör örgütüne karşı hayatı boyunca mücadele ile geçiren generalleri Ergenekoncu teröristler diyerek lanse edenlere karşı savunamıyorduk. Türk ordusuna düşman, teröriste dost olabilen bu AKPseverler kimdi.

Sayın Başbakan’a yeri gelmişken, DSP, MHP ve ANAP Hükümeti’nin APO’yu teslim aldığını, İdam yasasını 2006’da Sayın Başbakan’ın kaldırdığını hatırlatmak faydalı olacaktır. Sayın Başbakan’a bir hatırlatma daha yapalım. Sayın Recep Tayyip Erdoğan! Siz ülkede hukuk var diyorsunuz. Sizin, hukuk dediğiniz şeyi biz Habur’da mezara gömdük. Şemdin Sakık vakasıyla da o hukuka pamuk tıkadık.

Saygılarımla

Hakan SÖNMEZ

İLK KURŞUN

Mahkemede Şemdin Sakık kararı! Şemdin Sakık’ın beyanları terörle mücadele birimlerine gidecek!


Sakık’ın beyanları, terörle mücadele görevi yapan birimlere gönderilecek.

”Ergenekon” davasına bakan mahkeme heyeti, duruşmada tanık olarak dinlenilen Şemdin Sakık’ın beyanlarını, içeriği dikkate alınarak, terörle mücadele görevi yapan birimlere gönderilmesine karar verdi.

İstanbul 13. Ağır Ceza Mahkemesi’ndeki duruşmada taleplere ilişkin alınan ara kararlar, Mahkeme Heyeti Başkanı Hasan Hüseyin Özese tarafından açıklandı.

Buna göre mahkeme heyeti, Genelkurmay Başkanlığı Adli Müşavirliği’ne yazı yazılarak, Ahmet Cem Ersever’in öldürülmeden önce Aydınlık Dergisi’ndeki beyanları ve daha önce müstear isimli yazdığı ”Üçgendeki Tezgah”, ”Kürtler, PKK ve Abdullah Öcalan” isimli kitaplardaki açıklamaları dolayısıyla herhangi bir idari ve adli tahkikat yapılıp yapılmadığının sorulmasına karar verdi.

Milli Seferberlik Tetkik Kurulu, Özel Harp Dairesi ve Özel Kuvvetler Komutanlığı birimlerinin hangi tarihte kurulduğu, herhangi bir isim değişikliğine gidilip gidilmediğinin de bildirilmesini isteyen mahkeme heyeti, savcı Doğan Öz cinayeti ile ilgili dosyanın da tetkik ve iade edilmek üzere gönderilmesine karar verdi.

Mahkeme, sanıklardan eski Genelkurmay Başkanı emekli Orgeneral İlker Başbuğ’a 1.Ordu Komutanlığı ile Genelkurmay Başkanlığı sırasında, sanıklardan emekli Orgeneral Hasan Iğsız’a da 1. Ordu Komutanlığı’nda tahsis edilen, kullandığı sabit ve GSM numaralarının gerekli gizlilik esaslarına dikkat edilerek gönderilmesine hükmetti.

Asker kökenli sanıkların mesleğe başladıklarından bugüne kadar varsa haklarında adli ve idari tahkikat yapılıp yapılmadığı, yapılmışsa sanıkların ifadeleri ve tahkikatın sonucunun ilgili birliklerinden ve şahsi dosyalarından araştırılarak gönderilmesini kararlaştıran mahkeme heyeti, eski MİT mensubu Yavuz Ataç hakkında da 10 Ağustos 2004’te Milliyet Gazetesi’nde çıkan ”Gladyo denen yapıyı yönettim, Gladyo ismi takılan yapının 4 yıl sorumlusuydum” beyanlarıyla ilgili hakkında adli ve idari tahkikat yapılıp yapılmadığı, yapılmış ise ilgili evrakların gönderilmesine hükmetti.

Mahkeme heyeti, tanık olarak dinlenilen Şemdin Sakık’ın beyanlarının içeriği dikkate alınarak, terörle mücadele görevi yapan Genelkurmay Başkanlığı, MİT Müsteşarlığı ve İçişleri Bakanlığı Emniyet Genel Müdürlüğü ve Jandarma Genel Komutanlığı’na gönderilmesine karar verdi.

SUÇ DUYURULARI

Dosya kapsamında mağdur ve müşteki olarak görünen kişilerin duruşmaya katılmaları için meşruhatlı davetiye çıkartılmasını kararlaştıran mahkeme heyeti, tanık olarak dinlenilen Rengin Erdal’ın, beyanları sırasında kamu görevi yapan tanık Mustafa Bolkan ve diğer bir kısım kişiler hakkındaki sözleri nedeniyle gereğinin takdir ve ifası için Silivri Cumhuriyet Başsavcılığı’na yazı yazılmasını hükme bağladı.

Tutuklu sanıklardan Muzaffer Tekin hakkında, tanık olarak dinlenilen Emrah Özdemir’e yönelik sarf ettiği beyanları nedeniyle gereğinin takdir ve ifası için Silivri Cumhuriyet Başsavcılığı’na müzekkere yazılmasına karar veren mahkeme heyeti, duruşma salonunda görevli jandarma personeli tarafından tutulan tutanaklar üzerine de tutuklu sanık Bora Perinçek’in söz ve eylemleri, babası Doğu Perinçek’in de mahkeme heyetine yönelik sarf ettiği sözleri nedeniyle aynı savcılığa yazı yazılmasını karlaştırdı.

Mahkeme yine sanıklardan Dursun Çiçek’in avukatı olan kızı İrem Çiçek ile sanık avukat Kemal Kerinçsiz’in eşi ve avukatı olan Gönül Kerinçsiz hakkında da sarf ettiği sözleri nedeniyle gereğinin takdir ve ifası için Silivri Cumhuriyet Başsavcılığı’na müzekkere yazılmasını hükme bağladı.

‘ONLAR ESKİ, BİZ YENİ TERÖRİST OLDUK’


Başbuğ’dan 10 Kasım iletisi

(SÖZDE) Ümraniye davasının tutuklu sanıklarından Genelkurmay eski Başkanı emekli Orgeneral İlker Başbuğ, 10 Kasım nedeniyle yazılı açıklama yaptı.

Başbuğ’un avukatı İlkay Sezer tarafından geçilen yazılı metinde şöyle denildi;

"Aziz Atam, Ebedi Başkomutanım; Seni sevmek ‘milli ibadettir’. Bu ibadet sadece milli bayramlar ve 10 Kasım günleriyle de sınırlandırılamaz.Çünkü, seni doğru ve tam olarak anlayabilme, ihtiyacını duymaktayız! Duyuyoruz!

Seni anlamak yeterli midir? Türkiye Cumhuriyeti’nin 3. Cumhurbaşkanı Celal Bayar şöyle söylemişti: "Atatürk, seni sevmek milli ibadettir, demiştim. Şimdi, seni anlatmak milli ibadettir, diyorum. Ve gücümün erdiğince onu gençlere anlatmaya çalışıyorum."

Bu konuda karınca kararınca bir şeyler yapmaya çalışarak teselli buluyorum.

Ebedi Başkomutanım; 82 yıl önce Afyonkarahisar’da subaylara şöyle demiştin:

"Subaylar fedakar sınıfının en önünde bulunmak mecburiyetindedirler. Çünkü düşmanlarımız herkesten evvel onları öldürürler. Onları aşağılar ve hor görürler.

TSK’nın 26’ıncı Genelkurmay Başkanı İlker Başbuğ’un hapishanede kaleme aldığı “20. Yüzyılın En Büyük Lideri Atatürk” kitabı çıktı. Kitapta, Başbuğ sadece asker ve siyasetçi Atatürk’ü değil aynı zamanda “insan” Atatürk’ü de anlatıyor.

Subayların yaşamak için bir çaresi vardır: Şerefini korumak!"

Bugün görüyoruz ki, dünün eli kanlı teröristleri ‘eski terörist’, senin ordularına onur ve şerefiyle hizmet eden komutanlar ise ‘yeni terörist’ diye anılmaktadır.

Ancak, müsterih ol. Bizlere yapılan bu haksızlıklar Yüce Türk Milletinin vicdanını kanatmakta. Eminiz ki, milletimizin sevgisi ile üzerimizde yeni bir güneş doğacaktır.

Rahat uyu, ruhun şad olsun"

ASKERHABER / HABER MERKEZİ

3. Raund…Sakık’tan Sonrası… Ya da Yeni Silivri Adayları…


3. Raund…Sakık’tan Sonrası… Ya da Yeni Silivri Adayları…

PKK’nın ikinci isminin “Ergenekon”da gizli tanıklığı sürpriz mi? Hayır!.. PKK’nın şartlarından birisi “savaş suçu” dedikleri terörle mücadelenin yargılanması değil miydi? İşte bu şartın yerine getirildiği ortaya çıkmış oldu.

Sakık’ın kimliğinin deşifre olması üzerine, “Bir o eksikti” yorumları yapıldı. Daha durun, Öcalan’a gizli tanıklık yaptırılmadığı veya yaptırılmayacağı ne malum!..

Parmaksız Zeki kod adlı, Bingöl’de 33 erin öldürülmesinden sorumlu Şemdin Sakık, 28 Şubat sürecinde birilerinin “parmağı” oldu. Sormamız gereken ilk soru, acaba bu dönemin hangi “egemenlerinin” parmaklığını yaptığıdır.

Silivri mahkemesinin tutumu da ilginç; Bugüne kadar gizli tanıkların kimliğinin deşifre olmasına yönelik sanık veya avukat sorularını engelleyen, ısrar edenleri salondan atan hakimlerin, Sakık’ın kimliğini açıklamasına onay vermesi neyin nesidir? Ya da Sakık’ın adeta meydan okuması? Neye güveniyor, işin sonunun geldiğine mi inandırıldı?

Balyoz davasında tam tüm deliller çürütülmüşken, Gölcük’te Savcı ve polisler elleriyle koymuş gibi yeni bir takım “deliller” buldu ve dava kaşla göz arasında sonuçlandırılıp, TSK’nın en seçkin askerleri 13/20 yıl hapis cezasına çarttırıldı.

Ergenekon davasında da iddiaların, tanıkların hiçbir inandırıcılığı kalmamışken, ortaya Şemdin Sakık fırlatıldı. Adeta PKK’yı, TSK’nın kurduğunu, koruyup-kolladığını, faili meçhullerin sorumlusunun TSK olduğunu ispatlamaya çalışıyor gibi. Bu davaya bir de Özal’ın “zehirlenmesi” iddiası eklendi mi, tamamdır!.. Gelsin ağır cezalar.

Böyle bir tablonun ilk sonucu, herşeyden önce PKK’nın gerçek hamisi ABD’nin ibrası ânlamına gelmez mi? “PKK, ABD’nin eseridir diyordunuz, gördünüz mü?” şeklindeki zafer çığlıkları duyulmaz mı?

Bir teröristin tanıklığına dair bu ilk tespitlerden sonra PKK üzerinden ülke içi iktidar çekişmelerine geçelim:

-Başbakan Erdoğan PKK ile müzakerelerden yana, Oslo’dan sonra ikinci dönem pazarlıkları başladı. Ama Cemaat, bu pazarlıklara karşı.

-Erdoğan, şimdilerde Kandil ve BDP’yi “tu kaka” ilân ederken, tamamen Öcalan’a oynuyor. Cemaat bu politikayı da tasvip etmiyor.

-Erdoğan, görüşmeleri yine MİT üzerinden sürdürüyor. Oysa Cemaat, MİT’le savaş halinde.

-Erdoğan Ergenekon ve Balyoz’daki bazı tutuklamalardan rahatsız. En azından İlker Başbuğ’u kurtarmaya çalışıyor. Cemaat ise Balyoz kararlarının Yargıtay’da firesiz onanmasını istediği gibi, Ergenekon’da da herkese ağır cezalar verilmesini bekliyor.

Bu ayrışmanın somut sonuçlarını şöyle gördük:

-Oslo pazarlıkları sızdırıldı. Başbakan sızıntının kaynağını MİT’in tespit ettiğini söyledi, ama kimlerdi açıklamadı.

-KCK iddiannamesi üzerinden MİT Müsteşarı Hakan Fidan ve eski MİT yöneticilerinin yargılanması gündeme geldi. Başbakan Erdoğan, Hakan Fidan’a kefil oldu, yetmedi bir gecede kanun değiştirip, yargılanmasını engelledi. Ardından “devlet içinde devlet” haline gelen güçlere, “Alacaksanız beni alın” resti çekti.

-PKK’nın yeni yapılanması KCK’yı MİT’in kurdurduğu, yöneticilerinin çoğunun MİT mensubu olduğu öne sürüldü. Özellikle Öcalan’ın Avukatı diye bilinen, eli silahlı fotoğrafları yayınlanan İrfan Dündar’ın MİT’le bağlantısı, KCK operasyonunda çoğu avukat tutuklanırken, onun serbest bırakılması dikkat çekti.

Yani iktidar içi mücadelenin 1 ve 2. raundları böyle 1-1 sonuçlandı. Peki bitti mi? Erdoğan’ın yeniden müzakereleri başlatacağına açıklaması acaba yeni bir raundu mu başlattı? Şemdin Sakık bu yeni raundun bir figürü müdür? Ya sonra?

-SAKIK-ÖZGÜREL-MİROĞLU ÜÇLEMESİ-

Son dönem Kandil ziyaretçisi malum Gazeteci Avni Özgürel. MİT’in yaptıklarını da canla başla sahipleniyor. 24 Ekim’de Yeni Şafak’ta bir röportajı yayınlandı. Başlıklarla özetlersek, Oslo süreci, sızıntının kaynağı, mevcut durum ve Başbakan Erdoğan’ın kefil olduğu, cemaatin ise hdefe oturttuğu MİT Müsteşarı hakkında bakın neler söyledi:

OSLO’NUN HAKEMİ İNGİLİZ İSTİHBARATI:

Protokol değil de bir mutabakat metni üzerinde mutabık kalınmış durumda. Bunu da hazırlayan üçüncü bir taraf var: İngiliz istihbaratı. Kimdir bunlar? Geçmişte terör müzakerelerini yürütmüş olan, IRA ile gerçekleşen müzakerelerde de bulunan, pazarlıkları, süreci idare eden MI5’in elemanları. Bu işin tekniğini ayrıntılarını çok iyi bilen insanlar. Onun için de Oslo müzakerelerinin hem yönlendiricisi oldular hem de kaydını tuttular. Süreçte tampon görevi gördüler.

OSLO’YU DEŞİFRE EDEN İKTİDAR ORTAĞI MI?: Deşifre eden başka bir merkezdi. Şimdi söylemenin manası yok, bu başka bir kavgayı çıkartır ama bu Türkiye’nin iç siyaseti ile alakalı bir çekişmenin neticesinde oldu. Deşifre eden PKK değil, hükümet de değil!.. Türkiye’nin iç siyaseti ile alakalı demem yeterli. Anlayan anlar. Bu İngilizlerin Türkiye’ye bir oyunu olmadığı gibi PKK’nın da böyle bir teşebbüsü kesinlikle söz konusu olmadı.

GÖRÜŞMELER BAŞLADI: Tabii ki devlet şu anda görüşmelere başladı. Öcalan ile görüşülüyordur. Bundan sonraki görüşmede yöntem belirlenecek… Çünkü çözümün ayrıntıları zaten belirlenmiş durumda. Avrupa’da görüşme yapmak yerine MİT Müsteşarı Hakan Fidan, Öcalan ve Murat Karayılan ile bir dizi görüşmeler yapacak. Bu nedenledir ki, MİT ile Öcalan arasında görüşmeler başladı. Burada belirlenecek yol haritası Oslo görüşmelerinden çok daha önemli olacak.

PKK MİT MÜSTEŞARINA GÜVENİYOR: Öcalan’ın kendi elemanlarından -buna Murat Karayılan ve Avrupa kanadındaki diğer ekip de dâhil- daha fazla itimat ettiği kişi MİT Müsteşarı Hakan Fidan’dır. Çünkü Öcalan, Hakan Fidan ile sonuca gidebileceğinin farkında. Hakan Fidan kesinlikle kilit isim. Hakan Fidan olmazsa sadece Oslo görüşmeleri baltalanmakla kalmaz, Türkiye’yi barışa götüren süreç de sekteye uğrar.

Özgürel’in bu iddialı açıklamalarını bir yana koyup, iktidarın bir cenahının PKK’ya karşı çıkışlarıyla sık sık referans yaptığı Kürtçü siyasetçi ve aydınlardan Orhan Miroğlu’nun dün Bugün Gazetesi’nde yayınlanan röportajına geçelim. Miroğlu, Öcalan’ın “barış düşüncesinden uzak” olduğunu, PKK üzerindeki hakimiyetini kaybettiğini, yeni bir Oslo sürecinin imkansız hale geldiğini savunuyor. Konumuz itibarıyla asıl önemli sözleri, KCK’nın kuruluşuna dair.

Savcıların, KCK’yı MİT’in kurdurduğunu iddia ettiğini yukarıda vurguladık. Ama bakın Orhan Miroğlu ne söylüyor?

Acaba Öcalan KCK’yı formüle ederken tek başına mı hareket etti ya da KCK’yı Öcalan ile birileri paylaştı mı? Ergenekon bağlantılı unsurların ve tabii ki Ergenekon’un bizzat kendisinin ortak projesi KCK…”

Ergenekon”dan kastedilen malum Silivri’de yargılanan askerler, aydınlar, gazeteciler. Öyleyse KCK’yı onlar mı kurdurmuş oluyor?

İyi Silivri mahkemesinde gizli tanıklık yaptırılan Şemdin Sakık dün KCK davasında bırakılan, MİT’le irtibatı ortaya çıkan Avukat İrfan Dündar’ı işaret etti. Dündar’ın her söylediğinin örgüt içinde Öcalan’ın talimatı olarak algılandığını öne sürdü. Bir anlamda MİT-PKK-KCK bağlantısını ortaya koydu.

Miroğlu ve Sakık’ın bu iddialarından hareketle soralım:

-Savcıların tespitlerine göre KCK’yı kurduran MİT. “Devlet içinde devlet” savaşları sürerse, MİT Müsteşarı ve ona kefil olan Başbakan Erdoğan da “Ergenekoncu”mu ilân edilecek?

-KCK davasının da “Ergenekon”la birleştirilmesi mi gündeme gelecek? KCK davalarının artık tümüyle Silivri’de görülmeye başlanması bunun hazırlığı mı?

-Bu olursa Öcalan’ın da Silivri’de gizli veya açık tanıklığı söz konusu olacak mı? “Yeni deliller” gerekçesiyle Öcalan’ın yeniden yargılanmasını, sürecin sonunda da “özgürleştirilmesi”ni planlanlayanlar mı var?

Anlaşılan çok “kanlı-canlı” üçünücü, belki de son raunda sürükleniyoruz. Bu “derin savaşı” hangi “devlet içinde devlet” ve ardındaki güç kazanırsa kazansın, kaybedeni en başından belli; Türkiye… Türk Milleti…

Muhalefet partileri, iktidar içi savaşlardan medet umup, birilerinin yanında saf tutmaktan vazgeçtiği gün bu “çuval” yırtılacaktır, mutlaka yırtılmalıdır!..

Silivri, Hasdal, Hadımköy ve Maltepe’ye kucak dolusu sevgiler…

Müyesser YILDIZ

7 Kasım 2012

İSTİHBARAT ALANI

Sınırsız, Seçkin, Sansürsüz, Kemalist Haber Blogu

Derin İstihbarat

strateji, güvenlik, araştırma, istihbarat, komplo teorileri, mizah, teknoloji, mk ultra, nwo

İSTİHBARAT

Şifresiz Yayın!

%d blogcu bunu beğendi: